III CRN 232/76

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Krajewski (sprawozdawca). Sędziowie: Z. Wasilkowska, K. Piasecki.SentencjaSąd Najwyższy, z udziałem Prokuratora Prokuratury Generalnej PRL, T. Potapowicza, po rozpoznaniu sprawy z powództwa Rafała M. przeciwko Adeli i Tadeuszowi małż. D. o eksmisję z mieszkania, na skutek rewizji nadzwyczajnej Prokuratora Generalnego PRL od wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim z dnia 4 maja 1976 r.uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Nowym Dworze Mazowieckim do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o wpisie od rewizji nadzwyczajnej.Uzasadnienie faktyczneSąd Rejonowy orzekł eksmisję pozwanych z lokalu mieszkalnego w jednorodzinnym domu powoda na tej podstawie, że budynek został wyłączony spod publicznej gospodarki lokalami, a powód skutecznie wypowiedział stosunek najmu oraz że pozwani uznali powództwo.Powyższy wyrok zaskarżył rewizją nadzwyczajną Prokurator Generalny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej z wnioskiem o uchylenie tego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzuca rażące naruszenie art. 3 § 2 i 213 § 2 k.p.c., art. 685 k.c. oraz art. 37 ust. 1 i art. 61 ust. 1 prawa lokalowego.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Z treści art. 213 § 2 k.p.c. wynika, że kodeks uzależnia możliwość oparcia wyroku na uznaniu powództwa od tego, czy ta czynność procesowa znajduje potwierdzenie w okolicznościach sprawy. Jeśli zważyć, że wyrok musi być zgodny z obowiązującym prawem, za "okoliczność sprawy" w rozumieniu art. 213 § 2 k.p.c. należy uznać nie tylko jej okoliczności faktyczne, ale również ich podstawę prawną, tzn. zespół obowiązujących przepisów, na podstawie których sąd ma wydać rozstrzygnięcie.Rewizja nadzwyczajna trafnie zarzuca zaniechanie sprawdzenia tych okoliczności.Tymczasem na terenie, na którym znajduje się dom powoda, publiczna gospodarka lokalami została wprowadzona z dniem 5 maja 1948 r. (Dz. U. Nr 25, poz. 171), a według zaświadczenia urzędu miejskiego pozwani zajmują lokal od 1946 r.Jakkolwiek więc dom powoda został wyłączony spod szczególnego trybu najmu lokali w 1962 r., pozwani - zgodnie z art. 61 ust. 1 prawa lokalowego - korzystają do czasu opróżnienia mieszkania z ochrony przewidzianej w art. 37 ust. 1 tego prawa i w związku z tym wypowiedzenie najmu nie mogło wywołać skutków prawnych.Skoro zatem żądanie orzeczenia eksmisji oparte było na twierdzeniu, że pozwani - wobec wypowiedzenia im stosunku najmu - zajmują lokal bez tytułu prawnego, uwzględnienie powództwa nastąpiło z rażącym naruszeniem powołanych w rewizji nadzwyczajnej przepisów prawa.Z tych względów należało orzec jak w sentencji (art. 422 § 2 k.p.c.).