IV SAB/Wr 303/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów, Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk (sprawozdawca) Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi F. w L. na bezczynność Prezesa Zarządu Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w Legnicy S.A. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 9 stycznia 2025 r. I. stwierdza, że Prezes Zarządu Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w Legnicy S.A. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej z dnia 9 stycznia 2025 r.; II. stwierdza, że bezczynność Prezesa Zarządu Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w Legnicy S.A. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Prezesa Zarządu Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w Legnicy S.A. do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 9 stycznia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz aktami sprawy; IV. zasądza od Prezesa Zarządu Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w Legnicy S.A. na rzecz skarżącej F. w L. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Fundacja "[...]" z siedzibą w L. (dalej: Fundacja, skarżąca) w dniu 27 lutego 2025 r. złożyła skargę na bezczynność Wojewódzkiego P. w L. Spółki Akcyjnej (dalej: Spółka, W.) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, o co wystąpiła wnioskiem z dnia 9 stycznia 2025 r. Wnioskiem tym (wpływ do Spółki w dniu 13 stycznia 2025 r.) Fundacja zwróciła się o udostępnienie informacji publicznej w przedmiocie tego, czy: 1) źródła ciepła będące własnością Spółki zlokalizowane w L1. przy "ul. [...]" oraz przy "ul.[...]", wytwarzające ciepło dla miasta L. w oparciu o koncesję na prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na wytwarzaniu ciepła nr WCC/130/157/U/2/98/KW przeszły wymaganą modernizację i czy w związku z tym spełniają normy środowiskowe (w szczególności dotyczące dozwolonych emisji) określone w: a) Decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2021/2326 z dnia 30 listopada 2021 r. ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do dużych obiektów energetycznego spalania zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE oraz b) Decyzji Prezydenta Miasta Legnicy, znak OŚ.7642-4/2004 z dnia 15 listopada 2004 r. (ze zmianami wynikającymi z kolejnych decyzji), udzielającej W. pozwolenia zintegrowanego (dalej: Pozwolenie zintegrowane) na prowadzenie instalacji produkującej energię cieplną dla potrzeb grzewczych i ciepłej wody użytkowej miasta L1. przez C. w L1. i stawiające przed W. cel w postaci modernizacji jednostek i dostosowania ich do najnowszych konkluzji BAT?; 2) w przypadku, gdy ww. źródła nie spełniają wskazanych norm, wskazanie jakie działania zostały podjęte przez W. celem doprowadzenia działalności prowadzonej w związku z wytwarzaniem ciepła do zgodności z obowiązującym prawem i decyzjami administracyjnymi w zakresie emisyjności jednostek wytwarzających ciepło; 3) jeżeli odpowiedź na pytanie 1 jest pozytywna, przedłożenie tabelarycznego zestawienia obejmującego porównanie najnowszych danych dotyczących emisyjności ww. jednostek wytwórczych z granicznymi limitami emisyjności wynikającymi z udzielonego Spółce Pozwolenia zintegrowanego (zmienionymi późniejszymi decyzjami), w szczególności w odniesieniu do emisji: amoniaku, NOx, HCl, HF, pyłu z instalacji. Fundacja wniosła o udostepnienie jej ww. informacji w formie elektronicznej. Wniosek ten szeroko uzasadniła. Pismem z dnia 31 stycznia 2025 r. Spółka poinformowała Fundację, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielania wskazanych we wniosku informacji na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie znajduje się w kręgu podmiotów określonych w art. 4 ust. 1 pkt 5) tej ustawy, nie dysponuje majątkiem publicznym, nie wykonuje zadań publicznych, a Skarb Państwa nie ma w Spółce pozycji dominującej w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Powołując się na te okoliczności Spółka odmówiła przekazania Fundacji żądanej informacji w trybie dostępu do informacji publicznej i dodatkowo wskazała, że odmowa następuje z uwagi na dbałość o poufność handlową W. Pismo to zostało wyekspediowane do Fundacji – wg książki nadawczej – w dniu 10 lutego 2025 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność W. skarżąca wniosła o 1) stwierdzenie, że Spółka dopuściła się bezczynności w sprawie wniosku Skarżącej, o zobowiązanie Spółki do rozpatrzenia wniosku Fundacji o udostępnienie informacji publicznej niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, o zasądzenie od Spółki zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Zarzuciła, że wskutek bezczynności Spółki doszło do naruszenia 1) art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.) poprzez przyjęcie przez W., że Spółka nie jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, podczas gdy W. jest podmiotem zaopatrującym miasto Legnica w ciepło, tym samym uznać go należy za podmiot użyteczność publicznej wykonujący zadania publiczne, a także jest podmiotem, w którym Skarb Państwa ma pozycję dominującą, więc jest w myśl przepisów ustawy podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, 2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 oraz w zw. z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., poprzez bezczynność Spółki przejawiającą się w poinformowaniu skarżącej, że Spółka nie jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej i brak udostępnienia takiej informacji poprzez udzielenie odpowiedzi na zadane Spółce pytania, podczas gdy Spółka wykonuje zadania publiczne i jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w myśl przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, a informacje o których udzielenie zwróciła się skarżąca stanowią informację publiczną. W uzasadnieniu skargi Fundacja argumentowała, że W. - jako przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące zadania publiczne w zakresie dostaw energii cieplnej m.in. w mieście L. - jest podmiotem obowiązanym od udostępnienia informacji publicznej, a przedmiotem złożonego przez skarżącą wniosku była informacja publiczna podlegająca udostępnieniu. Odwołując się do orzecznictwa sądowego, argumentowała, że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (ort. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym, bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 u.d.i.p. zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez rożne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadania publiczne" cechuje powszechności użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Przedsiębiorstwa energetyczne w związku z powierzeniem im zadań związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa energetycznego kraju są przedsiębiorstwami użyteczności publicznej i wykonują zadania publiczne w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. Jeżeli zadania danego podmiotu moją na celu zaspokojenie powszechnych potrzeb obywateli i są istotne z punktu widzenia celów państwa, to nie można odmówić im przymiotu zadań publicznych. A skoro tak, to bez względu no fakt, czy przedsiębiorstwo energetyczne wykonuje zadania w zakresie produkcji energii czy jej dystrybucji albo sprzedaży, mimo że zadania te zostały odrębnie ujęte w znowelizowanej ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne, takie przedsiębiorstwo winno być traktowane jako wykonujące zadania publiczne w rozumieniu u.d.i.p. niezależnie od specyfiki prowadzonej działalności. Jako kolejną przesłankę statusu podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej skarżąca wskazała okoliczność, że W. jest podmiotem, w którym Skarb Państwa posiada pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, ponieważ jedynym akcjonariuszem W. jest spółka E. sp. z o.o. z siedzibą w L., której jedynym udziałowcem jest spółka K. S.A. z siedzibą w L., która to jest spółką z udziałem Skarbu Państwa. Skarżąca argumentowała ponadto, że żądane informacje stanowią niewątpliwie informację publiczną, ponieważ dotyczą spełniania wymaganych określonymi regulacjami norm środowiskowych przez wykorzystywane przez W. źródła ciepła. Informacja ta jest bardzo istotna dla interesu publicznego, jako że ewentualne przekroczenie norm środowiskowych oznacza oddziaływanie na środowisko na poziomie większym niż dopuszczalny, co negatywnie wpływa na proces dążenia do zmniejszania negatywnego oddziaływania na środowisko naturalne. W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego oraz o zasądzenie od skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wskazała, że oczywistym, że Spółka nie jest organem władzy publicznej, organem samorządów gospodarczych i zawodowych, podmiotem reprezentującym zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmiotem reprezentującym państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego, ani podmiotem reprezentującym inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Nie realizuje też misji ani zadań publicznych, nie posiada majątku publicznego ani z niego nie korzysta. Nie spełnia przesłanek wskazanych w art. 2 ust. 8 ustawy o zasadach zarządzania mieniem państwowym. W. wskazało ponadto, że jest spółką akcyjną, której jedynym akcjonariuszem jest E. sp. z o.o. (KRS: [...]). Z kolei 100% udziałów E. sp. z o.o. posiada K. S.A. Największym akcjonariuszem K. jest Skarb Państwa posiadający ok. 32% akcji. W konsekwencji W. jest przedsiębiorcą, w którym Skarb Państwa nie ma pozycji dominującej. W. nie został utworzony przez jednostki samorządu terytorialnego lub Skarb Państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a. Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd - stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nie ma wątpliwości, że kontrola sądowa - w trybie art. 149 p.p.s.a. -prowadzenia postępowania przez organ w następstwie skargi na bezczynność organu, a także – na przewlekłe prowadzenie takiego postępowania przez organ jest dokonywana na dzień wniesienia skargi, co potwierdzają uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 oraz z dnia 7 marca 2022 r. o sygn. akt II OPS 1/21 (obie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). Ponadto, stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z tego względu Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym – bez wyznaczania rozprawy. Przedmiotem kontroli sądowej jest bezczynność Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa E. w L1. Spółki Akcyjnej w udostępnieniu informacji publicznej, której zażądała skarżąca wnioskiem z dnia 9 stycznia 2025 r. Prawo do informacji publicznej jest gwarantowane Konstytucją RP i wynika z jej art. 61 ust. 1, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Instytucja dostępu do informacji publicznej została unormowana w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.) i zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. jej przepisy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy, jeżeli tak, to czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. Bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej zachodzi wówczas, gdy podmiot ten nie reaguje na wniosek o udostępnienie informacji w terminie przewidzianym w ustawie, tj. nie podejmuje czynności przewidzianych w art. 13, art. 14, art. 15 ust. 2 lub art. 16 u.d.i.p. i nie udostępnia informacji publicznej ani nie wydaje decyzji odmownej w tym zakresie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2021 r., sygn. akt III OSK 1092/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 października 2013 r., sygn. II SAB/Łd 107/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 grudnia 2022r., sygn. akt II SAB/Rz 172/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 17 stycznia 2022 r., sygn. akt II SAB/Ke 111/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2010 r., II SAB/Wa 54/10, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). W sprawie sporny jest status W. jako podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Wedle skarżącej Fundacji, W. jest przedsiębiorstwem energetycznym, które wykonuje zadania publiczne polegające na wytwarzaniu, dystrybucji i obrocie energią cieplną dla miast Dolnego Śląska, wobec czego mieści się w kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5) u.d.i.p. W konsekwencji Spółka nie udostępniając żądanej informacji publicznej dopuściła się bezczynności. Zdaniem W., nie jest ono podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, ponieważ nie dysponuje majątkiem publicznym, nie wykonuje zadań publicznych, a Skarb Państwa nie ma w Spółce pozycji dominującej w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Ponadto udostępnienie żądanych informacji naruszałoby poufność handlową W. W rezultacie, Spółce nie można zarzucić bezczynności, skoro nie jest podmiotem wskazanym w art. 4 ust. 1 pkt 5) u.d.i.p. Z odpisu z KRS wynika, że do zadań Spółki należy m.in. wytwarzanie i zaopatrywanie w parę wodną, gorącą wodę i powietrze do układów klimatyzacyjnych (kod PKD 35.30.Z) oraz wytwarzanie energii elektrycznej (kod PKD 35.11.Z). Okolicznością bezsporną jest status Spółki jako przedsiębiorstwa energetycznego w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U. z 2024 r., poz. 266 ze zm.; dalej: u.p.e.) oraz przedmiot działalności Spółki, tj. produkcja, przesył, dystrybucja oraz obrót energią cieplną na terenie Dolnego Śląska, tj. miast L1., L., G., Z., C., C1. oraz Ś. Faktem notoryjnym jest posiadanie przez Spółkę koncesji na wytwarzanie, przesyłanie i obrót ciepłem - wydanych przez Urząd Regulacji Energetyki (rejestry.ure.gov.pl) oraz decyzji o pozwoleniu zintegrowanym na prowadzenie instalacji produkującej energię cieplną dla potrzeb grzewczych i ciepłej wody użytkowej (BIP Urzędu Miasta Legnicy). Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5) u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Użyty przez ustawodawcę zwrot "w szczególności" oznacza, że katalog podany w przepisie ma charakter otwarty, przykładowy. W świetle tego przepisu u.d.i.p. nie budzi wątpliwości, że obowiązany do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu ustawy jest, po pierwsze, każdy podmiot, który wykonuje zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym. Ustawodawca posłużył się w tym przypadku alternatywą rozłączną, zatem wystarczy, że podmiot wykonuje zadanie publiczne (nawet jeśli nie dysponuje majątkiem publicznym) czy dysponuje majątkiem publicznym (nawet jeśli nie wykonuje zadań publicznych) – aby uznać go za zobowiązany do udostępniania informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2015 r., I OSK 1603/14, CBOSA). Sąd w składzie orzekającym podziela ocenę prawną - ugruntowaną w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10; wyrok NSA z dnia 4 listopada 2016 r., I OSK 900/15, z 21 listopada 2024 r., III OSK 1710/24; CBOSA), że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 u.d.i.p. zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli (np. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, CBOSA). Sąd w składzie orzekającym podziela też ocenę prawną zawartą w prawomocnym wyroku tut. Sądu z dnia 15 kwietnia 2015 r. o sygn. akt IV SAB/Wr 54/15 (CBOSA) dotyczącą statusu W. na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z tym wyrokiem Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, ponieważ wykonuje zadania publiczne jako przedsiębiorstwo energetyczne i wobec tego mieści się w kręgu pomiotów wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 5) u.d.i.p. Przedmiot działalności W. – zaopatrzenie w energię cieplną - nie zmienił się od momentu uzyskania koncesji w październiku 1998 r. (ważnej do 15 października 2030 r. – co wprost wynika z publicznego rejestru prowadzonego przez Urząd Regulacji Energetyki oraz z odpisu KRS zawartego w aktach sądowych). Ponadto w sprawie jest niesporne, że W. jest przedsiębiorstwem energetycznym świadczącym usługi w zakresie koncesjonowanej przez państwo działalności polegającej na wytwarzaniu i przesyle ciepła i obrotem tą energią na rzecz odbiorców na terenie Dolnego Śląska. Spółka nie kwestionowała, że zarządza systemami ciepłowniczymi miast: L1., L., G., Z., C., C1. oraz Ś. Skutkiem powyższego W. jest zobligowane do udzielania informacji związanej z realizacją tego zadania na zasadach określonych przepisami u.d.i.p. W konsekwencji Sąd stwierdził, że W. wykonuje zadania publiczne w ramach prowadzonej działalności koncesjonowanej przez państwo, która ma znaczenie dla odbiorców energii cieplnej oraz wszystkich innych podmiotów, których skutki tej działalności dotyczą. Oceny tej nie zmienia powołana w odpowiedzi na skargę okoliczność, że W. nie jest podmiotem wskazanym w ustawie z dnia 16 grudnia 2016 r. o zarządzaniu mieniem państwowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 125, art. 2 pkt 8 lit. a tiret trzecie). Określona przepisem art. 4 ust. 1 pkt 5) u.d.i.p. druga grupa podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej to osoby prawne, w których m.in. Skarb Państwa ma pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Argumentacja Spółki, w tym zakresie nie ma istotnego znaczenia w sprawie, ponieważ wystarczy, że jedna z przesłanek ww. przepisu zostanie spełniona, by podmiot miał obowiązek udostępnienia informacji publicznej. Przechodząc do oceny, czy żądane przez Fundację informacje stanowią informację publiczną, trzeba w pierwszej kolejności wyjaśnić - w kontekście przywołanego wyżej art. 1 ust. 2 u.d.i.p. - że przedsiębiorstwo energetyczne posiada ustawowy obowiązek publikowania na swojej stronie internetowej informacji określonych enumeratywnie w art. 7b ust. 5 u.p.e. Obowiązki informacyjne i zasady ich udostępniania wynikają również z aktów wykonawczych wydanych na podstawie art. 9 ust. 7 i 8 u.p.e. – rozporządzenie Ministra Gospodarki z 15 stycznia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemów ciepłowniczych (Dz.U. z 2007 r., nr 16, poz. 92). Skarżąca zwróciła się o informację (pytanie 1.), czy źródła ciepła będące własnością Spółki zlokalizowane w L1. przy "ul. [...]" oraz przy "ul. [...]", wytwarzające ciepło dla miasta L1. w oparciu o koncesję przeszły wymaganą modernizację i czy w związku z tym spełniają normy środowiskowe (w szczególności dotyczące dozwolonych emisji) określone w: a) Decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2021/2326 z dnia 30 listopada 2021 r. ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do dużych obiektów energetycznego spalania zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE oraz b) Decyzji Prezydenta Miasta Legnicy, znak OŚ.7642-4/2004 z dnia 15 listopada 2004 r. (ze zmianami wynikającymi z kolejnych decyzji), udzielającej W. pozwolenia zintegrowanego (dalej: Pozwolenie zintegrowane) na prowadzenie instalacji produkującej energię cieplną dla potrzeb grzewczych i ciepłej wody użytkowej miasta L1. przez C. w L1. i stawiające przed W. cel w postaci modernizacji jednostek i dostosowania ich do najnowszych konkluzji BAT? W przypadku (pytanie 2.), gdy ww. źródła nie spełniają wskazanych norm, wskazanie jakie działania zostały podjęte przez W. celem doprowadzenia działalności prowadzonej w związku z wytwarzaniem ciepła do zgodności z obowiązującym prawem i decyzjami administracyjnymi w zakresie emisyjności jednostek wytwarzających ciepło. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie 1. skarżąca zawnioskowała o przedłożenie tabelarycznego zestawienia obejmującego porównanie najnowszych danych dotyczących emisyjności ww. jednostek wytwórczych z granicznymi limitami emisyjności wynikającymi z udzielonego Spółce Pozwolenia zintegrowanego (zmienionymi późniejszymi decyzjami), w szczególności w odniesieniu do emisji: amoniaku, NOx, HCl, HF, pyłu z instalacji (pytanie 3.). Pytania skarżącej dotyczą więc wykonania przez Spółkę modernizacji jednostek wytwórczych należących do W. oraz spełnienia określonych norm środowiskowych - w szczególności dotyczących emisyjności - przez te konkretne jednostki wytwórcze ustalonych pozwoleniem zintegrowanym oraz wymogami ww. Decyzji Komisji Europejskiej. Sąd w składzie orzekającym nie ma wątpliwości, że informacje te mają charakter informacji publicznej. Dotyczą bowiem warunków wykonywania zadań, które mają charakter publiczny. Niewątpliwie przedmiot zapytania Fundacji nie jest objęty obowiązkowym zakresem informacyjnym wskazanym w u.p.e. i przepisach do niej wykonawczych, co podlegałoby innemu reżimowi udostępnienia, niż tryb u.d.i.p. Zasadniczo zagadnienie dostosowania urządzeń i instalacji energetycznych oraz dochowanie standardów emisji nałożonych przepisami prawa unijnego oraz aktami administracyjnymi wydanymi przez odpowiednie organy w krajowym porządku prawnym wynika z ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo o ochronie środowiska (Dz.U. z 2024 r., poz. 54 ze zm., dalej: p.o.ś) implementującej prawo unijne. Zgodnie z art. 206 p.o.ś. Minister właściwy do spraw klimatu gromadzi informacje o najlepszych dostępnych technikach, konkluzjach BAT i dokumentach referencyjnych BAT oraz rozpowszechnia je na potrzeby organów właściwych do wydawania pozwoleń i zainteresowanych podmiotów korzystających ze środowiska. Zgodnie z art. 207 ust. 1 pkt 6) p.o.ś. najlepsze dostępne techniki powinny spełniać wymagania określone w dokumentach referencyjnych BAT oraz konkluzji BAT, o ile zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 212 ust. 1 p.o.ś. Minister właściwy do spraw klimatu prowadzi rejestr wniosków o wydanie pozwolenia zintegrowanego oraz wydanych pozwoleń zintegrowanych. Na podstawie art. 218 p.o.ś. organ administracji zapewnia możliwość udziału społeczeństwa, na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w postępowaniu, którego przedmiotem jest: 1) wydanie pozwolenia zintegrowanego dla nowej instalacji; 2) wydanie decyzji dotyczącej istotnej zmiany instalacji; 3) wydanie pozwolenia z odstępstwem, o którym mowa w art. 204 ust. 2, lub jego zmiana polegająca na udzieleniu takiego odstępstwa; 4) wydanie decyzji o zmianie pozwolenia zintegrowanego wynikającej z analizy, o której mowa w art. 216 ust. 1 pkt 2. Żądane przez Fundację informacje wobec treści art. 1 ust. 2 u.d.i.p. winny więc być ocenione w oparciu o przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko – Dz.U. z 2024 r., poz. 1112, ze zm.; dalej: u.u.i.ś.). Zgodnie z art. 8 ust. 1 u.u.i.ś. władze publiczne są obowiązane do udostępniania każdemu informacji o środowisku i jego ochronie, które są informacjami znajdującymi się w posiadaniu władz publicznych lub informacjami przeznaczonymi dla władz publicznych, w zakresie, w jakim nie dotyczy to ich działalności ustawodawczej, a w przypadku sądów i trybunałów - działalności orzeczniczej. Na podstawie art. 3 pkt 15a u.u.i.ś. władza publiczna to: Sejm, Senat, Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, organy administracji, sądy, trybunały oraz organy kontroli państwowej i ochrony prawa. Natomiast informacja przeznaczona dla władz publicznych to – zgodnie z art. 3 pkt 2 u.u.i.ś. - informacja, którą w imieniu władz publicznych dysponują osoby trzecie, w tym też informacja, której władze publiczne mają prawo żądać od osób trzecich. Zgodnie ponadto z art. 9 ust. 1 u.u.i.ś. udostępnieniu, o którym mowa w art. 8, podlegają informacje dotyczące: 1) stanu elementów środowiska, takich jak: powietrze, woda, powierzchnia ziemi, kopaliny, klimat, krajobraz i obszary naturalne, w tym bagna, obszary nadmorskie i morskie, a także rośliny, zwierzęta i grzyby oraz inne elementy różnorodności biologicznej, w tym organizmy genetycznie zmodyfikowane, oraz wzajemnych oddziaływań między tymi elementami; 2) emisji, w tym odpadów promieniotwórczych, a także zanieczyszczeń, które wpływają lub mogą wpłynąć na elementy środowiska, o których mowa w pkt 1; 3) środków, takich jak: środki administracyjne, polityki, przepisy prawne dotyczące środowiska i gospodarki wodnej, plany, programy oraz porozumienia w sprawie ochrony środowiska, a także działań wpływających lub mogących wpłynąć na elementy środowiska, o których mowa w pkt 1, oraz na emisje i zanieczyszczenia, o których mowa w pkt 2, jak również środków i działań, które mają na celu ochronę tych elementów; 4) raportów na temat realizacji przepisów dotyczących ochrony środowiska; 4) analiz kosztów i korzyści oraz innych analiz gospodarczych i założeń wykorzystanych w ramach środków i działań, o których mowa w pkt 3; 6) stanu zdrowia, bezpieczeństwa i warunków życia ludzi, oraz stanu obiektów kultury i obiektów budowlanych - w zakresie, w jakim oddziałują na nie lub mogą oddziaływać: a) stany elementów środowiska, o których mowa w pkt 1, lub b) przez elementy środowiska, o których mowa w pkt 1 - emisje i zanieczyszczenia, o których mowa w pkt 2, oraz środki, o których mowa w pkt 3. Mając na uwadze przytoczone regulacje u.u.i.ś. przedsiębiorstwo energetyczne nie mieści się w kręgu podmiotów uznanych przez ustawodawcę za "władze publiczne". Może ono mieć jednak status osoby trzeciej, od której władze publiczne mają prawo żądać informacji o środowisku i jego ochronie. W takim przypadku konieczne jest wskazanie konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który obliguje dany podmiot, w tym prowadzącego instalację oraz użytkownika urządzenia, do przekazania tych informacji do organu władzy publicznej (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2021 r., sygn. akt III OSK 375/21, CBOSA). W tym stanie rzeczy Spółka winna była ocenić, czy żądane przez skarżącą informacje stanowią w istocie informacje o środowisku i jego ochronie (które Spółka winna raportować właściwemu organowi lub/oraz które powinny być monitorowane przez właściwy organ) i wobec tego podlegają udostępnieniu wyłącznie w trybie u.u.i.ś., co w następstwie skutkuje brakiem obowiązku udostępnienia informacji publicznej przez przedsiębiorstwo energetyczne, czy też informacje te nie mają ściśle charakteru informacji o środowisku i jego ochronie i wobec tego skarżąca może domagać się tej informacji publicznej od przedsiębiorstwa energetycznego na podstawie przepisów u.d.i.p. Spółka nie przedstawiła takiej oceny, wskazując zarówno w odpowiedzi na wniosek skarżącej jak i w odpowiedzi na skargę, że nie jest podmiotem wskazanym w art. 4 ust. 1 pkt 5) u.d.i.p. Jednocześnie, odpowiadając na wniosek skarżącej, odmówiła udostępnienia informacji publicznej z względu na ich poufność. Nie przedstawiła żadnych argumentów uzasadniających udostępnienie żądanych informacji w innym trybie, niż określony w u.d.i.p., i przez inny podmiot, który informacje te posiada. Na gruncie przepisów u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ lub inny zobowiązany podmiot - będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 lub art. 17 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Sposób załatwienia wniosku nie odpowiada wymogom u.d.i.p. i świadczy o bezczynności Spółki. Podjęcie określonych czynności przez W. w postaci udostępnienia informacji, wydania decyzji o odmowie udzielania informacji lub wystosowania pisma informacyjnego zależy od wcześniejszego rozstrzygnięcia przez organ jakiej informacji żąda wnioskodawca, to jest po pierwsze, czy jest to informacja publiczna, a jeżeli tak, to czy znajduje się w posiadaniu tego podmiotu oraz jaki posiada charakter - w zakresie tego, czy jest przetworzona lub nieprzetworzona lub czy podlega wynikającym z ustawy wyłączeniem co do jej udostępniania z uwagi na prywatność osoby, tajemnicę przedsiębiorcy, czy ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych informacji ustawowo chronionych (art. 5 u.d.i.p.). Postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym i uproszczonym, w którym przepisy kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie dopiero na etapie wydania decyzji w trybie art. 16 u.d.i.p. Artykuł 10 u.d.i.p. nie określa żadnej formy ani też ram wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Nie oznacza to jednak, że do postępowania dotyczącego informacji publicznej nie stosuje się pewnych ogólnych zasad odnoszących się do postępowań administracyjnych. Mają one charakter uniwersalny i należy je odnosić do każdego działania władzy publicznej. Pozwalają adresatowi wniosku na jego zgodne z prawem rozpoznanie, zapewniają ponadto należytą ochronę praw przysługujących wnioskodawcy. Podmiot, do którego wniosek został skierowany nie jest upoważniony do jego modyfikacji, powinien zatem móc prawidłowo rozpoznać intencje strony (por. np. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 9 grudnia 2013 r., I OPS 7/13; wyrok NSA z dnia 19 lutego 2014 r., I OSK 903/13; wyrok NSA z dnia 18 października 2017 r., I OSK 3521/15; wyrok NSA z dnia 18 maja 2021 r., III OSK 1077/21, CBOSA). Powyższe poglądy orzecznictwa formułowane w stosunku do oceny wniosków o udostępnienie informacji publicznej należy odnieść również do oceny dokumentów, jakimi są odpowiedzi na tego rodzaju wnioski (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2025 r. sygn. akt III OSK 2684/24, CBOSA). Analiza odpowiedzi udzielonej Fundacji przez W. nie spełnia wskazanych kryteriów i nie pozwala na jednoznaczne ustalenie powodu, dla którego Spółka nie udostępniła żądanej informacji. Spółka nie kwestionuje, że żądana informacja jest informacją publiczną. W odpowiedzi na wniosek Fundacji z jednej strony wskazuje, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej wskazanym w art. 4 ust. 1 pkt 5) u.d.i.p., a z drugiej – odmawia jej udostępnienia z uwagi "na dbałość o poufność handlową W.", co należałoby odczytywać jako powołanie się na ograniczenie w dostępie do informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Tymczasem odmowa udostępnienia informacji publicznej z powołaniem na ograniczenia wskazane w art. 5 u.d.i.p. wymaga wydania decyzji administracyjnej. Podsumowując, W. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w trybie przepisów u.d.i.p., ponieważ wykonuje zadania publiczne, polegające na zaopatrzeniu w ciepło. Zakres żądanej przez Fundację informacji publicznej dotyczy w części (emisje) informacji o środowisku i jego ochronie, lecz Spółka nie ma statusu podmiotu zobowiązanego do udostępnienia tego rodzaju informacji w trybie u.u.i.ś. Ze względu na obowiązek informowania organów ochrony środowiska o wykonaniu nałożonych na W. obowiązków w tym zakresie Spółka może mieć status osoby trzeciej w rozumieniu art. 3 pkt 2 u.u.i.ś. Przypadek taki nie wyłącza jednak obowiązku W. udostępnienia informacji dotyczącej ochrony środowiska i jej ochrony w trybie u.d.i.p., skoro wnioskodawca zwrócił się o taką informację do podmiotu, który jest dysponentem tej informacji i podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5) u.d.i.p., a ponadto informacja ta ma związek z warunkami wykonywanej działalności kwalifikowanej jako zadania publiczne. Z kolei wystąpienie przesłanek wskazanych w art. 5 u.d.i.p., a ograniczających prawo do informacji publicznej, zobowiązuje Spółkę do wydania decyzji w trybie art. 17 u.d.i.p. w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej ze względu na ograniczenie prawa do informacji (prywatność osoby, tajemnica przedsiębiorcy, ochrona informacji niejawnych oraz ochrona innych informacji ustawowo chronionych). Należy też zwrócić uwagę, na ustanowiony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. 14-dniowy termin udostępnienia informacji publicznej, wyznaczający ustawowo czas na odpowiedź podmiotu zobowiązanego na wniosek o informację publiczną. W sprawie poddanej kontroli Sądu wniosek o informację publiczną wpłynął do W. w dniu 13 stycznia 2025 r., natomiast odpowiedź Spółki z dnia 31 stycznia 2025 r. została wyekspediowana do Fundacji w dniu 10 lutego 2025 r., a zatem z naruszeniem ww. 14-dniowego terminu ustawowego. W tym stanie rzeczy, Sąd stwierdził, że w sprawie doszło do naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 5) oraz art. 13 u.d.i.p. i skutkiem tego organ pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku Spółki z dnia 9 stycznia 2025 r. mimo pisma skierowanego do skarżącej. Pismo to nie może być uznane za rozpoznanie ww. wniosku. W konsekwencji wskazanych okoliczności W. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku Fundacji, o czym Sąd orzekł w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uwagi na treść przepisu art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd winien ocenić, czy zaistniała bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nie ma wątpliwości, że każda stwierdzona bezczynność lub przewlekłość postępowania jest naruszeniem prawa. Natomiast nie w każdej stwierdzonej bezczynności lub przewlekłości postępowania Sąd stwierdza rażące naruszenie prawa, które stanowi postać kwalifikowaną naruszenia prawa. Dokonując oceny charakteru stwierdzonej bezczynności Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie nie miało rażącego charakteru. Sąd miał bowiem na względzie, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw strony. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Dla uznania, rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające zaś samo przekroczenie ustawowych obowiązków, w tym terminu do załatwienia sprawy, ale musi być ono znaczne bądź też przejawiać się w całkowitym braku reakcji na wniosek strony (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13, CBOSA). W sprawie poddanej kontroli Sądu sytuacja taka nie wystąpiła. Jakkolwiek Spółka odpowiedziała na wniosek skarżącej z przekroczeniem ustawowego terminu i ponadto pozostawała w błędnym przekonaniu co do własnego statusu jako podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji. Wynikało to jednak z błędnej wykładni prawa. Sąd nie dopatrzył się złej woli w działaniu Spółki. Wobec powyższego Sąd nie zakwalifikował zaistniałej bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym - stosownie do treści art. 149 § 1a p.p.s.a. - orzekł w punkcie II sentencji wyroku. W oparciu o art. 149 § 1 pkt 1) w związku z art. 286 § 1 p.p.s.a. Sąd zobowiązał Spółkę do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 9 stycznia 2025 r. – w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, o czym orzekł w pkt III sentencji wyroku. O kosztach postępowania - pkt IV sentencji wyroku - Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964, ze zm.). Na zasądzone koszty składa się wpis od skargi w kwocie 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł oraz koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.