IV SA/Wr 472/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Medycznego im. [...] we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie przyznania stypendium Rektora i odmowy przyznania tego stypendium oraz zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji. Pismem z dnia 25 maja 2021 r. J. M. (dalej: strona, skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skargę na opisaną w sentencji decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Medycznego im. [...] we W. w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie przyznania stypendium Rektora i odmowy przyznania tego stypendium oraz zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. W piśmie z dnia 18 sierpnia 2021 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Medycznego we W. z dnia 11 lutego 2021 r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, że wskazaną decyzją zobowiązano ją do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w kwocie 2500 zł. Podkreśliła, że zwrot powyższej kwoty spowoduje wyrządzenie skarżącej znacznej szkody. Wyjaśniła, że ukończyła studia na kierunku lekarskim, obecnie nie pracuje, ponieważ przygotowuje się do egzaminu końcowego, a płatny staż rozpocznie się dopiero w październiku br. Ponadto skarżąca stwierdziła, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem prawa, a zatem nie mogła przewidzieć, że zajdzie konieczność zwrotu kwoty otrzymanego przez nią stypendium. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Stosownie jednak do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z powyższym unormowaniem, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, zgodnie z którą wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Przy czym ciężar wykazania, że wykonanie decyzji rodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącego szkody - i to o znacznych rozmiarach - lub powstania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnioskodawcy. Wniosek w tym zakresie powinien wobec tego zawierać konkretne informacje o stanie faktycznym oraz okoliczności pozwalające na przyjęcie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez skarżącego szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie dokonuje natomiast oceny zasadności skargi, gdyż ustawa normująca postępowanie przed sądami administracyjnymi nie zawiera regulacji umożliwiającej zastosowanie omawianej instytucji w zależności od oceny prawdopodobieństwa wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności. W piśmie z dnia 18 sierpnia 2021 r. strona, wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji, nie uzasadniła w sposób dostateczny swojego wniosku. Skarżąca nie przedstawiła bowiem żadnych konkretnych okoliczności, które pozwalałyby na przyjęcie, że wstrzymanie wykonania tej decyzji jest w stosunku do niej uzasadnione. Strona wskazała wprawdzie, że obecnie nie pracuje, ponieważ przygotowuje się do egzaminu stażowego, jednak nie wykazała swojej sytuacji finansowej, ani rodzinnej. We wniosku brak jest w szczególności jakiejkolwiek informacji o źródle utrzymania skarżącej, w tym o posiadanych przez skarżącą (bądź nie) oszczędnościach. Powyższe uniemożliwia Sądowi ocenę, czy konieczność zwrotu przez stronę pobranego świadczenia w łącznej kwocie 2.500 zł, spowoduje dla niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. m.in. postanowienia NSA z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt II FZ 456/12, z dnia 26 lutego 2015 r., sygn. akt II FZ 2137/14, z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FZ 207/15, z dnia 22 lipca 2015 r., sygn. akt II FZ 497/15, czy z dnia 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt I GSK 335/21, wszystkie dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie nie można stwierdzić, że skarżąca wykazała konieczność przyznania jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji, strona nie przedstawiła bowiem okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., co uniemożliwiło Sądowi dokonanie oceny, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że brak jest w sprawie przesłanek do uwzględnienia wniosku strony, w związku z czym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 3