I CSK 3507/22

Sygn. akt I CSK 3507/22 POSTANOWIENIE Dnia 25 listopada 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maciej Kowalski w sprawie z powództwa E. w W. przeciwko E. R. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 listopada 2022 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 16 listopada 2021 r., sygn. akt I ACa 680/21, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE W związku ze skargą kasacyjną pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 16 listopada 2021 r. w sprawie z powództwa Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Sekurytyzacyjnego w W. przeciwko E. R. o zapłatę należy zważyć, co następuje: Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, o przede wszystkim publicznoprawnym celu (postanowienia SN: z 7 października 2020 r., II CSK 670/19; z 24 lutego 2016 r., V CSK 488/15). Sąd Najwyższy jako sąd kasacyjny, nie jest sądem powszechnym trzeciej instancji, zaś skarga kasacyjna nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie. Rolą skargi kasacyjnej nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających uchybienia, lecz ochrona 2 interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój orzecznictwa i prawa pozytywnego. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżąca przytoczyła przesłankę z art. 3989 § 1 punkt 1 k.p.c., tj. istnienie istotnego zagadnienia w sprawie. Przedstawienie okoliczności, uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne, polega na sformułowaniu samego zagadnienia oraz wskazaniu argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, w tym także, na sformułowaniu własnego stanowiska przez skarżącego. Wywód ten powinien być zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, nie publ.). Twierdzenie o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów konstruujących to zagadnienie (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 10 marca 2010 r., II UK 363/09 i z 12 marca 2010 r., II UK 400/09). Skarżąca wskazała, że zagadnienie prawne sprowadza się do wyjaśnienia kwestii, czy w związku z koniecznością uwzględnienia przez Sąd orzekający kwestii przedawnienia w sprawie roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi (art. 117 § 21 k.c. w zw. z art. 118 k.c.) sąd rozstrzygający w sprawie winien z urzędu zbadać istotne kwestie niezbędne do ustalenia przedawnienia roszczenia, w szczególności, czy sąd winien zbadać z urzędu kwestię daty powstania wymagalności roszczenia, od którego rozpoczyna bieg termin przedawnienia. 3 Sąd Okręgowy poczynił w sprawie ustalenia wiążące się z biegiem terminu przedawnienia wskazując, że umowa kredytu wypowiedziana została 1 kwietnia 2012 r. Przed upływem terminu przedawnienia tj przed 1 kwietnia 2015 r. doszło do jego przerwania, ponieważ pozwana niewłaściwie uznawała dług od grudnia 2014 do stycznia 2019 r. dokonując spłat z tytułu zadłużenia wynikającego z umowy zawartej z Bank S.A., co było zachowaniem dłużnika potwierdzającym istnienie długu, przerywającym każdorazowo bieg przedawnienia, po którym biegło ono na nowo (art. 124 § 1 k.c.). Niezależnie od powyższego pozwana uznała dług 19 czerwca 2015 r. przedstawiając „Propozycje spłaty zobowiązania” oraz w dniu 12 grudnia 2017 r. zawierając z powódką ugodę. Sąd Apelacyjny podzielił ustalenia Sądu Okręgowego oraz dokonaną przez ten Sąd ocenę prawną. Dodatkowo wskazał, że zawarcie ugody z dnia 12 grudnia 2017 r. przerwało bieg przedawnienia jak również może być uznane za zrzeczenie się korzystania z zarzutu przedawnienia. Wprawdzie w sytuacji gdy nie doszło do przedawnienia roszczenia rozważanie czy pozwana zrzekła się korzystania z zarzutu przedawnienia było zbędne, nie może jednak budzić wątpliwości, że sąd meritii poczynił ustalenia co do tego czy dochodzenie roszczenie było przedawnione oraz kiedy stało się wymagalne. Skarżący powinien nie tylko wskazać przepis prawa (materialnego lub procesowego), którego dotyczy zagadnienie, ale także przedstawić pogłębioną argumentację prawną w celu wykazania, że zagadnienie jest istotne, a jego rozstrzygnięcie ma znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia w jego sprawie (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2007 r., I UK 134/07 oraz z dnia 9 lutego 2011 r., III SK 41/10). Przenosząc powyższe wprost na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zagadnienie wskazane w skardze nie ma bezpośredniego wpływu na rozstrzygnięcie, mając na uwadze podstawę faktyczną zaskarżonego orzeczenia. Została ona ustalona w postępowaniu przez Sądem Okręgowym i przyjęta za własną przez Sąd Apelacyjny. W skardze kasacyjnej nie powołano żadnych przepisów natury procesowej, których naruszenie miałoby prowadzić do błędnych ustaleń faktycznych. Wywody zawarte w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania zawierają w istocie własną ocenę stanu faktycznego i nie pozwalają na uznanie, że rozpoznanie skargi kasacyjnej miałoby 4 nastąpić w interesie publicznym, a nie wyłącznie prywatnym, zatem nie dają podstawy do realizowania przez Sąd Najwyższy jego ustrojowej funkcji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji. [as ał]