C 114/50

Uzasadnienie faktyczneW części VI niniejszego przeglądu orzecznictwa (Przegląd Notarialny 1950/3-4 str. 283) ogłosiłem - bez omówienia - orzeczenie C. 1111/49 z dnia 4 października 1949 r., dotyczące wykładni art. 29 i nast. dekr. o post. niesp. z zakr. pr. rzecz., oraz art. 141 i nast. dekr. o post. spadk., a stwierdzające, że sprawy o dział spadku i o zniesienie współwłasności nie mogą być jednocześnie i łącznie rozstrzygane. Orzeczenie to zostało poddane krytyce przez T. O. (Przegląd Notarialny 1950/7-8 str. 143). Korzystam z okazji, by uzupełnić poprzedni przegląd w tym kierunku, że i ja również uważam powyższe orzeczenie za nietrafne i wybitnie "nieżyciowe". Częściowo można też zgodzić się z argumentacją O., a to z wyjątkiem poglądu, że sprawy o zniesienie współwłasności i o dział spadku już dlatego mogą być łączone, że obie nadają się do tego samego trybu postępowania, a mianowicie postępowania niespornego. Jest wszakże oczywiste, że np. postępowania o uznanie za zmarłego nie można łączyć z postępowaniem o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie itp. Sprawy, o których mówi orzeczenie Sądu Najwyższego, dlatego mogą być łączone - na zasadzie słusznie przez O. stosowanego art. 208 k.p.c. - że postępowanie odnośne jest dla obu rodzajów spraw unormowane na ogół zupełnie jednakowo i ma ten sam cel w zasadzie, tak że istniejące niektóre różnice nie mogą stać na przeszkodzie stwierdzeniu, że sprawy te nadają się do tego samego trybu postępowania. Wyczerpującej krytyce poddam orzeczenie Sądu Najwyższego na innym miejscu w osobnej glosie.