3 CR 842/56

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Marowski (sprawozdawca). Sędziowie: K. Kwapiszewski, J. Kamiński.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Skarbu Państwa (Miejski Handel Detaliczny w Bytomiu) przeciwko Zygmuntowi W. o zapłatę 2.954,56 zł, po rozpoznaniu rewizji pozwanego od wyroku Sądu Powiatowego w Bytomiu z dnia 28 czerwca 1954 r., zaskarżony wyrok zmienił i powództwo oddalił.Uzasadnienie faktyczneStrona powodowa żądała zasądzenia od pozwanego sumy 2.954,56 zł na tej zasadzie, że pozwany jako kierownik sklepu komisowego strony powodowej w raporcie sklepowym z dnia 28 października 1950 r. wykazał saldo zerowe kasy na dzień następny, podając jednocześnie, że wpłacono w tym dniu sumę 136.228 zł (dawnych) do NBP, podczas gdy w rzeczywistości sumę tę wpłacił dopiero w dniu 30 października 1950 r. i na skutek dokonanej w tym czasie zmiany waluty przeliczono wpłaconą sumę po 1 zł za 100 zł, tak że strona powodowa poniosła szkodę w wysokości żądanej sumy.Sąd Powiatowy zasądził od pozwanego sumę 2.724,56 zł, oddalając resztę powództwa.Na skutek rewizji pozwanego Sąd Wojewódzki w Katowicach przedstawił Sądowi Najwyższemu zagadnienie prawne:"Czy można mówić w danym wypadku o szkodzie powoda, Skarbu Państwa, biorąc pod uwagę fakt, że to, co Skarb Państwa stracił w swym przedsiębiorstwie, to zyskał na skutek niższego przeliczenia tej samej sumy"?Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy, przejąwszy sprawę do własnego rozpoznania, udzielił następującej odpowiedzi:Jeśliby bowiem należało uznać, że pozwany zaniedbał swoje obowiązki i na skutek tego powstała szkoda, to nie można uznać, żeby jej powstanie pozostawało w normalnym związku przyczynowym (art. 157 § 2, art. 242 k.z.) z jego zaniedbaniem. Zmiana bowiem waluty połączona z redukcją wartości wymienionej gotówki była zabiegiem wyjątkowym, a nie normalnym zjawiskiem przyrodniczym czy ekonomicznym.Z powyższego wynika, że odpowiedź na przedstawione Sądowi Najwyższemu zagadnienie staje się zbędna. Należy tylko wskazać na to, że w podobnej kwestii odpowiedzialności za prekluzję roszczenia jednej jednostki państwowej do drugiej Sąd Najwyższy wypowiedział się w orzeczeniu I CR. 1681/54 z dnia 15 grudnia 1954 r. (OSN 1956 r., poz. 9).Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.