I K 1557/52

SentencjaSąd Najwyższy w Warszawie przy udziale Wiceprokuratora Generalnej Prokuratury po rozpoznaniu na rozprawie rewizyjnej w dniu 29 stycznia 1953 r. sprawy Czesława T., oskarżonego z art. 39 m.k.k. i 250 k.k. z powodu rewizji, założonej przez oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia 13 listopada 1952 r. sygn. akt IV. K. 67/52, - na podstawie art. 375, 459 k.p.k. i art. 4 dekretu o o.s.k. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia 13.XI.1952 r. został Czesław T. skazany na mocy art. 39 p. 1 m.k.k. na karę .... więzienia za to, że w okresie od sierpnia 1951 r. do 27 grudnia 1951 r. jako pierwszy wytapiacz Stalowni Martenowskiej Huty ... w ... ze szkodą dla interesów społecznych obniżył wydajność pracy pieca martenowskiego nr 5 przez zamykanie dopływu gazu i powietrza do tegoż pieca oraz przez zaniedbywanie obowiązków pierwszego wytapiacza, oraz na mocy art. 250 k.k. na ... więzienia za to, że w dniu 26 grudnia 1951 r. na terenie miasta ... dwukrotnie groził pobiciem swemu przełożonemu ... za sumienne wykonywanie przez tegoż obowiązków służbowych.Jako karę łączną Sąd Wojewódzki wymierzył oskarżonemu karę ... więzienia.Od tego wyroku w części dotyczącej skazania oskarżonego z art. 39 p. 1 m.k.k. wniósł rewizję oskarżony, zarzucając wyrokowi Sądu I instancji następujące uchybienie:1) obrazę prawa materialnego, a mianowicie art. 14 k.k. w związku z art. 39 m.k.k. przez błędne przyjęcie, że oskarżony przewidywał i godził się z faktem obniżenia poziomu wytwórczości ze szkodą interesów społecznych. Działanie nieumyślne, a więc z niedbalstwa nie wystarcza do skazania z art. 39 m.k.k. Sąd natomiast przyjmuje, że zamykanie przez oskarżonego dopływu gazu i powietrza było wynikiem zaniedbania w pracy, czyli wynikiem niedbalstwa,2) Sąd obraził przepis art. 320 i 339 § 1 k.p.k. przez pominięcie zeznań św. Jana P., z których wynika, że są wypadki zmniejszenia przez wytapiacza dopływu gazu i powietrza, celem zapobieżenia zbyt wczesnemu wytopieniu się złomu (k 21/28), pominięcie opinii biegłego, że mogły być różne przyczyny przedłużania się wytopów, przy czym Sąd, skazując oskarżonego, w uzasadnieniu wyroku nie podał, dlaczego nie uwzględnił powyższych dowodów.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Wbrew wywodom rewizji Sąd słusznie uznał oskarżonego winnym przestępstwa z art. 39 m.k.k., przy czym nie uzasadnił swego stanowiska przyjęciem niedbalstwa w wykonaniu swej pracy przez oskarżonego, jak to zarzuca rewizja, lecz: "wyjątkowym zaniedbaniem w pracy" i tym, że "oskarżony nie dopełniając swych podstawowych obowiązków pierwszego wytapiacza, przewidywał i godził się z faktem obniżenia procesu wytwórczości ze szkodą dla interesów społecznych" (k 129).Na podstawie przeprowadzonego przewodu sądowego zostało ustalone, że po okresie wzorowej pracy w charakterze III, II i wreszcie I wytapiacza oskarżony na kilka miesięcy przed aresztowaniem zaczął się gwałtownie zaniedbywać. Odnoszenie się jego do zwierzchników było aroganckie, lekceważył sobie polecenia przełożonych i rady doświadczonych pracowników. Świadkowie P., O., Z., C i inni stwierdzili, że oskarżony wbrew poleceniom zmniejszał nadmiernie dopływ gazu i powietrza, którego regulowanie było obowiązkiem pierwszego wytapiacza, a nawet przychodził do pracy pijany i spał podczas ładowania pieca, co było karygodnym zaniedbaniem jego obowiązków służbowych. Z zeznań św. P. (k 124), na które powołuje się rewizja wynika, że można zmniejszyć dopływ gazu i powietrza, gdy to jest potrzebne dla właściwego przebiegu procesu produkcyjnego, natomiast oskarżony zmniejszył dopływ wbrew poleceniom przełożonych, zaniedbując ze szkodą dla procesów produkcyjnych swe obowiązki, będąc nietrzeźwym lub śpiąc przy pracy (św. Z, O, P, - k 120).O negatywnym stosunku oskarżonego do pracy świadczą fakty nieprzybycia jego do pracy w dzień świąteczny, pomimo podjętych przez załogę zobowiązań, odgrażania się swym pomocnikom, którzy stanęli do pracy oraz przyjście dnia następnego w stanie nietrzeźwym i wywołanie awantury z mistrzem pieców martenowskich - P. Z analizy całości zeznań św. K.-szefa stalowni (k 122 v), na które powołuje się rewizja, podnosząc, że na przyczynę przedłużenia czasu wytopu może się składać szereg powodów - wynika, że w danym wypadku przymknięcie gazu było niewłaściwe, gdyż miało miejsce w okresie topienia, kiedy wg instrukcji piec musi pracować na pełnym gazie. Identyczne stanowisko zajął biegły inżynier - metalowy WD (k 125), który wyjaśnił, że "przy ładowaniu (sadzeniu) pieca należy doprowadzać maksymalną ilość gazu i powietrza... regulowanie dopływu gazu i powietrza należy wyłącznie do obowiązków I wytapiacza... zmniejszenie ciepła w piecu w okresie ładowania ujemnie wpływa na przebieg wytopu". Ponadto na podstawie okazanych wykazów i zestawień biegły stwierdził, że "wytop z dnia 9.XII.1951 r., a także i inne wytopy oskarżonego były nadmiernie przedłużane bez żadnych usprawiedliwionych powodów, gdyż surówka była dostarczana we właściwym czasie" (k 126).Na podstawie powyższych dowodów Sąd I instancji słusznie uznał oskarżonego winnym przestępstwa z art. 39 m.k.k., a więc wyrok w niniejszej sprawie winien być utrzymany w mocy.Wobec czego Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.