1 CR 868/61

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Meszorer. Sędziowie: W. Glabisz, J. Knap (sprawozdawca).SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Piotra S. przeciwko Wojewódzkiemu Związkowi Rolniczych Spółdzielni Produkcyjnych w B. o 63.450 zł, na skutek rewizji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Białymstoku z dnia 3.VII.1961 r.,rewizję oddalił.Uzasadnienie faktycznePowód dochodził przed Sądem Powiatowym dla m. Białegostoku przywrócenia do pracy z powodu bezpodstawnego zwolnienia go z pracy z dniem 30.XI.1957 r., z tytułu trzymiesięcznego odszkodowania kwoty 4.350 zł, za nie wykorzystane urlopy w latach 1956-1958 kwoty 3.625 zł oraz za pełnienie dodatkowej funkcji sekretarza kwoty 6.500 zł - wraz z odsetkami.W wyniku postępowania dowodowego Sąd Powiatowy ustalił, że powód został bezpodstawnie zwolniony ze skutkiem natychmiastowym, jednakże z powodu omieszkania terminu utracił prawo żądania przywrócenia do pracy. Z tego względu Sąd przyznał mu tylko jednomiesięczne odszkodowanie.Sąd uwzględnił również częściowo pozostałe żądania pozwu i prawomocnym wyrokiem z dnia 14 lipca 1960 r. zasądził łącznie 8.572 zł, oddalając zarazem powództwo w pozostałej części.Przed sądem Wojewódzkim powód dochodził dalszego odszkodowania w związku z pozbawieniem go pracy za okres od 1.XII.1957 r. do 1.III.1960 r. po 1.900 zł miesięcznie, a w związku z utratą zarobku jego żony - kwoty 10.800 zł oraz kwoty 884 zł z tytułu odsetek, motywując to tym, że w związku ze zwolnieniem i sprawami sądowymi zachorował na chorobę psychiczną, żona zaś jego również utraciła w tym czasie pracę w Zarządzie Aptek w B.Sąd Wojewódzki wyrokiem z dnia 3 lipca 1961 r. powództwo oddalił z tym uzasadnieniem, że powód w swych pismach procesowych nie wykazał, by dalsze jego pozostawanie bez pracy pozostawało w związku przyczynowym z jego bezpodstawnym zwolnieniem oraz by utratę pracy przez jego żonę należało odnieść przyczynowo do faktu bezzasadnego zwolnienia powoda ze stanowisk, które zajmował przed 1.XII.1957 r.Ponadto Sąd Wojewódzki nadmienił, że powód wyjechawszy bez podania aktualnego adresu, nie stawił się na rozprawę.Wyrok ten zaskarżył powód, uważając go za niesłuszny i domagając się zmiany zaskarżonego orzeczenia przez uczynienie zadość żądaniom pozwu.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Podstawę faktyczną dalszych roszczeń odszkodowawczych, poszukiwanych w rozpoznawanej sprawie stanowi to samo zdarzenie, którego nastąpieniem powód uzasadniał swoje poprzednie żądania, prawomocnie rozstrzygnięte wyrokiem Sądu Powiatowego dla m. Białegostoku z dnia 14 lipca 1960 r. Chodzi mianowicie o rozwiązanie ze skarżącym przez Wojewódzki Związek Rolniczych Spółdzielni Produkcyjnych w B. w dniu 30 listopada 1957 r. umowy o pracę ze skutkiem natychmiastowym.Zakres roszczeń przysługujących pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez przewidzianej prawem przyczyny, jest ograniczony postanowieniami art. 10-13 dekretu z dnia 18 stycznia 1956 r. o ograniczeniu dopuszczalności rozwiązywania umów o pracę bez wypowiedzenia oraz o zabezpieczeniu ciągłości pracy (Dz. U. Nr 2, poz. 11). Roszczenia pracownicze dotyczące bezpodstawnego zwolnienia z pracy, a nie mieszczące się w granicach określonych przytoczonymi przepisami dekretu z dnia 18 stycznia 1956 r., nie mogą być skutecznie dochodzone, chociażby ujawniały istnienie związku przyczynowego pomiędzy szkodą, której naprawienia dochodzi pracownik, a faktem bezzasadnego rozwiązania z nim stosunku pracy.Powód w ramach przysługującej mu ochrony uzyskał już odszkodowanie, którego przyznanie usprawiedliwiały obowiązujące przepisy prawne. Pretensje, jakich zaspokojenia obecnie żąda, wykraczają poza uprawnienia ustanowione w przepisach art. 10-13 dekretu z dnia 18 stycznia 1956 r. Dlatego też, jako prawnie nieuzasadnione, podlegały one oddaleniu. Ponadto uległy one prekluzji przewidzianej w art. 14 ust. 2 dekretu z dnia 18 stycznia 1956 r.Skoro więc rewizja żadnych konkretnych zarzutów nie zawiera, a zaskarżony wyrok pomimo niedostatecznego uzasadnienia odpowiada prawu, Sąd Najwyższy z mocy art. 383 k.p.c. zadecydował jak w sentencji wyroku.