IV SO/Wr 28/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. Ż. o wymierzenie grzywny Prezydentowi Miasta W. za nieprzekazanie Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: odrzucić wniosek. Pismem z 10 września 2019 r. (data wpływu) K. Ż. (dalej: strona lub wnioskodawca) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z wnioskiem o wymierzenie Gminie W. grzywny z uwagi na nieprzekazanie skargi zarejestrowanej uprzednio pod sygnaturą IV DK/Wr 36/19, która dotyczyła roszczenia o zapłatę należności z tytułu wymiany okien oraz drzwi wejściowych. W odpowiedzi na wniosek Dyrektora Zarządu Zasobu Komunalnego we W., działający w imieniu Prezydenta Miasta W., wystąpił o jego odrzucenie, albowiem brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Sądowi z urzędu wiadomo, że opisana na wstępie skarga – po jej przekazaniu przez organ – została zarejestrowana pod sygnaturą IV SA/Wr 390/19, a następnie odrzucona prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 28 października 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2). Stosownie do treści art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a, a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wymierzenia organowi grzywny w sytuacji niewywiązania się z nałożonych na niego ustawowych obowiązków w zakresie postępowania sądowoadministracyjnego ma charakter dyscyplinująco – restrykcyjny, gdyż z jednej strony mobilizuje organ do niezwłocznego przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, z drugiej zaś strony umożliwia napiętnowanie działania organu nawet wówczas, gdy przekazał on skargę, lecz z uchybieniem trzydziestodniowego terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 czerwca 2014 r., sygn. akt I OZ 429/13 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak i pozostałe orzeczenia przywołane w niniejszym uzasadnieniu). Jednocześnie nie sposób nie zauważyć, że choć sprawa wszczęta wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny stanowi samodzielne postępowanie toczące się przed sądem administracyjnym, żądanie strony nie może być rozpoznawane w oderwaniu od skargi, której organ nie przekazał w terminie. Z akt postępowania prowadzonego pod sygnaturą IV SA/Wr 390/19 niewątpliwie wynika, że sprawa dotycząca roszczenia o zapłatę należności z tytułu wymiany okien i drzwi wejściowych ma charakter cywilny i nie należy do właściwości sądów administracyjnych. A jeśli tak to do rozpatrzenia żądania strony właściwy będzie sąd powszechny, a nie sąd administracyjny, którego zakres kognicji, określony w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a., nie obejmuje rozstrzygania tego typu spraw. Odnosząc powyższe okoliczności do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że rozpoznanie wniosku o ukaranie organu grzywną za nieprzekazanie skargi, która nie podlega rozpoznaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym byłoby działaniem niedopuszczalnym. Zgodnie z dominującym stanowiskiem wyrażonym w orzecznictwie, wniosek o wymierzenie grzywny w sprawie niepodlegającej właściwości sądów administracyjnym, nie może zostać merytorycznie rozpoznany. Bowiem skoro skarga wniesiona przez stronę okazała się niedopuszczalna, to tym samym i wniosek o ukaranie organu grzywną w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. należy uznać za niedopuszczalny (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 5 listopada 2014 r., sygn. akt I OZ 969/14, 30 listopada 2012 r., sygn. akt I OZ 887/12, oraz 29 grudnia 2010 r., sygn. akt I OZ 953/10). Mając zatem na uwadze wskazane okoliczności wniosek o wymierzenie organowi grzywny należało odrzucić, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.