II PR 596/69

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN: M. Piekarski (sprawozd.).Sędziowie SN: Z. Stypułkowska, J. Wasilewski.SentencjaSąd Najwyższy - Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 1970 r. sprawy z powództwa I.S. przeciwko Miejskiemu Handlowi Detalicznemu Artykułami Przemysłowo Spożywczymi w R. o odszkodowanie na skutek rewizji powódki od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Katowicach z dnia 30 października 1970 r. sygn. akt (...)oddala rewizję.Uzasadnienie faktycznePowódka bez zgody rady zakładowej została w październiku 1969 r. zwolniona z pracy na stanowisku kierowniczki sklepu mięsnego ze skutkiem natychmiastowym i uzyskała przywrócenie do tej pracy oraz 3-miesięczne odszkodowanie za pozbawienie zarobków na skutek bezpodstawnego rozwiązania umowy o pracę.Powódka zażądała ponadto zasądzania na jej rzecz od pozwanego Przedsiębiorstwa 117.720 zł z % odszkodowania za pozbawienie zarobków w 3-letnim okresie poprzedzającymi przywrócenie jej do pracy od 23 III 1965 r. do 23 III 1968 r., twierdząc, że niesłuszne natychmiastowe wydalenie jej z pracy uniemożliwiło jej wcześniejsze znalezienie zatrudnienia w handlu, do innej zaś pracy nie była zdolna.Sąd Wojewódzki oddalił powództwo, uznawszy, że powódka otrzymała przewidziane prawem 3-miesięczne odszkodowanie za bezpodstawne wydalenie z pracy, nie przysługuje więc jej - w świetle art. 10 pkt 2 dekretu z dn. 18 I 1956 r. o ograniczeniu dopuszczalności rozwiązywania umów o pracę bez wypowiedzenia - wyższe odszkodowanie. Z tej też przyczyny zdaniem Sądu Wojewódzkiego nie mają znaczenia dla wyniku sprawy twierdzenia powódki, jakoby nie mogła ona wcześniej uzyskać zatrudnienia, poprzednio wykonywanego w charakterze kierowniczki sklepu. Sąd Wojewódzki zaznaczył też ubocznie, że stan zdrowia powódki nie stał na przeszkodzie podjęciu stosownej dla niej pracy fizycznej.Powódka w rewizji zarzuciła naruszenie art. 10 pkt 2 wspomnianego dekretu styczniowego i art. 415 k.c. ze względu na nierozpoznanie jej roszczenia odszkodowawczego z tytułu czynu niedozwolonego polegającego na zawinionym niesłusznym natychmiastowym zwolnieniem jej z pracy z zemsty przez ówczesnego dyrektora powodowego Przedsiębiorstwa B. skazanego później prawomocnie za nadużycie, który przewlekał niemal 6 lat proces o przywrócenie powódki do pracy i mścił się za to, że wbrew jego woli powódka wzbraniała się zatrudniać nie nadającą się do pracy w sklepie mięsnym ekspedientkę R. (co Sąd Powiatowy ustalił w wyroku przywracającym powódkę do pracy z dnia 20 I 1968 r. (...).Skarżąca zarzuciła także w rewizji, że Sąd Wojewódzki dowolnie przypisał jej możność podjęcia pracy fizycznej, mimo że wedle zeznania powódki (...) i złożonego do akt tego Sądu zaświadczania specjalisty chorób wewnętrznych dr. M.G. z dnia 23 I 1968 r. (...) powódka leczyła się u tego lekarza od 1957 r. cierpiąc od dawna na schorzenia wieńcowo-nadciśnieniowe i ginekologiczne, w związku z którymi po badaniu klinicznym przez organa ubezpieczenia społecznego została uznana (w dniu 16 VI 1967 r. (...)) za zdolną tylko do lekkiej pracy niefizycznej. Skarżąca zarzuciła też, że gdyby nawet mogła podjąć pracę fizyczną, to ze względu na wiek (urodz. 4 X 1914 r. (...)) mogłaby zarobić do 900 zł miesięcznie, a w powodowym Przedsiębiorstwie zarabiała przecież 3.270 zł miesięcznie.Sąd Najwyższy oddalił rewizję (art. 387 k.p.c.), gdyż roszczenia powódki w razie oparcia ich na czynie niedozwolonym uległy trzechletniemu przedawnieniu od dnia zwolnienia jej z pracy bez wypowiedzenia (art. 283 k.z.) i okres ten upłynął także od momentu, gdy skazany za nadużycia ówczesny dyrektor pozwanego przedsiębiorstwa został z niego odsunięty, nie miał więc wpływu na tok poprzedniego procesu, którego nie mógł przewlekać. Dodać należy, że Sąd prowadzi socjalistyczny proces, a nie prowadzi go jedna ze stron, wobec czego zwłaszcza stronie pozwanej nie można przypisać czynu niedozwolonego w postaci przewlekania przez jej przedstawiciela procesu. Wreszcie pełnomocnikiem procesowym występującym w poprzednim procesie nie był ówczesny dyrektor, któremu powódka (skarżąca) przypisuje niedozwolone względem niej postępowanie. Z tych przyczyn podstawy, na których oparto rewizje, nie mogą uzasadnić jej uwzględnienia i zaskarżony wyrok - mimo uchybień w jego uzasadnieniu - w ostatecznym wyniku odpowiada obowiązującemu prawu, należało więc rewizję oddalić (art. 387 k.p.c.).