IV SAB/Wr 1224/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, po rozpoznaniu w Wydziale IV w dniu 20 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. L. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Wołowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 14 września 2025 r. I. stwierdza, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Wołowie dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Wołowie do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy w zakresie dotyczącym punktów: 1, 7 i 8 wniosku; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Wołowie do rozpatrzenia wniosku w pozostałym zakresie; IV. zasądza od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Wołowie na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 26 października 2025 r. K. L. (dalej: wnioskodawczyni lub skarżąca) wniosła skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Wołowie (dalej: organ) w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Z akt sprawy wynika m.in., że skarżąca 14 września 2025 r. wystąpiła do organu o udostępnienie informacji w następującym zakresie (11 pytań): "1) Ile zostało odnotowanych Niepożądanych odczynów poszczepiennych dotyczących szczepień przeciwko: błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu Haemophilus influenze, gruźlicy, wzw typu B, odrze, śwince i różyczce? 2) Czy zostały odnotowane przypadki śmiertelne? 3) Kto, w razie wystąpienia problemów zdrowotnych po podaniu szczepionki poniesie koszty leczenia dziecka? 4) Kto ustala listę przeciwwskazań do szczepień w Polsce i kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia? 5) W jaki sposób i przez kogo jest ustalana sytuacja epidemiologiczna na terytorium Polski, w oparciu o którą jest opracowywany Program Szczepień Ochronnych na dany rok? 6) Czy w Polsce przeprowadza się badania nowonarodzonych dzieci w celu stwierdzenia czy dziecko narodziło się z wrodzoną obniżoną odpornością? 7) Z jakiej statystyki wynikają dane, którymi dysponuje Państwowy Inspektorat Sanitarny? 8) Od którego roku dane te są gromadzone? 9) Czy szczepionki obowiązkowe zawierają tiomersal, aluminium, formaldehyd lub fenol? 10) Czy Sanepid posiada dokumentację dotyczącą składu szczepionek z kalendarza szczepień? 11) Czy Sanepid dysponuje analizami wpływu adjuwantów na układ odpornościowy dzieci?" Pismem z 21 października 2025 r. organ podał wnioskodawczyni następującą informację: "Ad. 1 W 2025 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Wołowie zarejestrował 5 niepożądanych odczynów poszczepiennych. Ad. 2 Nie odnotowano przypadków śmiertelnych. Ad. 3 Koszty leczenia ewentualnych działań niepożądanych (tzw. NOP - niepożądany odczyn poszczepienny) pokrywa państwo w ramach publicznej opieki zdrowotnej. W 2023 roku wprowadzono również Fundusz Kompensacyjny Szczepień Ochronnych (działający przy Rzeczniku Praw Pacjenta), który wypłaca świadczenia osobom, u których wystąpiły poważne NOP-y po szczepieniach obowiązkowych (a także niektórych zalecanych). Zagadnienie to reguluje ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych (Dz. U. z 2024 poz. 924 ze zm.). Ad. 4 Kwalifikacyjne badanie lekarskie w celu wykluczenia przeciwskazań do wykonania szczepienia ochronnego przeprowadza lekarz. PSSE w Wołowie nie dysponuje takimi danymi. Ad. 5 Sytuacja epidemiologiczna w kraju jest monitorowana oraz oceniana przez Główny Inspektorat Sanitarny (GIS) na podstawie danych z całego kraju, przekazywanych przez powiatowe i wojewódzkie stacje sanitarno-epidemiologiczne oraz przy współpracy z Narodowym Instytutem Zdrowia Publicznego - Państwowym Zakładem Higieny (NIZP- PZH). Ad. 6 PPIS w Wołowie nie jest w posiadaniu żądanych informacji. Ad. 7 Dane zbierane są w oparciu o ustawę z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1799). Ad. 8 Dane gromadzone są od kiedy istnieje podstawa prawna pozwalająca na realizację tego obowiązku ustawowego. Ad. 9 Informacje te są ogólnodostępne (Charakterystyka produktu leczniczego oraz ulotka dołączona do opakowania produktu leczniczego). Ad. 10 Informacje te są ogólnodostępne (Charakterystyka produktu leczniczego oraz ulotka dołączona do opakowania produktu leczniczego). Ad. 11 PPIS w Wołowie nie jest w posiadaniu żądanych informacji." W skardze skarżąca zarzuciła, że bezczynność organu polega na udzieleniu odpowiedzi pozornych, niepełnych i sprzecznych z art. 6, art. 13 i art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.), co stanowi naruszenie prawa do informacji publicznej gwarantowanego w art. 61 Konstytucji RP. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o: 1. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania jej o udostępnienie informacji publicznej; 2. Zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku zgodnie z prawem, poprzez udzielenie pełnych i merytorycznych odpowiedzi na wszystkie pytania, w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku; 3. Stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. Zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca uzasadniła swoje stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie albo oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga na bezczynność organu w sprawie z wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej jest częściowo zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 334), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt. 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w którym udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W tym kontekście wypada jednak przypomnieć, że w przypadku wniesienia skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p., jeżeli tak, to czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez tę ustawę. A zatem w świetle przytoczonych regulacji u.d.i.p., aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany (organ) powinien w ww. ustawowym terminie: 1) udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); 2) wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej (art. 16 i art. 17 w zw. z art. 5 u.d.i.p.); 3) poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); 4) poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); 5) poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd akcentuje, że organ, do którego skarżąca skierowała wniosek (Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Wołowie) niewątpliwie jest podmiotem, który wykonuje zadania publiczne, w związku z czym – jako organ władzy publicznej - jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Z kolei dla rozstrzygnięcia, czy odpowiedź na wniosek skarżącej czyni zadość wymaganiom u.d.i.p., zasadnicze znaczenie ma to, że informacja publiczna jest informacją o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.) dotyczącą sfery faktów. Informacją publiczną będzie więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu wykonującego władzę publiczną lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale także te sporządzone przez inne podmioty, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Bez znaczenia jest również i to w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez dany podmiot i odnosiły się do niego bezpośrednio. Innymi słowy, dokumenty takie muszą wiązać się ze sferą faktów zaistniałych po stronie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Informacją publiczną są zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Informacja publiczna odnosi się zatem do sfery faktów, które to pojęcie należy rozumieć szeroko (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2020 r., I OSK 3117/19). Przy tym co do zasady stanowią informację publiczną informacje zbierane i wytwarzane przez organy inspekcji sanitarnej, zgodnie z art. 2 w zw. z art. 5 pkt 1, 2, 3 i 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 416, ze zm.), w ramach prowadzonego nadzoru sanitarnego, w tym sanitarnego zabezpieczania granic państwa, analiz i ocen epidemiologicznych, opracowywania programów i planów działalności zapobiegawczej i epidemiologicznej dla podmiotów leczniczych, ustalenia zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowania nadzoru w tym zakresie. Przede wszystkim informację publiczną stanowią informacje zbierane przez organ dotyczące niepożądanych odczynów poszczepiennych, które gromadzone są w powiatowym rejestrze zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych (por. wyrok WSA w Poznaniu z 18 stycznia 2018 r., II SAB/Po 159/17). Od razu należy jednak zastrzec, że konkretne organy inspekcji sanitarnej nie zawsze będą zobligowane do udzielenia informacji publicznej nawet jeżeli dotyczą one ww. kwestii . Z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wynika bowiem wprost, iż obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. W razie niedysponowania żądaną informacją publiczną, po stronie adresata wniosku nie powstaje zatem również obowiązek wydania decyzji przewidzianej w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W orzecznictwie podkreśla się bowiem, że wskazanie, iż podmiot, do którego skierowano żądanie udzielenia informacji publicznej, informacji tej nie posiada, nie stanowi odmowy jej udzielenia. W takiej sytuacji adresat wniosku – tak jak i w przypadku żądania informacji niebędącej informacją publiczną – zobowiązany jest jedynie powiadomić pisemnie wnioskodawcę o tym fakcie (por. wyroki NSA z 27 września 2002 r., II SAB 289/02 i 16 marca 2010 r., I OSK 1644/09; wyrok WSA w Warszawie z 15 maja 2012 r., II SAB/Wa 103/12 i wyrok WSA w Kielcach z 5 listopada 2008 r., SAB/Ke 42/08). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd wpierw wskazuje, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony 16 września 2025 r. (data wpływu do organu), zaś odpowiedzi udzielono dopiero w dniu 21 października 2025 r., a więc ponad miesiąc później. Tymczasem, zgodnie z powołanym wyżej art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnienie informacji publicznej powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jakkolwiek organ po wpłynięciu wniosku dostępowego prowadził korespondencję ze skarżącą to jednak nie skorzystał z przewidzianej w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. możliwości przedłużenia terminu rozpatrzenia wniosku do 2 miesięcy, liczonych od chwili jego złożenia. Z tej przyczyny należało więc stwierdzić, że postępowanie organu przejawiało cechy bezczynności, o czym orzeczono w pkt. I sentencji wyroku. Jak wynika z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Sąd w niniejszej sprawie zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego w zakresie punktów: 1, 7 i 8. W przypadku punktu 1 należy zgodzić się ze skarżącą, że udzielona informacja była niepełna. Należy bowiem przypomnieć, że zwróciła się ona o podanie ilości odnotowanych niepożądanych odczynów poszczepiennych z podziałem na rodzaje szczepień. W taki też sposób powinna zostać udzielona odpowiedź a nie w formie "zbiorczej". W przypadku punktów 7 i 8 wypada dostrzec, że skarżąca nie zwróciła się do organu o podanie podstawy prawnej gromadzonych informacji (danych), lecz o sposób gromadzenia danych przez organ (por: "Z jakiej statystyki wynikają dane, którymi dysponuje Państwowy Inspektorat Sanitarny?"; "Od którego roku dane te są gromadzone?"). W tym więc zakresie organ w istocie w ogóle nie udostępnił informacji. Tymczasem informacje te jako związane z działalnością organów inspekcji sanitarnej dotyczą informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Sąd zatem zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącej w zakresie ww. pytań w terminie 14 dni, gdyż taki termin wynika zasadniczo z przepisów u.o.d.i.p., tak więc należy go uznać za wystarczający (pkt II sentencji wyroku). Nie było natomiast podstaw do wyznaczenia dla organu terminu rozpatrzenia wniosku skarżącej co do pozostałych punktów. Jeżeli chodzi o punkt 2 wniosku organ udzielił pełnej odpowiedzi na pytanie przy założeniu, że skarżąca nie zażądała odpowiedzi precyzując w jakikolwiek sposób jej zakres czasowy (co do roku) lub terytorialny (lokalny/krajowy). W przypadku punktów 3, 4, 5 wniosku skarżącej to Sąd zauważa, że organ również udzielił odpowiedzi. Jednocześnie Sąd stwierdza, że nie mógł uwzględnić zarzutów skargi, że udzielone odpowiedzi były częściowe lub pozorne. Zwrócić bowiem należy uwagę, że wszystkie podniesione w ww. punktach zagadnienia dotyczyły wyjaśnienia aktualnie obowiązującego stanu prawnego. Tymczasem zdaniem Sądu wyjaśnianie przepisów prawa czy też wyjaśnienie podstawy prawnej działań organu (np. w zakresie ich właściwości czy też stosowanych procedur, itp.) nie jest informacją o sprawach publicznych, nie należy bowiem do sfery faktów, tylko do kwestii prawnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że wykładnia przepisów prawa, jak też ocena ich zastosowania, czyli swego rodzaju opinia prawna, nie stanowi informacji publicznej (por. wyrok NSA z 23 lipca 2025 r., III OSK 153/25; wyrok WSA we Wrocławiu z 23 grudnia 2025 r., IV SAB/Wr 1118/25). Takich natomiast kwestii niewątpliwie dotyczą ww. pytania skarżącej. Nie odnoszą się zatem do informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Co do odpowiedzi na punkty 6 i 11 to Sąd wskazuje, że ewentualne ustalenie przez organ, że żądana przez skarżącą informacja (w zakresie ww. pytań) stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wcale nie oznacza, że organ jest zobligowany do jej udzielenia. Sąd jeszcze raz podkreśla, że taki obowiązek dotyczy jedynie informacji, którą dany organ dysponuje. W razie niedysponowania określoną informacją publiczną podmiot, do którego skierowano żądanie, jedynie informuje wnioskodawcę, że jej nie posiada, co też w niniejszej sprawie organ prawidłowo uczynił odnośnie co do pytań 6 i 11. Co do punktów 9 i 10 wniosku organ z kolei wyjaśnił, że żądane informacje znajdują się w charakterystyce produktu leczniczego oraz ulotce dołączonej do opakowania produktu leczniczego. Taką też odpowiedź na pytanie należało uznać za wystarczającą, albowiem organ jednocześnie zamanifestował, że żądanej informacji po prostu nie posiada. Tym samym, Sąd stwierdził podstawy do umorzenia postępowania sądowego w części dotyczącej wyznaczenia dla organu terminu do rozpatrzenia wniosku skarżącej w zakresie punktów 2, 3, 4, 5, 6, 9, 10, 11 z uwagi na jego prawidłowe załatwienie. Bezprzedmiotowe jest zobowiązywanie organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), skoro zostało to już wykonane. Zobowiązywanie organu w takich warunkach do działania byłoby więc niecelowe i niewykonalne. W takich warunkach postępowanie należało umorzyć w części dotyczącej wyznaczenia organowi terminu do wydania aktu lub dokonania czynności (art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – pkt III sentencji wyroku). Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdzając bezczynność organu sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa i jako takie powinno być interpretowane ściśle. Sąd stwierdza rażące naruszenie prawa, gdy wystąpią szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie takiego stanowiska. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego sformułowania za działanie "rażące" należałoby uznać działanie bezsporne, ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Nie każde zatem naruszenie prawa wskutek prowadzenia postępowania w sposób przewlekły lub bezczynny będzie naruszeniem rażącym. Ocena jednak, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Dla uznania, że bezczynność organu miała miejsce z naruszeniem prawa w stopniu rażącym należy wykazać, że odpowiedzialność za nią ponosi organ administracji i że jest ona niemożliwa do zaakceptowania w państwie prawa. Akcentowany jest ciążący na sądach administracyjnych obowiązek roztropnego kwalifikowania bezczynności czy przewlekłości jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wynikający z konsekwencji (w tym prawnokarnych) takiej kwalifikacji (zob. wyrok NSA z 17 listopada 2015 r., II OSK 652/15; wyrok NSA z 8 marca 2017 r., I OSK 1925/16). W ocenie Sądu okoliczności faktyczne stwierdzonej w niniejszej sprawie bezczynności nie przejawiają cech naruszenia prawa o szczególnym stopniu kwalifikacji. Należy zwrócić uwagę, że postępowanie organu nie wykazywało znamion złej woli czy celowego ograniczania prawa jednostki do informacji o sprawach publicznych. Stanowi raczej konsekwencję znacznej ilości pytań zawartych we wniosku oraz wynika z nieprawidłowej kwalifikacji prawnej niektórych pytań zawartych we wniosku (pkt I sentencji wyroku). O kosztach postępowania, na które składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt IV sentencji wyroku). Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a.