IV SAB/Wr 39/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność A S.A z siedzibą w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. Zobowiązuje A S.A z siedzibą w G. do rozpoznania wniosku strony skarżącej z dnia 13 listopada 2013 r. odnośnie punktu 1, 2b, 2c i punktu 3 w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem i aktami sprawy; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od A S.A z siedzibą w G. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. Pismem z dnia 25 stycznia 2016 r. A. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność A SA (dalej jako: "strona przeciwna" lub "Spółka") w związku z brakiem udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 13 listopada 2013 r. Skarżący wniósł o uznanie, że spółka pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej (z wyłączeniem punktu 2a wniosku), zobowiązanie strony przeciwnej do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie informacji publicznej, zakreślenie organowi 14 dniowego terminu na załatwienie sprawy, uznanie że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego sumy pieniężnej zgodnie z art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi wskazał, że jego wniosek dotyczył udzielenia informacji dotyczącej organizacji kontroli biletów w komunikacji autobusowej A. Z załączonego do skargi wspomnianego wyżej wniosku wynika ponadto , że skarżący domagał się informacji 1. ile osób jest upoważnionych do kontroli biletów,2. Czy kontrolerzy zatrudnieni są bezpośrednio w A czy też kontrolę biletów realizuje podmiot zewnętrzny? O ile jest to podmiot zewnętrzny to proszę o wskazanie: a) nazwy i adresu tego podmiotu, b) okresu na jaki zawarto obecną umowę na usługę kontroli biletów, c) ogólnej informacji, na jakich zasadach podmiot jest wynagradzany za wykonanie tej usługi (stawka za kontrolę, procent od wpływów, ryczałt, itd.) wnioskodawca nie wymaga podawania konkretnych kwot). Jeśli umowy na usługę kontroli biletów zawarto z więcej niż jednym podmiotem, poproszono by powyższe informacje dotyczyły każdego z nich. Skarżący wnioskował również o przesłanie wzoru identyfikatora upoważniającego do prowadzenia kontroli biletów (wszystkich obowiązujących wzorów). W odpowiedzi pismem z dnia 2 grudnia 2013r. Spółka zanegowała publiczny charakter wnioskowanych informacji, wskazując że nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznych, jednakże poinformowała, że Spółka posiada umowę na kontrolę biletów z podmiotem zewnętrznym wskazując jego nazwę i adres. Jednocześnie wskazała, że zasady wynagradzania tego podmiotu za świadczone usługi określa umowa, której szczegółowe postanowienia objęte są tajemnicą handlową przedsiębiorcy art. 5 ust.2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), dalej: u.d.i.p W odpowiedzi strona pismem z dnia 15 stycznia 2014r. przedstawiła argumentację przemawiającą za tym, że wskazana na wstępie Spółka podlega podmiotowo ustawie o dostępie do informacji publicznej. Jednocześnie ponowiono wniosek w pozostałym zakresie. Jak podkreślił dalej skarżący, pismo to do chwili obecnej nie doczekało się reakcji ze strony organu, a brak udostępnienia wnioskowanych informacji (za wyjątkiem punktu 2a wniosku) jak również brak decyzji odmownej - wobec spełnienia zarówno przesłanek podmiotowych jak i przedmiotowych wynikających z u.d.i.p. - uzasadnia zarzut bezczynności. Podkreślono, że Spółka jest podmiotem zobowiązanym w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej. Wykonuje ona zadania publiczne w zakresie publicznego transportu zbiorowego, jak również dysponuje publicznym majątkiem w postaci dopłat z budżetu państwa do biletów ulgowych. Dane o organizacji kontroli biletów, takie jak liczba kontrolerów, wzór identyfikatora upoważniającego do kontroli, dane dotyczące umów z firmami zewnętrznymi w tym zakresie - zdaniem strony, stanowią informację publiczną zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., co potwierdzają liczne orzeczenia sądów administracyjnych w sprawach o zbliżonej tematyce. Skarżący zwrócił uwagę, że minęły przeszło dwa lata od złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej co pozwala w jego opinii przyjąć, że bezczynność ta ma charakter rażący i tym samym przyznać skarżącemu sumę pieniężną z tego tytułu. Co najmniej od dnia 15 stycznia 2014r. nie można też mówić o błędnej interpretacji przepisów, gdyż organ miał możliwość zapoznania się z orzecznictwem sądów administracyjnych, co powinno go przekonać, że stanowi podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 §1 pkt 2 i 6 bowiem skarżący przed wniesieniem skargi nie wystąpił do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, bądź ewentualne jej oddalenie. Niezależnie od powyższego organ potrzymał argumenty wyrażone w piśmie z dnia 2 grudnia 2013 r. w którym poinformował skarżącego o tym kto realizuje kontrolę biletów w autobusach Spółki i na podstawie jakich dokumentów prowadzone są kontrole. Zdaniem organu nie mieści się on w kategorii podmiotów określonych w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej gdyż realizując czynności kontroli biletów nie wykonuje zadań publicznych i nie dysponuje w tym zakresie środkami publicznymi. Nadto zdaniem organu organizacja czynności kontrolnych ze swej istoty w znacznej części powinna być niejawna jako środek zapobiegający i zwalczający niekupowanie przez podróżnych biletów na przejazd. Nadto wskazano, że ustawa z dnia 20 czerwca 1992 r. O uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1138 ze zm.) nie zobowiązuje przewoźnika do upublicznienia umów zawieranych przez niego z dostawcami towarów i usług. Dlatego w opinii Spółki zasadnym było ograniczenie przez organ żądania przekazania informacji w zakresie kontroli biletów z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorstwa, określoną w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W piśmie z dnia 10 marca 2016 r., skarżący zawarł polemikę ze stanowiskiem Spółki wyrażonym w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na uwadze przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), dalej: u.d.i.p., która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1 - 2a u.d.i.p.). W świetle treści przepisu art. 2 u.d.i.p. każdemu podmiotowi przysługuje uprawnienie do dostępu do informacji publicznej. W przepisie art. 4 ustawy wskazano zaś podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4, albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postepowania Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Wskazać w tym miejscu należy, że bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wtedy, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym 2-miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o umorzeniu postępowania lub odmowie udzielenia żądanej informacji publicznej, czy też nie poinformuje wnioskodawcy pismem, że żądane przez niego informację nie są informacją publiczną w świetle zapisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie niewydania stosownego aktu lub niepodjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną, czy też niezawinioną bezczynnością organu. Istotne bowiem jest to czy organ pozostawał bezczynny w rozpatrzeniu wniosku, a jego procedowanie wydłuża czas oczekiwania przez stronę na rozstrzygnięcie sprawy. Natomiast okoliczności, które powodują zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę zasadności skargi na bezczynność w tym sensie, że sąd zobowiązany jest je ocenić przy jednoczesnym stwierdzeniu, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie. Aby zatem dokonać oceny, czy skarga jest zasadna, należy w pierwszej kolejności zbadać, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem).Stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, Sąd ocenia prawidłowość dokonania przez organ kwalifikacji wniosku, zapewniając stronie niezbędną ochronę sądową w zakresie dostępu do informacji publicznej. W ocenie Sądu, skarga złożona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie w całości, bowiem będąca adresatem wniosku Spółka pozostaje w bezczynności wobec wniosku skarżącego z dnia 13 listopada 2013 r. tak jak wskazuje to skarżący z wyłączeniem punktu 2a tego wniosku. Na wstępie należy podkreślić, że tak jak zasadnie podnosi to skarżący w piśmie procesowym z dnia 10 marca 2016 r., a wbrew stanowisku Spółki wyrażonym w odpowiedzi na skargę - skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a., ponieważ stosownie do treści art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe oznacza zatem, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno - technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Należy więc uznać, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 291 7/12). Nie było zatem podstaw do odrzucenia skargi zgodnie z wnioskiem Spółki. Odnosząc poczynione wyżej uwagi, że u.d.i.p. znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy do rozpoznawanej sprawy, należy w pełni zweryfikować poglądy przedstawione przez stronę przeciwną. Odnośnie zakresu podmiotowego ustawy wskazać należy na treść art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Przepis ten stanowi, iż zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby i jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Spółka, będąca adresatem wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jest przewoźnikiem autobusowym wykonującym - na podstawie umów cywilnoprawnych - regularne przewozy pasażerskie w ramach publicznego transportu drogowego. Stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r., poz. 1515 ze zm.), zaspokojenie potrzeb wspólnoty w zakresie lokalnego transportu zbiorowego należy do zadań własnych gminy. Spółka wykonuje regularne przewozy związane z transportem publicznym, a więc realizuje obowiązek gmin wynikający z ustawy. W skazana spółka jest więc podmiotem działającym w sferze publicznej - realizując obowiązek gminy świadczy na podstawie umów cywilnoprawnych usługi o charakterze użyteczności publicznej w zakresie transportu zbiorowego. Korzysta przy tym z majątku publicznego, przy czym jak podkreśla się w doktrynie, każdy podmiot, który dysponuje choćby tylko niewielką częścią publicznego mienia, ma obowiązek udostępnienia informacji na jego temat (v. S. Pietras, Podmioty zobowiązane do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, [w:] ius Novum 2001/4/108-109). W świetle powyższego uznać należy, że Spółka jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 u.d.i.p. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 maja 2014 r. sygn. akt I OSK 2305/13, z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt I OSK 183/14, z dnia 15 maja 2015 r. sygn. akt I OSK 986/14, publ.: https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnośnie zakresu przedmiotowego ustawy wskazać należy, że w myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Definicja informacji publicznej zawarta w ww. przepisie odsyła zatem do pojęcia "sprawy publicznej", której definicji legalnej brak w przedmiotowej ustawie. Zaznaczyć jednak należy, że podczas prac nad ustawą pojęcie "sprawa publiczna" było rozwijane jako "każde działanie władzy publicznej w zakresie zadań stawianych państwu dotyczących lub służących ogółowi albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym. Desygnatem jest więc tu publicznoprawny charakter działalności danego podmiotu (v. uzasadnienie do projektu ustawy [w:] K. Tracka, Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, Warszawa 2009, s. 138). Przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wyraża zatem ogólną zasadę jawności o sprawach publicznych, natomiast art. 6 u.d.i.p. konkretyzuje przedmiot informacji publicznej, nie tworząc jednak zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji posiadających przymiot informacji publicznej. W świetle powyższych regulacji, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów (por. uchwała NSA z dnia 9 grudnia 2013 r. o sygn. akt I OPS 8/13, publ. j.w.).Zasadniczo chodzi więc o wiadomości (fakty, dane, treści dokumentów) służące realizowaniu zadań publicznych przez podmiot zobowiązany, wytworzone lub odnoszące się do niego bezpośrednio. Innymi słowy, informacja, aby posiadała walor informacji publicznej, musi wiązać się ze sferą faktów zaistniałych po stronie podmiotu, ze stanem określonych zjawisk na dzień jej udzielenia (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1774/10, publ.: j.w.). W świetle powyższego uznać zatem trzeba, że - co do zasady - informacje objęte wnioskiem skarżącego z dnia 13 listopada 2013 r. - posiadają przymiot informacji publicznej. Zarówno bowiem informacja dotycząca liczby osób posiadających uprawnienia do kontroli biletów w autobusach uruchamianych przez Spółkę, jak i dotycząca okresów na jaki zawarto obecną (na dzień złożenia wniosku) umowę na usługę kontroli biletów, oraz informacja ogólna o formie wynagradzania za wykonanie tej usługi przyjętej przez strony niewątpliwie odnoszą się do publicznej sfery działania tego podmiotu. Również informacja dotycząca obowiązującego wzoru identyfikatora upoważniającego do kontroli biletów związana jest ściśle z realizacją przez Spółkę zadań publicznych, a więc zawiera komunikat o sprawach publicznych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 136/14, wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 marca 2016 r. sygn.. akt II SAB/Wa 985/15 publ. j.w.). W świetle powyższego uznać należy, że w niniejszej sprawie spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zaznaczenia przy tym wymaga, że udostępnienie informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może w istocie podlegać ograniczeniom przewidzianym w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Zatem w sytuacji uznania, że udostępnienie wnioskowanych informacji nie jest możliwe z powodu zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wyłączających dostęp do informacji publicznej, organ powinien odmówić udostępnienia informacji. Odmowa ta jak już wyżej podkreślono- stosownie do art. 16 ust. 1 i art. 17 u.d.i.p. - winna przyjąć jednak procesową formę decyzji administracyjnej. Wydanie ewentualnej decyzji umożliwia bowiem stronie, a także sądowi, w przypadku zakwestionowania przez stronę wydanego aktu, poznanie i ocenę motywów, jakimi kierował się organ odmawiając ujawnienia treści wnioskowanych dokumentów. Zatem w sytuacji, gdy Spółka twierdzi, że żądane informacje w jakimś zakresie stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., może wydać rozstrzygnięcie o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Samo stwierdzenie zawarte w piśmie z dnia 2 grudnia 2013 r., że "zasady wynagradzania (...) za świadczone usługi określa umowa, której szczegółowe postanowienia objęte są tajemnicą handlową przedsiębiorcy art. 5 ust. 2 ustawy", nie znosi stanu bezczynności także w tym zakresie. Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje bowiem w formie decyzji przy odpowiednim zastosowaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Reasumując Sąd stwierdza, że skarżący nie otrzymał w przedmiocie objętym skargą informacji publicznej w zakresie i formie wskazanej w jego wniosku z dnia 13 listopada 2013 r. W sprawie nie doszło też do wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanej informacji. Informacje zawarte w piśmie Spółki z 2 grudnia 2013 r. poza wspomnianymi danymi odnoszącymi się do nazwy i adresu podmiotu wykonującego kontrole biletów nie wyczerpują informacyjnego żądania skarżącego. W tym stanie rzeczy uznać należało, że Spółka pozostaje w stanie bezczynności. Stwierdzona bezczynność strony przeciwnej nie ma jednak postaci kwalifikowanej. W istocie Sąd ocenia skargę na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest uwzględnić nie tylko okres od daty złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej do chwili wniesienia skargi, lecz również wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Biorąc pod uwagę, że odpowiedź organu na złożony przez skarżącego wniosek nastąpiła w terminie określonym w art. 13 u.d.i.p., a faktyczny brak realizacji wniosku skarżącego wynikał z błędnej interpretacji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie można uznać, że Spółka dopuściła się rażącego naruszenia prawa. Zaniechanie realizacji wniosku nie wynikało z celowego działania, czy opieszałości Spółki, lecz z zastosowanej przez organ wadliwej wykładni obowiązującego prawa. Z powyższych względów Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanek do wymierzenia Spółce grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. Rozpatrując sprawę Spółka będzie zobowiązana uwzględnić dokonaną powyżej ocenę prawną, a następnie podjąć środki prawne przewidziane ustawą o dostępie do informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze Sąd, uznając, że Spółka pozostaje w bezczynności w zakresie załatwienia kwestii określonych w punkcie 1, 2b, 2c i punkcie 3 wniosku skarżącego z dnia 13 listopada 2013 r., na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Natomiast stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszenie prawa zawarte w pkt II wyroku wydano na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono natomiast na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. - jak w pkt III sentencji.