I CZ 143/10

PostanowienieIzba Cywilna2010-11-25

Skład orzekający: Grzegorz Misiurek, Mirosław Bączyk, Bogumiła Ustjanicz

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy Sąd Apelacyjny mógł uzupełnić postanowienie o kosztach zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym, jeśli postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, które miało być uzupełnione, zostało następnie uchylone przez Sąd Najwyższy?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienie Sądu Apelacyjnego, uznając, że nie istniało końcowe orzeczenie, które mogłoby zostać uzupełnione. Uzupełnienie postanowienia o kosztach zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym było zbędne w sytuacji, gdy postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, które miało być uzupełnione, zostało uchylone przez Sąd Najwyższy. W związku z tym zarzuty podniesione w zażaleniu stały się bezprzedmiotowe.
Stan faktyczny
Powód J. K. wniósł pozew o zapłatę przeciwko Skarbowi Państwa. Sąd Apelacyjny uzupełnił swoje wcześniejsze postanowienie, zasądzając od powoda na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 5400 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. Powód wniósł zażalenie, domagając się uchylenia tego postanowienia i zarzucając naruszenie art. 102 k.p.c. Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienie Sądu Apelacyjnego.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienie Sądu Apelacyjnego.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt I CZ 143/10 POSTANOWIENIE Dnia 25 listopada 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący) SSN Mirosław Bączyk SSN Bogumiła Ustjanicz (sprawozdawca) w sprawie z powództwa J. K. przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Okręgowego w W. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 listopada 2010 r., zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt VI ACa (…), uchyla zaskarżone postanowienie. Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny uzupełnił postanowienie wydane w dniu 29 marca 2010 r. przez dodanie punktu drugiego, którym zasądził od powoda na rzecz Skarbu Państwa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 5400 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. Stosownie do wyniku postępowania zakończonego odrzuceniem skargi kasacyjnej powód został obciążony, w oparciu o art. 98 § 1 k.p.c., obowiązkiem zwrotu kosztów procesu przeciwnikowi. Nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek powoda o nieobciążanie go kosztami, ponieważ nie stanowi wyjątkowego wypadku przewidzianego art. 102 k.p.c. korzystanie przez niego ze zwolnienia od kosztów sądowych ani charakter wytoczonego przez niego 2 powództwa, czy też fakt, że radcowie Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa wykonują swoje obowiązki w ramach stosunku pracy. Powód w zażaleniu domagał się uchylenia postanowienia i oddalenia wniosku pozwanego o obciążenie go kosztami postępowania związanymi z wniesieniem skargi kasacyjnej, zarzucając naruszenie art. 102 k.p.c. przez uznanie, że obciążenie go kosztami na rzecz Prokuratorii Generalnej nie jest wyjątkowym wypadkiem, o jakim mowa w tym przepisie. Trudna sytuacja ekonomiczna sprawi, że wydatkowanie znacznej kwoty na pokrycie kosztów pozwanego wpłynie na znaczne obniżenie jakości i tak skromnego życia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Rozstrzygnięcie o kosztach procesu jest uzależnione od wyniku sprawy, a zatem powinno być dokonane w orzeczeniu końcowym, stosownie do art. 108 § 1 k.p.c., przy zastosowaniu jednej z reguł przewidzianych art. 98 do 107 k.p.c. Zgodnie z zasadami unifikacji i koncentracji uwzględnić należy wszystkie poniesione przez strony koszty procesu, także te związane z wpadkowymi postępowaniami, które poprzedzały wydanie końcowego orzeczenia. Reguły te mają odpowiednie zastosowanie zarówno w postępowaniu apelacyjnym (art. 108 § 1 w związku z art. 391 § 1 k.p.c.), jak i kasacyjnym (art. 108 § 1 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.). W odniesieniu do rozstrzygnięcia o kosztach procesu istnieje możliwość uzupełnienia końcowego orzeczenia, stosownie do art. 351 § 1 w związku z art. 361 i art. 391 § 1 k.p.c. W rozpoznawanej sprawie doszło jednak do zmiany sytuacji, z uwagi na uchylenie, postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2010 r., I CZ 144/10, postanowienia odrzucającego skargę kasacyjną powoda. Wobec tego nie istnieje końcowe orzeczenie, które miałoby uzupełniać kwestionowane postanowienie i z tej przyczyny należało je uchylić. Zbędne było zatem odnoszenie się do podniesionych w zażaleniu zarzutów, które są w tej sytuacji bezprzedmiotowe. Z powyższych względów zaskarżone postanowienie zostało uchylone w oparciu o art. 39816 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 98 § 1 KPCart. 102 KPCart. 108 § 1 KPCart. 98art. 108 § 1art. 391 § 1 KPCart. 391 § 1art. 39821 KPCart. 351 § 1art. 361art. 39816art. 3941 § 3 KPC

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 16.07.2026. · PDF źródłowy