I K 1517/52/I

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Bachrach. Sędziowie: J. Majewski, Z. Kapitaniak (sprawozdawca). Prokurator: J. Pozorski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Stanisława G. i Jana K. oskarżonych z art. 240 k.k., po rozpoznaniu założonej przez oskarżonych rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego woj. warszawskiego z dnia 4 listopada 1952 r., na podstawie art. 375 k.p.k. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego dla woj. warszawskiego Stanisław G. i Jan K. zostali uznani za winnych tego, że wzięli udział w bójce, w wyniku której Jan B. poniósł śmierć i za to skazani zostali: oskarżony G. na 2 lata i 6 miesięcy więzienia a oskarżony K. na 10 miesięcy więzienia.Rewizja oskarżonego Jana K. wnosząc o uchylenie wyroku i uniewinnienie zarzuca, między innymi, obrazę art. 339 § 1 k.p.k., której dopuścił się Sąd przez bezzasadne przypisanie oskarżonemu udziału w bójce, albowiem niefortunne odezwanie się oskarżonego w czasie zamieszania, jakie miało miejsce w domu P., nie może być poczytane za dowód jego winy w rozumieniu art. 240 k.k.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził między innymi, następujący pogląd prawny:Rewizja oskarżonego K. jest bezzasadna. Sąd przypisał oskarżonemu udział w bójce polegający na szarpaniu się z S. i na zagrzewaniu uczestników do walki. Przypisanie oskarżonemu winy w tej postaci nie budzi zastrzeżeń.Rozdzielanie zajścia przez rewizję na dwie fazy od siebie niezależne jest niedialektyczne i wobec tego błędne. Zajście bowiem, w wyniku którego nastąpiła śmierć B., stanowiło jedno wydarzenie rozgrywające się przez dłuższy okres czasu i przenoszące z jednego miejsca na drugie. Nie może też budzić zastrzeżeń przypisanie oskarżonemu udziału w bójce na tej podstawie, że zagrzewał on uczestników do walki okrzykami "bić, zabić cygana". Albowiem w ramach art. 240 k.k. mieści się i ta forma udziału w bójce, co jest zrozumiałe, jeśli się weźmie pod uwagę, iż tego rodzaju udział może nieraz mieć cechy większego niebezpieczeństwa społecznego niż bezpośredni udział w bójce.Z przytoczonych wyżej względów Sąd Najwyższy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.