C 231/52

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Lisiewski (sprawozdawca). Sędziowie: dr S. Białek, J. Kamiński.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Romana M. przeciwko Adeli K. i Helenie J. o umorzenie egzekucji, po rozpoznaniu skargi rewizyjnej powoda na wyrok Sądu Powiatowego w Radomiu z dnia 3 października 1951 r.,rewizję oddalił.Uzasadnienie faktycznePrawomocnym wyrokiem Sądu Grodzkiego w Radomiu z dnia 19 lipca 1949 r. została orzeczona eksmisja powoda z domu pozwanych. Przed wykonaniem tego wyroku Referat Mieszkaniowy decyzją z dnia 20 sierpnia 1951 r. przydzielił ten sam lokal powodowi. W związku z tym powód wniósł powództwo o umorzenie egzekucji na mocy art. 573 § 1 pkt 2) k.p.c.Sąd Powiatowy powództwo oddalił wychodząc z założenia, że przydział tego samego lokalu, z którego orzeczono eksmisję, nie jest zdarzeniem, o którym jest mowa w art. 573 k.p.c.W rewizji na ten wyrok powód wniósł o zmianę wyroku i uwzględnienie powództwa. Zarzucił on obrazę art. 573 k.p.c. i art. 21 dekretu o publicznej gospodarce lokalami, polegającą na tym, że przydział lokalu należy do kompetencji władz kwaterunkowych i po uprawomocnieniu się wyroku stanowi przeszkodę do wykonania wyroku, a tym samym jest zdarzeniem objętym dyspozycją art. 573 k.p.c. Pozwane wniosły o oddalenie rewizji.Sąd Wojewódzki przekazał sprawę na podstawie art. 388 k.p.c. do rozpoznania Sądowi Najwyższemu z tym uzasadnieniem, że chodzi o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego, czy przydział stronie przez władze mieszkaniowe lokalu, z którego wyrokiem prawomocnym nakazana została eksmisja, stanowi podstawę do umorzenia egzekucji co do eksmisji z tego lokalu w oparciu o art. 573 § 1 pkt 2) k.p.c., i że dla uniknięcia rozbieżnego rozstrzygania przez sądy tego zagadnienia celowe jest przedstawienie sprawy do rozpoznania Sądowi Najwyższemu.Rewizja jest nieuzasadniona.Zdarzenie, które ma pozbawić tytuł siły egzekucyjnej, powinno albo pociągać za sobą wygaśnięcie zobowiązania objętego tytułem, albo stanowić przeszkodę w możności przymusowego jego zrealizowania. Przydział mieszkania osobie, której sąd nakazał opróżnienie tego mieszkania, nie jest takim zdarzeniem. Przede wszystkim nie prowadzi ono do wygaśnięcia zobowiązania, skoro nie stanowi ani zaspokojenia wierzyciela, ani namiastki zaspokojenia. O ile zaś chodzi o przeszkodę w przeprowadzeniu egzekucji, to należy mieć z jednej strony na względzie art. 366 k.p.c., mocą którego Urząd Kwaterunkowy jest związany prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego, z drugiej strony art. 40 dekretu o publicznej gospodarce lokalami, który pozostawia nienaruszone przepisy o drodze sądowej, gdy chodzi o wydanie przedmiotu najmu lub podnajmu w przypadkach, gdy strona ma prawo odstąpienia od umowy najmu bez wypowiedzenia. W świetle tych przepisów zarządzenie Urzędu Kwaterunkowego przydzielające powodowi mieszkanie, z którego według prawomocnego wyroku sądu powszechnego powód ma być eksmitowany, nie może wiązać sądu powszechnego, a w takim razie pozostaje w mocy wykonalność wyroku, którego powód pragnie pozbawić siły egzekucyjnej. Orzeczenie zatem Sądu Powiatowego jest słuszne, skutkiem czego rewizja powoda ulega oddaleniu na zasadzie art. 383 k.p.c.