III K 69/53

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Eimer (sprawozdawca). Sędziowie: J. Zembaty, J. Haber. Prokurator: T. Czaplicki.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Adama G. osk. z art. 39 m.k.k., po rozpoznaniu założonej przez oskarżonego rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu z dnia 8 października 1952 r., na podstawie art. 375 k.p.k. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w Poznaniu wyrokiem z dnia 8 października skazał oskarżonego Adama G. na podstawie art. 39 m.k.k. na trzy lata więzienia za czyn polegający na tym, że oskarżony będąc kierownikiem Państwowego Zakładu Utylizacyjnego "B" działał na szkodę interesów społecznych przez obniżanie poziomu wytwórczości i zmniejszanie wydajności pracy podwładnego personelu w ten sposób, że na naradzie wytwórczej pracowników tegoż zakładu publicznie nawoływał zebranych do niewykonania miesięcznych planów produkcyjnych powyżej ilości zaplanowanej przez biuro terenowe "B" w Poznaniu, starając się przez to obniżyć wynagrodzenie pracowników za wykonywaną pracę.Rewizja oskarżonego oparta na przepisie art. 371 pkt 3 i 4 k.p.k. zarzuca, między innymi, błędną ocenę okoliczności faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku skazującego, a mianowicie to, że Sąd błędnie przyjął, iż oskarżony obniżał poziom wytwórczości i zmniejszał wydajność pracy personelu wbrew zaprzeczeniu i wyjaśnieniom oskarżonego oraz zeznaniom świadków, którzy zeznali, że oskarżony na naradzie nie namawiał do obniżenia produkcji, a przerzucenie produkcji z miesiąca października na listopad właściwie uzasadnił. Z zeznań świadków wynika, że oskarżony nigdy produkcji nie wstrzymywał, a ludzi od produkcji zabierał w wyjątkowych, gospodarczo uzasadnionych przypadkach.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził, między innymi, następujący pogląd prawny:Wbrew wywodom rewizji Sąd słusznie uznał oskarżonego za winnego zarzuconego mu przestępstwa, a w szczególności, że oskarżony polecił referentowi M. sporządzenie niezgodnego z prawdą sprawozdania, obniżającego wykazywaną produkcję miesięczną o 4.604 kg mączki i o 3.970 kg tłuszczu. Oskarżony jako kierownik zakładu starał się nie dopuścić do przekraczania planów; przekroczenie planu uważał za rzecz złą i niedopuszczalną i w tym też duchu instruował podległy mu personel, polecał przetapiać gorsze i mniej wydajne tłuszcze, odrywał pracowników od produkcji i przerzucał ich do innych zajęć. Oskarżony przyznał się na rozprawie, że na naradzie roboczej mówił pracownikom o celowym obniżaniu wyników produkcji, ażeby nie przekroczyć zbytnio planów. Gdy robotnicy nie chcieli się na to zgodzić, oskarżony oświadczył im, że obniżył ilość wyprodukowanych artykułów o 10% w obawie o to, że jeżeli wykonają w październiku plan z nadwyżką, to władze nałożą wyższe normy. Świadkowie zeznali, że na polecenie oskarżonego robotnicy zatrudnieni w produkcji byli kierowani do innych zajęć, a świadek K. potwierdził, że oskarżony na naradzie zaproponował przerzucenie nadwyżki produkcji za październik na listopad.Powyżej ustalony stan faktyczny uzasadnia zakwalifikowanie działania oskarżonego jako przestępstwa przewidzianego w art. 39 m.k.k. (...).