2 CR 624/61

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Leona J. przeciwko1) Skarbowi Państwa (Prez. MRN w W.) i2) Miejskiej Spółdzielni Zaopatrzenia i Zbytu w W.o wydanie nieruchomości, na skutek rewizji pozwanego Skarbu Państwa od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Łodzi z dnia 11 kwietnia 1961 r., uchylił zaskarżony wyrok w części zobowiązującej pozwany Skarb Państwa do zapłaty kwoty 418 zł tytułem nieuiszczonej przez powoda opłaty wpisu (pkt V wyroku), i oddalił rewizję w pozostałej części.Uzasadnienie faktycznePowód domagał się zobowiązania Skarbu Państwa do wydania placu o pow. 418 m2, położonego w W. przy ul. W. 3, twierdząc, że plac ten nabył umową notarialną z dnia 21 marca 1961 r. od poprzedniego właściciela Judy Arie S.Wobec tego, że nieruchomość ta jako mienie opuszczone znajdowała się we władaniu Wydziału Finansowego Prez. MRN w W., powód w sprawie C 1007/54 wystąpił przeciwko Skarbowi Państwa z powództwem o wydanie tej nieruchomości. Postanowieniem z dnia 19 listopada 1954 r. Sąd Wojewódzki w Łodzi na zgodny wniosek stron zawiesił postępowanie w sprawie C 1007/54 a następnie postanowieniem z dnia 28 kwietnia 1958 r. z mocy art. 198 § 1 k.p.c. umorzył to postępowanie.W sprawie nr 198/58 Sąd Powiatowy w Wieruszowie na wniosek Skarbu Państwa postanowieniem z dnia 27 czerwca 1958 r. na podstawie art. 34 dekretu z dnia 8 marca 1946 r., o maj. op. i poniem. stwierdził przejście prawa własności nieruchomości na Skarb Państwa przez przemilczenie. W postępowaniu tym powód tnie brał jednak udziału, gdyż Skarb Państwa nie podał powoda jako osobę zainteresowaną wynikiem tego postępowania.Sąd Wojewódzki w niniejszej sprawie uwzględnił powództwo zobowiązując Skarb Państwa do wydania nieruchomości powodowi i obciążając go obowiązkiem poniesienia kosztów procesu.Skarb Państwa w rewizji zarzucił, że Sąd Wojewódzki uchybił art. 198 § 2 k.p.c. uważając, że powód przez wniesienie pozwu w sprawie C 1007/54 przerwał bieg przemilczenia z art. 34 dekretu z dnia 8 marca 1946 r. o maj. op. i poniem., oraz uchybił art. 4p. 1 ustawy z dnia 30 grudnia 1950 r. o koszt. sąd. w spraw. cyw. Nadto skarżący zarzucił, że istotne ustalenia Sądu Wojewódzkiego są sprzeczne z treścią zebranego w sprawie materiału.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje.Jak to wyjaśnił Sąd Najwyższy w składzie 7 sędziów w uchwale z dnia 19 września 1962 r. - I CO 23/62, pozew o wydanie nieruchomości opuszczonej przerywa bieg terminu z art. 34 dekretu z dnia 8 marca 1946 r. o maj. op. i poniem., nawet jeżeli postępowanie w sprawie zostało umorzone na podstawie 198 § 1 k.p.c.Wobec tego, że powód wniósł w 1954 r. przeciwko Skarbowi Państwa pozew o wydanie opuszczonej nieruchomości, z tą chwilą przerwany został bieg terminu przemilczenia z art. 34 cyt dekretu. W związku z bezczynnością powoda oraz zawieszeniem a następnie umorzeniem postępowania zaczął biec zgodnie z art. 112 § 1 p.o.p.c. na nowo termin 10-letni przemilczenia, który ponownie został przerwany przez wniesienie pozwu w mniejszej sprawie.Z tych względów nieuzasadniony jest zarzut skarżącego, że Sąd Wojewódzki uchybił art. 198 § 2 k.p.c. i naruszył art. 34 dekretu o maj. op. i poniem. Okoliczność, że Skarb Państwa uzyskał w postępowaniu niespornym postanowienie o stwierdzeniu nabycia własności nieruchomości na podstawie przemilczenia, jest nie skuteczna wobec osoby, która nie uczestniczyła w tym postępowaniu (art. 44 k.p.n.).Chybiony jest również zarzut skarżącego w przedmiocie sprzeczności istotnych ustaleń. Skarżący bowiem nawet nie wskazał, w czym dopatruje się tych sprzeczności, a Sąd Najwyższy z urzędu sprzeczności takich nie stwierdził.Trafny jest jedynie zarzut skarżącego, że Sąd Wojewódzki z obrazą art. 4 § . 1 ustawy o kosztach sąd. w spr. cyw. nałożył na Skarb Państwa obowiązek zwrotu nieuiszczonych przez powoda opłat sądowych. W tej też tylko części Sąd Najwyższy uwzględnił rewizję pozwanego, uchylając pkt V zaskarżonego wyroku i oddalając rewizję w pozostałej części (art. 383 k.p.c.).