IV SA/Wr 553/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie : Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (sprawozdawca) Protokolant : Aneta Januszkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 16 listopada 2011 r. sprawy ze skargi R. F. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania z miejsca pobytu stałego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz Rafała F. kwotę 357 ( słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Przedmiotem skargi jest decyzja z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] Wojewody D., który po rozpatrzeniu odwołania z dnia 2 czerwca 2011 r. R. F. utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta O. z dnia [...] r. nr [...], orzekającą o odmowie wymeldowania M. F. z miejsca pobytu stałego z lokalu położonego przy ul. [...] w O.. W dniu 18 października 2010 r. wpłynął wniosek pełnomocnika R. F., adwokata W. Z. o wymeldowanie M. F. z pobytu stałego pod adresem: O., ul. [...]. Wnioskodawca podał, że małżeństwo stron zostało rozwiązane przez rozwód wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 16 maja 2007 r. Po rozwodzie M. F. dobrowolnie opuściła miejsce pobytu stałego i wyjechała wraz z dziećmi do Wielkiej Brytanii, gdzie przebywa do dziś. Strona posiada informację, że była żona założyła nową rodzinę i swoje sprawy bytowe koncentruje za granicą. Nie ponosi kosztów utrzymania lokalu. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] Burmistrz Miasta orzekł o odmowie wymeldowania M. F. z miejsca pobytu stałego, gdyż uznał, że wymieniona nie spełniła przesłanek do wymeldowania określonych w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2006 r., Nr 139 poz. 993 ze zm.) - zwana dalej ustawą. Od tej decyzji strona złożyła odwołanie podnosząc, że M. F. po rozwodzie w 2007 r. wyjechała za granicę, gdzie przebywa do dziś. Tam podjęła pracę i tam koncentruje swoje interesy życiowe. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda D. uznał zasadność podniesionych zarzutów. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdyż stwierdzone uchybienia mogły mieć istotny wpływ na treść decyzji. Uzupełniając postępowanie organ meldunkowy przyjął oświadczenie od świadków a także wyjaśnienia M. F.. Wymieniona podała, że w czasie gdy jej małżeństwo uległo rozkładowi zmuszona była podjąć działania, aby utrzymać siebie i dzieci. Dlatego ze względu na pracę, czasowo przebywa za granicą. Jednak miejsca pobytu stałego nie opuściła i nie ma takiego zamiaru. Podała, że co 3-4 miesiące przyjeżdża do domu, gdzie ma swoje i dzieci rzeczy. Były mąż utrudnia jej wstęp do mieszkania poprzez wymianę zamków. Oświadczyła, że jest związana z lokalem nie tylko z powodów finansowych. Ma zamiar powrócić wraz z dziećmi do domu i tu podjąć pracę, ponieważ ma w pobliżu rodziców, którzy ją wspierają spłacając kredyt zaciągnięty na budowę domu. Zeznania wymienionej potwierdził E.K.. Do akt dołączono także oświadczenia S. K. i R. S., które potwierdzają, że M. F. przychodzi do swoich rodziców wraz z dziećmi i jest tam często widywana. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] Burmistrz Miasta ponownie orzekł o odmowie wymeldowania M. F. z miejsca pobytu stałego, gdyż uznał, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki wymeldowania określone w art. 15 ust. 2 ustawy. Od tej decyzji strona złożyła odwołanie podnosząc, że M. F. nie zamieszkuje w spornym lokalu. Wyjaśnienie, że nie zerwała więzi z miejscem zameldowania nie znajduje żadnego uzasadnienia. Wojewoda D. po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że w trakcie postępowania wyjaśniającego nie uzyskano materiału dowodowego świadczącego o trwałym opuszczeniu przez M. F. miejsca pobytu stałego, ewentualnie dowodów potwierdzających fakt, iż wyżej wymieniona skoncentrowała swoje sprawy życiowe pod innym adresem. Zdaniem organu odwoławczego, zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na fakt czasowego przebywania M. F. poza lokalem zameldowania w związku z wykonywaniem pracy poza granicami kraju. Wyjazdy i pobyt poza miejscem zameldowania w celu wykonywania pracy nie są równoznaczne z wolą i chęcią przeniesienia interesów życiowych w inne miejsce. Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego faktu, że zameldowania nie można wiązać z uzyskaniem bądź utratą prawa do lokalu, jak i nakładami poczynionymi na ten lokal, wyjaśnić należy, że przy wydaniu decyzji o wymeldowaniu osoby z pobytu stałego ważny jest zamiar, możliwy do stwierdzenia na podstawie obiektywnych okoliczności. W sprawie o wymeldowanie przedmiotem badania jest wyłącznie ocena spełnienia przesłanek wynikających z art. 15 ust. 2 ustawy. Innych kwestii nie bada się w tym postępowaniu, w szczególności relacji pomiędzy uczestnikami postępowania, gdyż nie mają one znaczenia dla wyniku sprawy. W ocenie organu odwoławczego przeprowadzone postępowanie nie potwierdziło, by M. F. trwale zerwała więzi z lokalem i przeniosła swoje sprawy bytowe w inne miejsce. Wręcz przeciwnie, przyjeżdża do miejsca pobytu stałego, pozostawiła w lokalu swoje rzeczy i ponosi koszty utrzymania mieszkania. Na potwierdzenie tych faktów w aktach sprawy znajdują się zeznania świadków, świadczące o częstych pobytach wymienionej w kraju. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego organ wyraża pogląd, że przez opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego należy rozumieć nie tylko fizyczne nieprzebywanie w lokalu, ale zamiar jego opuszczenia i skoncentrowania swoich spraw życiowych w innym miejscu, z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z lokalem dotychczasowym. Skoro zatem, jak ustalono M. F. co trzy miesiące przyjeżdża do domu, ma tam swoje rzeczy, to wywodzić można, że nie zerwała więzi z lokalem. Natomiast twierdzeń wnioskodawcy organ nie uznał za miarodajne ponieważ nie zostały poparte żadnymi dowodami mającymi znaczenie dla wyniku sprawy. Zdaniem organu odwoławczego pobyt wymienionej ma związek z wykonywaną przez nią pracą i stanowi negatywną przesłankę wymeldowania z pobytu stałego, co wynika z przepisu art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem wykonywanie pracy poza miejscem pobytu stałego jest przesłanką do zameldowania na pobyt czasowy. Na potwierdzenie swojego stanowiska Wojewoda przytoczył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 kwietnia 2008 r. sygn. akt III SA/Łd 643/07 – w którym uznano, że sam wyjazd za granicę na okres kilku lat nie uzasadnia wymeldowania jeżeli opuszczenie miejsca pobytu nie miało charakteru trwałego. Pojęcie "opuszcza", na podstawie orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy interpretować, jako dobrowolne wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego bez dopełnienia formalności meldunkowych, przy czym pojęcie to zawiera w sobie element woli osoby, która w opuszczonym przez siebie miejscu nie zamierza nadal przebywać. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, powtarzając zarzuty zawarte w odwołaniu. Skarżący zarzucił organom naruszenie art.15 ust.2 ustawy przez błędne przyjęcie, że M. F. nie spełniła przesłanek tego przepisu i brak jest podstaw do jej wymeldowania z pobytu stałego, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a także zasadę prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 kpa, a to niewypełnienie przez organ odwoławczy obowiązku odniesienia się do wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to uchybienie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a.). Istotnym jest także, że rozstrzygając daną sprawę sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa a zakres jego procedowania wytyczają granice danej sprawy oraz zakaz reformationis in peius (art. 133 i 134 § 1 i 2 p.p.s.a). W ocenie Sądu skarga jest zasadna, bowiem zarówno zaskarżona decyzja Wojewody jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Podstawę materialnoprawną, zaskarżonej decyzji stanowi art. 15 § 2 ustawy, który określa, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Stosownie do art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy miejscem pobytu stałego osoby fizycznej jest miejsce - określona miejscowość i oznaczony adres, w którym ta osoba zamieszkuje z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą skoncentrowania tam swoich spraw życiowych, w tym założenia tam ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów (wyrok SN z dnia 25 listopada 1975 r., III CRN 53/75, OSN z 1976 r. nr 10, poz. 218; wyrok NSA z dnia 14 maja 2001r., V SA 1496/00, LEX nr 54454). W świetle art. 15 ust 2 powołanej powyżej ustawy, przesłanką warunkującą wymeldowanie danej osoby jest jednoznaczne ustalenie przez organ administracji publicznej, czy osoba ta faktycznie opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, który podziela również Sąd w niniejszym składzie, że przez opuszczenie miejsca stałego pobytu należy rozumieć taką zmianę miejsca pobytu, która ma charakter trwały i jest dobrowolna. Do spełnienia tej przesłanki nie wystarczy samo fizyczne opuszczenie miejsca pobytu. Fizyczne przebywanie w miejscu innym niż dotychczasowe miejsce stałego pobytu musi wiązać się z zamiarem utworzenia trwałego centrum życiowego w tym innym miejscu. Decydujące dla oceny charakteru pobytu są przede wszystkim obiektywne okoliczności faktyczne, a nie oświadczenia osób zainteresowanych, co do ich zamiarów (wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00, LEX nr 50123; wyrok NSA z dnia 10 lutego 1989 r., sygn. akt SA/Wr 789/88, ONSA 1989/2/72; wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., II OSK 133/06, LEX nr 327831). Biorąc pod rozwagę powyższe, kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miało ustalenie następujących kwestii: czy M. F. zmieniła miejsce pobytu stałego w sposób trwały oraz jakie okoliczności towarzyszyły opuszczeniu przez nią spornego lokalu (wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001r., sygn. akt V SA 3169/00, LEX nr 50123; wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005r., sygn. akt II OSK 302/05, LEX nr 190969, wyrok WSA z dnia 18 grudnia 2001r. sygn. akt II SA/Ka 613/00, niepublik.). W przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził, że organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie nie wyjaśniły tych kwestii w sposób należyty i nie dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. Tym samym dopuściły się one naruszenia norm określonych w art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Postępowanie wyjaśniające dla dokonania powyższych ustaleń winno być przeprowadzone przez organ administracyjny zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. Zgodnie z tą zasadą, organy administracji publicznej w toku postępowania stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten nakazuje organom administracji podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Oznacza to, że organy administracji państwowej mają obowiązek dążenia do prawdy obiektywnej. Organ administracji jest zobowiązany do podejmowania wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i powinien prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do państwa (art. 8 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz wyrok NSA OZ w Lublinie z dnia 7 października 1983 roku, SA/Lu 240/83). Obowiązek ten jest realizowany dzięki nakazowi zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia przez organ administracji całego materiału dowodowego. Z kolei, stosownie do treści art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Oznacza to, że materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Z art. 77 § 1 k.p.a. wynika bowiem obowiązek organu administracji zgromadzenia całego materiału dowodowego, koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy, co oznacza obowiązek podjęcia przez organ stosownych działań, między innymi przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy, w tym między innymi dokonanie oględzin lokalu oraz zażądania od strony przedstawienia dowodów na poparcie jej twierdzeń. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy organ I instancji odstąpił od dokonania oględzin lokalu z powodu nieobecności stron postępowania administracyjnego. W tym miejscu należy zauważyć, że nie podjęto żadnej innej próby przeprowadzenia powyższego dowodu. Wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego wymaga zaś przeprowadzenia oceny wartości dowodowej każdego dowodu, jak również wskazania, na podstawie jakich dowodów organ poczynił ustalenia faktyczne oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Jako dowolne należy więc traktować ustalenia faktyczne, znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku koniecznego do wydania decyzji o przekonującej treści ( wyrok SN z dnia 23 listopada 1994 roku, II ARN 55/94, OSNP 1995/7/83 i wyrok NSA w Warszawie z dnia 4 lipca 2001 roku, I SA 1768/99, LEX nr 54171). Poczynione ustalenia oraz przeprowadzona ocena materiału dowodowego winna przy tym znajdować pełne odzwierciedlenie w treści decyzji administracyjnej (art. 107 § 3 kpa). Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, organy administracji uchybiły wskazanym wyżej zasadom postępowania w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W niniejszej sprawie bezspornymi są ustalenia organów obu instancji, że M. F. nie przebywa w przedmiotowym lokalu od 2007 r. Przedmiotowy lokal zainteresowana opuściła po rozwodzie i wyjechała za granicę do Anglii w celach zarobkowych. Jak podnoszono powyżej, sam fakt długotrwałego nieprzebywania w miejscu stałego pobytu związany z podjęciem pracy czy innymi okolicznościami życiowymi nie przesądza jeszcze o opuszczeniu miejsca stałego pobytu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Istotne jest ustalenie, czy po wyjeździe dana osoba przejawia wolę powrotu i utrzymywania trwałych związków z miejscem stałego zameldowania. Przy czym ustalenie takie nie może się ograniczać jedynie do deklaracji wyrażanych przez zainteresowaną. Organy powinny rozważyć to w oparciu o wszelkie możliwe do ustalenia okoliczności obiektywne. Dla oceny rzeczywistego zamiaru zamieszkiwania w miejscu dotychczasowego pobytu konieczne jest zbadanie, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę osoby zainteresowanej czy też pozostają z nią w sprzeczności. Należy przy tym wziąć pod uwagę całokształt zachowań skarżącej, takich jak sposób opuszczenia przez nią przedmiotowego lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu, praca, nauka, czy obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w danym lokalu (zob. wyrok NSA oz. w Szczecinie z dnia 6 lutego 2002 r., SA/Sz 1278/00, niepubl.), istotne jest również w tym wypadku zawarcie związku małżeńskiego przez M. F. oraz związane z tym założenie nowej rodziny. Zgodnie z orzecznictwem NSA opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy będzie nie tylko dobrowolna zmiana miejsca pobytu. Przesłanka określona w art.15 ust. 2 będzie również spełniona w sytuacji, w której osoba dotychczas zameldowana zostanie zmuszona do opuszczenia lokalu i do niego nie dopuszczona, a nie podejmie we właściwym czasie przewidzianych prawem środków umożliwiających jej powrót do lokalu (NSA z dnia 8 października 1986 r., Sa/Gd 1014/86, z dnia 26 kwietnia 1996 r., Sa/Wr 2828/95). W niniejszej sprawie organy obu instancji stwierdziły, brak podstaw do przyjęcia, że skarżąca opuściła przedmiotowy lokal w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Ustalenie powyższe oparte zostało jedynie o oświadczenia samej zainteresowanej, jej ojca oraz osób które przesłały oświadczenia na tą okoliczność (R. S. oraz S. K.), a które nie są związane w jakikolwiek sposób z powyższą sprawą. Relacje skarżącego wyrażone we wniosku o wymeldowanie i zainteresowanej dotyczące opuszczenia przez nią lokalu są w dużej mierze odmienne. W ocenie Sądu ustalenia dokonane przez organy obu instancji nie są wystarczające do odmowy wymeldowania skarżącej z pobytu stałego. Organy nie przeprowadzając oględziny lokalu nie zbadały okoliczności, które pozwoliłyby na obiektywną ocenę sposobu opuszczenia przez zainteresowaną przedmiotowego lokalu oraz jej zamiaru dalszego zamieszkiwania w miejscu dotychczasowego zameldowania. W szczególności nie ustaliły, jaką pracę M. F. wykonywała w Anglii, na jakich warunkach, czy miała ona charakter stały, długoterminowy czy sezonowy, gdzie realizowała obowiązek podatkowy, jak przedstawiała się koncentracja jej życiowych interesów za granicą, w szczególności w zakresie wykonywanej pracy zarobkowej i dalszych planów zawodowych, gdzie przebywa jej najbliższa rodzina, a w szczególności dzieci, czy zamieszkują wraz z nią oraz jakie są jej założenia i plany w tym zakresie. Dla dokonania takiej oceny nie są bowiem miarodajne deklaracje składane przez zainteresowaną w tym względzie, ale całokształt jej zachowań i innych okoliczności pozwalających w sposób obiektywny ustalić, gdzie znajduje się faktyczne centrum jej życiowych interesów. Organy meldunkowe powinny dążyć do zapewnienia zgodności zapisów ewidencji ludności z rzeczywistym miejscem pobytu osób, na których ciąży obowiązek meldunkowy, tak aby dane te odpowiadały stanowi faktycznemu. Reasumując - tak zebrany materiał dowodowy nie pozwala na dokonanie jednoznacznej oceny czy opuszczenie przedmiotowego lokalu przez M. F. nastąpiło w sposób dobrowolny i trwały. Nie została zatem zbadana przesłanka wynikająca z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Ustalenie istotnych dla sprawy okoliczności wymaga uprzedniego uzupełnienia materiału dowodowego. Organy obu instancji naruszyły art.. 7, 77, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i musiało skutkować wyeliminowaniem wadliwych decyzji z obrotu prawnego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji przeprowadzi postępowanie stosownie do powyższych wskazań wynikających w szczególności z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa w powiązaniu z normą prawa materialnego zawartą w art. 15 ust. 2 ustawy zgodnie z dokonaną jej wykładnią. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c , art. 152 p.p.s.a. Z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji Sąd nie orzekł w przedmiocie jej wykonania.