IV SO/Wr 27/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. Ż. o wymierzenie grzywny A we W. za nieprzekazanie Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: odrzucić wniosek. Pismem z dnia 9 września 2019 r. (data wpływu) K. Ż. (dalej: strona lub wnioskodawca) wystąpił z wnioskiem o wymierzenie A we W. (dalej: Wspólnota) grzywny z uwagi na nieprzekazanie przez nią w ustawowym terminie skargi zarejestrowanej uprzednio pod sygnaturą IV DK/Wr 40/19, dotyczącej żądania wydania kluczy do pralni. W odpowiedzi na wniosek Wspólnota wystąpiła o jego odrzucenie, podnosząc że nie jest ona organem administracji publicznej ani innym podmiotem właściwym do realizacji zadań z zakresu administracji publicznej i nie podejmuje aktów lub czynności podlegających rozpoznaniu przez sąd administracyjny. W związku z tym nie ciąży na niej obowiązek prowadzenia akt i przekazania ich wraz z odpowiedzią na skargę. Brak jest zatem podstaw do wymierzenia jej zawnioskowanej przez stronę grzywny. Sądowi z urzędu wiadomo, że opisana na wstępie skarga – po jej przekazaniu przez organ – została zarejestrowana pod sygnaturą IV SA/Wr 401/19, a następnie odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 24 października 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2). Stosownie do treści art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a, a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wymierzenia organowi grzywny w sytuacji niewywiązania się z nałożonych na niego ustawowych obowiązków w zakresie postępowania sądowoadministracyjnego ma charakter dyscyplinująco – restrykcyjny, gdyż z jednej strony mobilizuje organ do niezwłocznego przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, z drugiej zaś strony umożliwia napiętnowanie działania organu nawet wówczas, gdy przekazał on skargę, lecz z uchybieniem trzydziestodniowego terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 czerwca 2014 r., sygn. akt I OZ 429/13 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak i pozostałe orzeczenia przywołane w niniejszym uzasadnieniu). Jednocześnie nie sposób nie zauważyć, że choć sprawa wszczęta wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny stanowi samodzielne postępowanie toczące się przed sądem administracyjnym, żądanie strony nie może być rozpoznawane w oderwaniu od skargi, której organ nie przekazał w terminie. Z akt postępowania prowadzonego pod sygnaturą IV SA/Wr 401/19 wynika, że skarga obejmująca żądanie wydania kluczy do pralni została przekazana do sądu wraz z odpowiedzią na skargę. Jednakże w wyniku wstępnej kontroli dopuszczalności skargi Sąd doszedł do przekonania, że ma ona charakter cywilny. A jeśli tak to do jej rozpatrzenia właściwy jest sąd powszechny, a nie sąd administracyjny, którego zakres kognicji, określony w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a., nie obejmuje rozstrzygania skarg w sprawach cywilnych. Działając zatem na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd odrzucił skargę strony. Odnosząc powyższe okoliczności do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że rozpoznanie wniosku o ukaranie Wspólnoty grzywną za nieprzekazanie skargi, która nie podlega rozpoznaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym byłoby działaniem niedopuszczalnym. Zgodnie z dominującym stanowiskiem wyrażonym w orzecznictwie, wniosek o wymierzenie grzywny w sprawie niepodlegającej właściwości sądów administracyjnym, nie może zostać merytorycznie rozpoznany. Bowiem skoro skarga wniesiona przez stronę okazała się niedopuszczalna, to tym samym i wniosek o ukaranie organu grzywną w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. należy uznać za niedopuszczalny (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2014 r., sygn. akt I OZ 969/14, z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt I OZ 887/12, oraz z dnia 29 grudnia 2010 r., sygn. akt I OZ 953/10). Nie oznacza to jednak przyzwolenia na dokonywanie wiążącej oceny dopuszczalności skargi bądź wniosku przez podmiot, do którego środki te zostały skierowane. Nawet bowiem jeżeli nie jest on organem administracji publicznej bądź nie wykonuje zadań z zakresu administracji publicznej, zobligowany jest on do przekazania skargi sądowi administracyjnemu, który jako jedyny posiada wyłączną kompetencję do stwierdzenia, czy w danej sprawie przysługuje stronie droga sądowa. Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności, wniosek o wymierzenie organowi grzywny należało odrzucić, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.