IV SO/Wr 26/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. T. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Generalnemu Biura Festiwalowego [...] z siedzibą we W. za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Dyrektorowi Generalnemu Biura Festiwalowego [...] z siedzibą we W. grzywnę w kwocie 200 (słownie: dwieście ) złotych; II. zasądzić od Dyrektora Generalnego Biura Festiwalowego [...] z siedzibą we W. na rzecz wnioskodawcy kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 9 czerwca 2017 r. K. T. (zwany dalej : wnioskodawcą , stroną, skarżącym ) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie Dyrektorowi Generalnemu Biura Festiwalowego [...] z siedzibą we W. (zwanemu dalej : Dyrektorem Biura Festiwalowego lub organem ) grzywny w wysokości 4.047,21 zł za nieprzekazanie tutejszemu Sądowi skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę w sprawie bezczynności dotyczącej udostępnienia informacji publicznej. Strona wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania na jej rzecz według norm przepisanych. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że w dniu 22 kwietnia 2017 r. wniósł skargę do tutejszego Sądu na bezczynność Dyrektora Biura Festiwalowego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej dotyczącej organizowanego koncertu zespołu [...] mającego miejsce 25 czerwca 2016 r. we W.. Powyższa skarga została doręczona organowi w dniu 26 kwietnia 2017r. Pomimo upływu 15-dniowego terminu określonego w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej , organ do dnia złożenia wniosku w zakresie wymierzenia grzywny, nie przekazał wniesionej skargi do tutejszego Sądu. W odpowiedzi na wniosek Dyrektor Biura Festiwalowego wniósł o jego oddalenie i odstąpienie od ukarania go grzywną , podnosząc , że wbrew twierdzeniom wnioskodawcy udzielił mu odpowiedzi na zapytania o udzielenie informacji publicznej, ponadto pismo wnioskodawcy organ otrzymał już po udzieleniu wnioskodawcy na pytanie oraz bezpośrednio po otrzymaniu skargi, co nastąpiło po udzieleniu wnioskodawcy odpowiedzi na zapytanie, bowiem pismem nadanym listem poleconym w dniu 11 maja 2016 r. organ poinformował wnioskodawcę. Odpowiedź na zapytania wysłana do wnioskodawcy pocztą rozminęła się z przesłaną przez niego skargą, a tym samym skargą jest bezprzedmiotowa, obejmuje bowiem żądanie udzielenia informacji, która została już udzielna. Zdaniem organu , mając na względzie podane wyżej okoliczności , skarga powinna być cofnięta ,zaś działanie polegające na nieprzekazaniu skargi do sądu administracyjnego, było działaniem niezawinionym, a co najwyżej wynikające z błędnej interpretacji przepisów prawa i dlatego nie zachodzi konieczność wymierzenia grzywny. Organ wskazał również na to, że w Biurze Festiwalu działały dwa , niezależne sekretariaty , mieszczące się w dwóch różnych lokalizacjach , a mianowicie sekretariat główny przy u. [...] i sekretariat Dyrektora Generalnego przy ul. [...]. Jednakże poczta sygnowana przez Dyrektora Generalnego musiała każdorazowo przejść przez sekretariat główny ,zaś skarga wnioskodawcy na bezczynność wpłynęła do sekretariatu Dyrektora Generalnego przy ul. [...] . Końcowo organ podniósł ,że jednostkowy fakt nieprzekazania skargi do Sądu stał się podstawa do dokonania zmian w strukturze Biura Festiwalowego [...], które nie pozwolą na zaistnienie podobnych sytuacji w przyszłości . W dniu 18 lipca 2017 r. Dyrektor Biur Festiwalowego przesłał do tutejszego Sądu skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej : p.p.s.a.)skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie zaś do treści § 2 tegoż przepisu - organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania . Cytowany przepis statuuje obowiązek przekazania sądowi dokumentów warunkujących przeprowadzenie kontroli sądowej. Aby rozpocząć taką kontrolę, sąd musi bowiem posiadać materiały konieczne do jej przeprowadzenia i świadomość, że skarżący wszczął postępowanie. Jednakże mając na uwadze, że przedmiotem sporu jest dostęp do informacji publicznej , ma w takim przypadku zastosowanie przepis art. 21 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.), mający charakter przepisu szczególnego, a zgodnie z którym przekazanie sądowi akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania przez organ skargi. Przytoczone regulacje oznaczają, że obowiązek przekazania Sądowi skargi istnieje niezależnie od tego, czy organ (podmiot) ten uznaje, że skarga nie należy do kognicji sądu administracyjnego, czy też uzna, że w istocie nie jest organem administracji, czy nawet dysponentem żądanych informacji, czy też stwierdzi że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Już samo żądanie strony nadania skardze określonego biegu obliguje organ do uczynienia zadość temu żądaniu. To dopiero bowiem Sąd w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać oceny wniosku i ustalić, czy skarga mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, czy żądane informacje były informacją publiczną oraz czy adresat wniosku o udzielenie tych informacji zobowiązany był do rozpoznania wniosku stosownie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem nawet uzasadnione przekonanie, że skarga nie jest dopuszczalna z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego, nie zwalnia organu od obowiązku przekazania tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego. Sąd jest jedynie władny do dokonania oceny skargi tak pod względem formalnym jak i merytorycznym w oparciu o skargę i akta administracyjne, a organ nie może go w tym zastępować, nawet pozostając w uzasadnionym przekonaniu o niedopuszczalności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt II OZ 799/11; z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt I OZ 495/10; z dnia 11 stycznia 2011 r. sygn. akt I OZ 996/10; z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt I OZ 410/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wymaga też podkreślenia, że w związku z wprowadzeniem pośredniego trybu wnoszenia skarg do wojewódzkich sądów administracyjnych, ustawodawca przewidział w procedurze sądowo-administracyjnej instytucję mającą na celu zdyscyplinowanie organów uchylających się od obowiązku przekazania skargi. W takim przypadku, na mocy art. 55 § 1 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Przy czym postępowanie sądowe o wymierzenie grzywny w trybie art. 55 §1 p.p.s.a. jest odrębnym postępowaniem sądowym, wszczynanym na wniosek strony skarżącej w wypadku niewywiązania się przez organ z obowiązku przesłania do sądu skargi wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę. Przewidziana w art. 55 § 1 p.p.s.a. instytucja wymierzenia grzywny ma na celu przede wszystkim wyegzekwowanie od organu wypełnienia przezeń obowiązków procesowych, o jakich mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Obok funkcji dyscyplinującej polegającej na przymuszeniu organu grzywną do przesłania skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy, występuje dodatkowo także funkcja represyjna grzywny. Ta funkcja znajduje uzasadnienie w potrzebie ochrony konstytucyjnego prawa do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, a którego realizacja napotyka przeszkodę w razie niedopełnienia przez organ obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a. (por. uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, publ. ONSA/WSA 2010/1/2). Instytucja wymierzenia grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni też funkcję prewencyjną, bowiem ukaranie organu służy także zapobieganiu naruszenia prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i inne organy. W realiach badanej sprawy przesłanką obligatoryjną do zastosowania grzywny jest uchybienie przez organ obowiązkom wynikającym art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z materiału aktowego sprawy zawisłej przed tutejszym Sądem pod sygn. akt IV SAB/Wr 128/17 wynika , że strona przeciwna uchybiła obowiązkowi, o którym mowa w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej , a więc przekazaniu w ustawowym terminie wniesionej przez stronę skargi do sądu administracyjnego. Z treści wniosku strony oraz załączonych do niego dokumentów, jednoznacznie wynika, że skarga dotycząca zarzucanej Dyrektorowi Biura Festiwalowego bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej została doręczona w dniu 26 kwietnia 2017 r. Zatem na termin na przekazanie skargi do sądu administracyjnego winien upłynąć z dniem 10 maja 2017 r., który wypadał w środę. We wskazanym terminie Dyrektor Biura Festiwalowego nie przekazał jednak wniesionej skargi do sądu administracyjnego. Obowiązek ten został wykonany dopiero w dniu 18 lipca 2017 r., a więc po ponad dwóch miesiącach. Zaakcentować w tym miejscu należy, że w niniejszej sprawie przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie jest ani kwestia, czy informacja objęta żądaniem skarżącego jest informacją publiczną, ani prawidłowość reakcji strony przeciwnej na zgłoszone żądanie o udostępnienie informacji publicznej, czy też zasadność skargi na bezczynność tego organu. Przedmiotem badania jest wyłącznie kontrola prawidłowości wykonania przez skarżony podmiot ustawowych obowiązków związanych z wpływem skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oraz możliwość zastosowania sankcji przewidzianych za ewentualne niewykonanie lub nienależyte wykonanie tych obowiązków. Z tego względu powołane przez Dyrektora Biura Festiwalowego argumenty odnoszące się do sposobu organizacji pracy sekretariatu nie mogły odnieść zamierzonego skutku przy rozpatrywaniu niniejszego wniosku, albowiem jego przedmiotem jest ukaranie grzywną za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, nie zaś przyczyny , które spowodowały bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Stąd też bez wpływu na kształt rozstrzygnięcia pozostawały takie kwestie jak udostępnienie już wnioskowanej informacji. Mając zatem na uwadze, że zaskarżony podmiot nie uczynił zadość nałożonym na niego obowiązkom wynikającym z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wniosek o wymierzenie organowi grzywny okazał się uzasadniony. Zgodnie z art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., grzywna może zostać wymierzona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Jak wynika z Komunikatu Prezesa GUS z dnia 9 lutego 2017 r., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej Monitor Polski ( M.P. z 2017r. poz.183), przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2016 r. wyniosło 4047,21 złotych. Wobec tego maksymalna wysokość grzywny kształtuje się na poziomie 40470,21 złotych. Zauważyć przy tym należy, że ustawodawca nie przewidział jej dolnej granicy oraz nie określił dyrektyw jej wymierzania, pozostawiając decyzję w tym zakresie sądowi. W niniejszej sprawie na wysokość wymierzonej grzywny miał wpływ ponad dwumiesięczny okres zwłoki w przekazaniu skargi oraz okoliczność, że skarga do dnia wydania niniejszego postanowienia została już przesłana do tutejszego Sądu. Z tych względów za adekwatną wysokość grzywny w stosunku do okresu zwłoki w wypełnieniu przez organ ustawowych obowiązków z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał kwotę 200 zł . Grzywna za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę - o czym była już mowa wyżej - ma charakter mieszany (prewencyjno – dyscyplinująco – restrykcyjny), co oznacza, że jej celem jest zarówno ukaranie organu za brak jego aktywności w realizacji spoczywających na nim obowiązków ustawowych jak i zmobilizowanie go do ich wykonania w sytuacji, gdy tego jeszcze nie uczynił (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 września 2014 r., sygn. akt I OZ 759/14). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a, orzekł jak w punkcie I postanowienia. O kosztach postępowania na które składają się:1/ wpis sądowy (100 zł), 2/ koszty zastępstwa procesowego ( (480 zł ) , 3/ opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) , orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2015 r., poz. 1800) ( pkt II postanowienia).