3 CR 50/61

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Bryl. Sędziowie: K. Kwapiszewski, P. Stępień (sprawozdawca).SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Rozalii G. przeciwko Józefowi S., Michalinie S. i Marii K. o rozgraniczenie, po rozpoznaniu rewizji nadzwyczajnej Prokuratora Generalnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej od postanowienia Sądu Powiatowego w Brzesku z dnia 22 czerwca 1960 r.,uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Sądowi Powiatowemu w Brzesku do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktycznePostępowanie w sprawie miało za przedmiot - zgodnie z wnioskiem Rozalii G. - rozgraniczenie między stanowiącymi własność wnioskodawczyni parcelami nr 2054 i 1991/3, a należącymi do innych uczestników postępowania parcelami nr 443, 1950 i 1992/3.Postanowieniem z dnia 22.VI.1960 r. Sąd Powiatowy w Brzesku stwierdził, że granica między wymienionymi wyżej parcelami biegnie linią A-B, przedstawioną na dołączonym do akt szkicu sytuacyjnym sporządzonym przez biegłego w dniu 23.V.1956 r. Na szkicu tym linia, o której wyżej mowa, oznaczona jest małymi literami a-b. Postanowienie powyższe uprawomocniło się z dniem 17.VIII.1960 r.Postanowienie to zaskarżył rewizją nadzwyczajną Prokurator Generalny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, który zarzucając, że zostało ono wydane z naruszeniem istotnych przepisów prawa, a w szczególności art. 218 i 326 k.p.c. w związku z art. 4 i 26 k.p.n. oraz art. 41 prawa rzeczowego, wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Powiatowy - jak wynika z treści uzasadnienia postanowienia - dokonał rozgraniczenia parcel na podstawie ustalonego ostatniego spokojnego stanu posiadania. Zgodnie z przepisem art. 41 prawa rzeczowego granice nieruchomości ustala się według ostatniego spokojnego stanu posiadania, jeżeli stały się one wątpliwe wobec niemożliwości stwierdzenia stanu prawnego. W sprawie niniejszej taka niemożliwość ustalenia stanu prawnego granic nie zachodziła, a przynajmniej nie została w należyty sposób stwierdzona. Z dostarczonego przez biegłego szkicu sytuacyjnego oraz oświadczeń uczestników postępowania wynika, że obecny stan spokojnego posiadania działek - choć utrzymuje się od dłuższego czasu - nie jest zgodny z granicami katastralnymi działek. Skoro wnioskodawczyni domagała się rozgraniczenia działek zgodnie z ich granicami katastralnymi, to Sąd Powiatowy nie mógł wydać zaskarżonego rozstrzygnięcia, opartego na faktycznym stanie aktualnego posiadania, bez uprzedniego prawidłowego stwierdzenia, że powyższe granice katastralne działek nie są zgodne z rzeczywistym stanem prawnym albo że zachodzi niemożliwość stwierdzenia rzeczywistego stanu prawnego, tak że granice katastralne są o tyle wątpliwe, iż nie mogą stanowić podstawy do prawidłowego wytyczenia granic.Ustalenie spornej granicy działek na niekorzyść wnioskodawczyni bez dokonania przez Sąd Powiatowy ustaleń niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności co do stanu prawnego granic działek czy też co do niemożliwości ustalenia tego stanu prawnego, narusza powołane wyżej przepisy prawa w sposób mogący mieć niewątpliwie wpływ na wynik sprawy.Z powyższych przyczyn rewizja nadzwyczajna jest uzasadniona, a zaskarżone postanowienie ulega uchyleniu z mocy art. 399 i 384 k.p.c.