I CR 2068/54

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Włodzimierza P. przeciwko Zakładom Przemysłu Bawełnianego o należność za pracę, po rozpoznaniu rewizji powoda od postanowienia Sądu Wojewódzkiego w Białymstoku z dnia 20 sierpnia 1954 r.,rewizję oddalił.Uzasadnienie faktycznePostanowieniem z dnia 20 sierpnia 1954 r. Sąd Wojewódzki w Białymstoku odrzucił pozew Włodzimierza P. przeciwko Zakładom Przemysłu Bawełnianego o należność ze stosunku pracy w kwocie 14.766 zł 40 gr. W uzasadnieniu swego postanowienia Sąd Wojewódzki wyjaśnił, iż powód nie zajmował w pozwanym przedsiębiorstwie żadnego ze stanowisk wymienionych w uchwale Rady Ministrów nr 201 z dnia 24 kwietnia 1954 r. w sprawie określenia stanowisk kierowniczych, których zajmowanie wyłącza właściwość zakładowych komisji rozjemczych w sprawach ze stosunku pracy (Mon. Pol. Nr A-37, poz. 507). W związku z tym właściwą do rozpoznania sprawy jest - zgodnie z art. 1 dekretu o zakładowych komisjach rozjemczych - komisja rozjemcza czynna w pozwanym przedsiębiorstwie.Postanowienie powyższe zaskarżył powód, podnosząc w rewizji, że pełnił on funkcję kierownika nadzoru budowlanego z najwyższym uposażeniem przewidzianym w układzie zbiorczym. Stanowisko powoda odpowiadało przeto stanowisku głównego inżyniera budowy. Powodowi podlegało trzech inspektorów nadzoru, a nadto sprawował on kontrolę nad komórką planowania, inwestycji i sprawozdawczości. Ponadto w każdym razie zajmowana przez powoda placówka stanowiła samodzielną komórkę organizacyjną, w rozumieniu § 1 pkt 4) wymienionej uchwały.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Z załączonych do akt sprawy dokumentów istotnie wynika, że powód pełnił funkcję inspektora budowlanego i że pobierał z tego tytułu wysokie wynagrodzenie w kwocie 4.586 zł miesięcznie. Stanowisko jego nie odpowiadało jednak stanowisku głównego inżyniera budowy, gdyż tylko w razie konieczności kierował poszczególnymi odcinkami robót i instruował ich kierowników.Powyższe okoliczności, tj. zajmowanie wysokiego stanowiska i pobieranie przez pracownika wysokiego wynagrodzenia, nie decydują same przez się o wyłączeniu sporów ze stosunku pracy takiego pracownika spod właściwości zakładowej komisji rozjemczej z mocy art. 2 ust. 2 dekretu o zakładowych komisjach rozjemczych. Z ust. 3 tego artykułu wynika bowiem, że przy ocenie, czy roszczenie ze stosunku pracy pracownika uspołecznionego przedsiębiorstwa podlega rozpoznaniu przez sąd, czy też przez zakładową komisję rozjemczą, decyduje nie zakres pełnionych przez niego funkcji, choćby nawet były one najbardziej odpowiedzialne i wymagały najwyższych kwalifikacji, lecz zaliczenie danego stanowiska do stanowisk kierowniczych przez wymienioną uchwałę nr 201. Inaczej mówiąc, wyłączone są spod kompetencji zakładowych komisji rozjemczych tylko spory tych pracowników, których stanowiska są stanowiskami kierowniczymi w rozumieniu tej uchwały.Stanowisko starszego inspektora budowy nie podpada pod żadne ze stanowisk wymienionych w uchwale nr 201. W szczególności - wbrew twierdzeniom skargi rewizyjnej - placówka zajmowana przez powoda nie odpowiada pojęciu samodzielnej komórki organizacyjnej, będącej na prawach działów, wydziałów i oddziałów, o jakiej mowa w § 1 pkt 4) uchwały. Z całokształtu przepisów uchwały wynika, że obejmuje ona jedynie stanowiska takich pracowników, którzy są przełożonymi służbowymi innych pracowników przedsiębiorstwa i w tym właśnie sensie pełnią funkcje kierownicze. Założeniem bowiem uchwały i art. 2 ust. 2 i 3 dekretu o zakładowych komisjach rozjemczych jest, aby sprawy takich pracowników nie były rozpoznawane przez podległych im służbowo towarzyszy pracy.Z powyższych zasad rewizję powoda należało w myśl art. 383 k.p.c. oddalić. W tej sytuacji powodowi pozostaje tylko skierowanie swego roszczenia do rozpoznania właściwej zakładowej komisji rozjemczej, z równoczesnym zgłoszeniem prośby o uwzględnienie spóźnionego zgłoszenia wniosku o rozpoznanie sporu (art. 6 ust. 3 dekretu o zakładowych komisjach rozjemczych).