C 2722/52

Uzasadnienie faktyczne...Wątpliwość Sądu Wojewódzkiego w Lublinie, czy mieszkanie dozorcy domu w budynku stanowiącym własność prywatną jest mieszkaniem służbowym w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1952 r. w sprawie mieszkań służbowych i zakładowych, należy rozstrzygnąć w tym sensie, że tego rodzaju mieszkania nie podlegają działaniu powołanych przepisów. Wynikało to w sposób wyraźny z poprzednio obowiązującego w tym przedmiocie, rozporządzenia Rady Ministrów z 21.VI 1950 r. w sprawie mieszkań służbowych (Dz. U. nr 28, poz. 257), które określają w § 1 ust. 2 pojęcie pracodawcy, nie wymieniało osób fizycznych, będących właścicielami nieruchomości, a brak podstaw do przyjęcia, by nowe przepisy, zawarte w cyt. rozporządzeniu z 6.VI 1952 r., miały pod tym względem w sposób milczący wprowadzić tak istotną zmianę. Przeciwko takiej supozycji przemawia zresztą zarówno konstrukcja obecnie obowiązujących przepisów, dostosowana do potrzeb i możliwości uspołecznionych zakładów pracy (których jedynie może dotyczyć np. przepis § 1, mówiący o lokalu mieszkalnym "w dyspozycji zakładu pracy"), jak i cel tych przepisów, który polega na zapewnieniu w dziedzinie mieszkań służbowych działania zasad, odpowiadających potrzebom prawidłowego funkcjonowania organów władzy, jednostek gospodarki uspołecznionej oraz organizacji społecznych. Poza tym omawiane stanowisko musiałoby w konsekwencji prowadzić do uznania, że w sprawach o mieszkanie służbowe dozorcy domu prywatnego, wszczętych w związku z rozwiązaniem stosunku pracy, wyłączona jest droga procesu (rozdz. 3 rozporządzenia z 6.VI 1952 r.). Taki zaś pogląd byłby sprzeczny z art. 14 § 2 ustawy z 20.VII 1950 r. o zmianie przepisów postępowania w sprawach cywilnych, który wobec zniesienia komisji rozjemczych, poprzednio właściwych do rozstrzygania spraw między właścicielami nieruchomości miejskich a dozorcami domowymi, sprawy te wyraźnie przekazał kompetencji sądów...