C 1717/52

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Wacława W. przeciwko Państwowemu Monopolowi Spirytusowemu o należność za pracę, po rozpoznaniu rewizji powoda od postanowienia Sądu Wojewódzkiego dla m. Poznania z dnia 29 sierpnia 1952 r.,rewizję oddaliłUzasadnienie faktyczneSąd Powiatowy w Poznaniu odrzucił pozew Wacława W. o odszkodowanie za zwolnienie go z pracy bez wypowiedzenia z powodu niedopuszczalności drogi sądowej. Sąd ustalił, że powód był pracownikiem etatowym PMS, a zarazem uznał, że stosunek pracy etatowych pracowników PMS podlega przepisom rozporządzenia z dnia 3 kwietnia 1935 r. (Dz. U. Nr 31, poz. 228) i z mocy § 1 i nast. tegoż rozporządzenia ma charakter "publicznoprawny".Powyższe postanowienie powód zaskarżył rewizją, wnosząc o jego uchylenie. Zdaniem skarżącego, z mocy art. 24 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o przedsiębiorstwach państwowych (Dz. U. Nr 49, poz. 439), przepisy powyższego dekretu dotyczą i strony pozwanej i błędne jest stanowisko Sądu Powiatowego, że skutkiem wejścia w życie powołanego dekretu zmieniła się tylko organizacja przedsiębiorstwa, lecz nie zmienił się stosunek pracowników PMS. Skoro PMS uzyskał odrębną osobowość prawną, nie jest już zatem identyczny ze Skarbem Państwa. Zmiana struktury pozwanego PMS musiała wpłynąć na zmianę stosunku prawnego łączącego go z pracownikami. W szczególności, żadne z przedsiębiorstw posiadające odrębną osobowość prawną nie może regulować stosunku pracowników na podstawie "publicznoprawnej", lecz stosunek ten jest wyłącznie "prywatnoprawny". Rozporządzenie z dnia 3 kwietnia 1935 r. obowiązuje tylko co do treści umów o pracę, lecz nie co do charakteru stosunku służbowego.Sąd Wojewódzki w Poznaniu przekazał sprawę z mocy art. 388 k.p.c. do rozpoznania Sądowi Najwyższemu z uwagi na sporne zagadnienie prawne, czy droga sądowa dla roszczeń zwolnionego etatowego pracownika PMS o trzymiesięczne wynagrodzenie i odprawę oraz ekwiwalent za jednomiesięczny urlop jest wyłączona bez względu na zmiany organizacyjne przedsiębiorstw państwowych, którym uległy one na podstawie dekretu z dnia 26 października 1950 r. (Dz. U. Nr 49, poz. 439).Skarżący nie kwestionuje, że z mocy przepisów rozporządzenia z dnia 11 lipca 1932 r. o monopolu spirytusowym (Dz. U. Nr 63, poz. 586) i powołanego przez Sąd Powiatowy rozporządzenia stosunek pracy pracowników etatowych PMS był stosunkiem administracyjnoprawnym. Przepisy dekretu z dnia 26 października 1950 r., na które powód się powołuje, nie uchylają postanowień poprzednich przepisów normujących ten stosunek prawny jako administracyjnoprawny. Brak jest zatem podstaw do uznania, żeby stosunek powoda utracił ten charakter. Sąd Najwyższy nie podzielił zdania skarżącego, jakoby pomiędzy przedsiębiorstwem państwowym a jego pracownikami mógł istnieć tylko stosunek cywilnoprawny. O tym, jakiego rodzaju jest stosunek, decyduje ustawa. Ponadto już powołane rozporządzenie z dnia 11 lipca 1932 r. przewidywało odrębną od Skarbu Państwa osobowość prawną PMS.Z tych powodów Sąd Najwyższy rewizję oddalił z mocy art. 383 k.p.c.