C 691/50

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia dr B. Dobrzański; Sędziowie: Z. Wasilkowska (sprawozdawca), J. Kamiński.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Edwarda O. przeciwko Przedsiębiorstwu Państwowemu "Film Polski" o 85.478 zł, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej pozwanego na wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 17 maja 1950 r., skargę kasacyjną oddalił.Uzasadnienie faktyczneSąd Okręgowy zmieniając wyrok Sądu Pracy zasądził od Przedsiębiorstwa Państwowego "Film Polski" na rzecz Edwarda O. kwotę 64.400 zł z odsetkami i kosztami tytułem wynagrodzenia za pracę.Sąd Okręgowy ustalił, że powód został w maju 1946 r. przesunięty przez kierownictwo pozwanego przedsiębiorstwa na stanowisko magazyniera, o czym świadczy zarządzenie z dnia 4 maja 1946 r., odcinek z listy płac i protokół zdawczo-odbiorczy, oraz że powód czynności magazyniera pełnił faktycznie do dnia 30 kwietnia 1949 r., gdyż liczni świadkowie zeznali, że powód prowadził kartotekę i kwitariusze, wydawał benzynę i części samochodowe, a według zeznań b. dyrektora pozwanego przedsiębiorstwa był uważany za pracownika umysłowego. Z dniem 1 stycznia 1948 r. powodowi zaczęto wypłacać uposażenie w kwocie 5.400 zł miesięcznie zamiast należnych mu jako magazynierowi według umowy zbiorowej 9.700 zł, od stycznia zaś do kwietnia 1949 r. wypłacono mu po 9.800 zł miesięcznie zamiast należnych 13.000 zł miesięcznie. Sąd Okręgowy uznał roszczenie powoda z tytułu niedopłaconego wynagrodzenia za cały rok 1948 i za cztery miesiące 1949 roku za uzasadnione, jak ustalili bowiem świadkowie powód na obniżone wynagrodzenie nie godził się, lecz wielokrotnie upominał się w Dyrekcji, interweniował przez Radę Zakładową i organizację partyjną, przy czym Dyrekcja przyrzekała, że sprawa zostanie załatwiona. Zeznaniom świadka P. i N., dyrektorów pozwanego przedsiębiorstwa, którzy potwierdzili fakt upominania się powoda, lecz twierdzili, że nic mu nie obiecywali, Sąd Okręgowy nie dał wiary, biorąc pod uwagę złożone dokumenty i zeznania innych świadków, a zwłaszcza świadka przewodniczącego Związku Zawodowego. W tych warunkach, zdaniem Sądu Okręgowego, fakt, że powód nie skorzystał z art. 31 lit. d) rozporządzenia o umowie o pracę prac. umysł. i pracował nadal, nie może pozbawiać go prawa dochodzenia należności, gdyż pracował on w przekonaniu, że wszystko to, co mu się z tytułu pracy należy, otrzyma.Powyższy wyrok zaskarżyła skargą kasacyjną Prokuratoria Generalna R.P. działająca w imieniu pozwanego przedsiębiorstwa. Prokuratoria Generalna R.P. zarzuca obrazę art. 29 k.z. przez uznanie za pozbawione znaczenia godzenie się powoda na pobieranie niższego uposażenia, które wyrażało się tym, że powód nie tylko nie skorzystał z prawa rozwiązania umowy z winy pracodawcy, lecz pracował nadal przez 16 miesięcy, przy czym przez pierwsze pół roku w ogóle nie remonstrował przeciwko rzekomo niezgodnej z umową wysokości poborów.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy uznał skargę kasacyjną za nieusprawiedliwioną. Twierdzenie skargi kasacyjnej, że powód przez pół roku nie remonstrował przeciwko obniżce uposażenia, nie znajduje oparcia w ustaleniach zaskarżonego wyroku, skarżąca zaś nie wskazuje, jaki materiał dowodowy, pominięty przez Sąd, miałby taki wniosek usprawiedliwić. Pogląd zaś prawny skarżącej, że samo nierozwiązanie stosunku pracy z winy pracodawcy z powodu obniżenia pracownikowi wynagrodzenia pozbawia go możności dochodzenia pełnego wynagrodzenia, jest błędny, rozwiązanie bowiem umowy o pracę z winy pracodawcy jest prawem, a nie obowiązkiem pracownika. Wprawdzie w fakcie pozostania nadal w pracy można by dopatrzeć się milczącej zgody pracownika na zmniejszenie uposażenia, jednakże tylko wtedy, gdyby nie przeczyły temu inne okoliczności. W danej sprawie Sąd Okręgowy z tych właśnie okoliczności wyciągnął wniosek, że powód nie godził się na obniżone wynagrodzenie, a skarżąca tych ustaleń nie zaskarżyła żadnym uzasadnionym zarzutem.Z tych zasad skargę kasacyjną na mocy art. 436 k.p.c. należało oddalić.