IV SA/Wr 514/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. O. O. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną postanawia: odrzucić skargę. Zaskarżoną decyzją wskazaną w osnowie niniejszego orzeczenia Wojewoda D. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] r. Nr [...] odmawiającą uznania H. O. O. (zwanego dalej skarżącym) za osobę bezrobotną. W zaskarżonej decyzji pouczono skarżącego o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, za pośrednictwem Wojewody D., w terminie trzydziestu dni od dnia jej doręczenia. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzję odebrała żona skarżącego w dniu 18 czerwca 2012 r. Pomimo prawidłowego pouczenia, skarżący złożył skargę na wskazaną decyzję bezpośrednio do tutejszego Sądu. Jak wynika z daty stempla pocztowego skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 18 lipca 2012 r., natomiast wpłynęła do tutejszego Sądu w dniu 19 lipca 2012 r. Bezzwłocznie, bo już w dniu 20 lipca 2012 r., Sąd przesłał skargę do organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 w związku z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ) - zwanej dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym wnosi się ją za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W myśl z art. 83 § 3 p.p.s.a., oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem sądowo-administracyjnym w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego lub za pośrednictwem niewłaściwego organu administracji publicznej, sąd ten lub organ powinien przekazać skargę właściwemu organowi, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. decyduje data nadania skargi przez sąd (lub organ) pod adres właściwego organu (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 631/08, publ. LEX nr 505351; z dnia 9 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 779/07, publ. LEX nr 485379; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 248/07, publ. LEX nr 470146; postanowienia: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt III SA/Wr 633/10, publ. LEX 777832 oraz z dnia 15 grudnia 2009 r., sygn. akt III SA/Wr 759/09, publ. LEX 642988; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 lutego 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 46/08, publ. LEX nr 381707; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 marca 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 131/06, publ. LEX nr 284737). W rozpoznawanej sprawie, decyzję stanowiącą przedmiot skargi doręczono skarżącemu w dniu 18 czerwca 2012 r. Zatem termin skutecznego wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu 19 czerwca 2012 r. i upłynął w dniu 18 lipca 2012 r. (środa). Skargę nadano w urzędzie pocztowym w dniu 18 lipca 2012r. i skierowano ją bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu , do którego wpłynęła w dniu 19 lipca 2012 r. Bezzwłocznie, bowiem w dniu 20 lipca 2012 r. sąd administracyjny przekazał pismo do właściwego organu. Zatem należy przyjąć, że skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu została wniesiona w dniu 20 lipca 2012 r. (data przesłania przez Sąd skargi do organu), czyli z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., co czyni skargę spóźnioną. W świetle powyższego należy stwierdzić, że skarżący wniósł skargę z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a, co czyni skargę spóźnioną i w konsekwencji obliguje Wojewódzki Sąd Administracyjny do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a, co orzeczono w sentencji postanowienia. .