I K 6/52

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Kapitaniak (sprawozdawca). Sędziowie: A. Dąb, T. Cyprian. Prokurator: W. Bednarz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Romana C. osk. z art. 23 dekretu z dn. 23.VII.1951 r. (Dz. U. R. P. Nr 39, poz. 297), po rozpoznaniu założonej przez oskarżonego rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu z dnia 29 października 1951 r., na podstawie art. 375, 384 pkt 2 k.p.k. zmienił zaskarżony wyrok w części dotyczącej kary w ten sposób, że oskarżonego Romana C. za przypisany mu czyn skazał na 10 (dziesięć) miesięcy więzienia.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem z dnia 29 października 1951 r. Sąd Wojewódzki w Poznaniu uznał oskarżonego Romana C. za winnego popełnienia przestępstwa przewidzianego w art. 23 dekretu z dn. 23.VII.1951 r. o planowym skupie zbóż (Dz. U. R. P. Nr 33, poz. 297) popełnionego przez to, że utrudniał on wykonanie obowiązku planowej sprzedaży zbóż przez rozbicie zebrania gromadzkiego, którego celem było uświadomienie chłopów w sprawie dostawy zboża, i za powyższy czyn skazał go na 1 rok i 6 miesięcy więzienia.Rewizja oskarżonego w oparciu o przepis art. 371 pkt 1 k.p.k. zarzuca, między innymi, zaskarżonemu wyrokowi obrazę przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 23 dekretu z dn. 23.VII.1951 r.Rewizja wyraża pogląd, że oskarżony nie mógł "utrudnić lub udaremnić" wykonania obowiązków wynikających z dekretu o planowym skupie zbóż, skoro w czasie, gdy odbywało się zebranie, na którym miało miejsce niewłaściwe wystąpienie oskarżonego, obowiązki te jeszcze nie istniały, gdyż nie został jeszcze opracowany plan skupu zbóż".Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Rewizja pomija, że art. 23 dekretu z dn. 23.VII.1951 r. o planowym skupie zbóż (Dz. U. R. P. Nr 39, poz. 297) przewiduje karalność czynu również i wówczas, gdy sprawca publicznie nawołuje do uchylania się od obowiązku wynikającego z tego dekretu.Wystąpienie oskarżonego na zebraniu poświęconym akcji skupu zboża stanowiło nie tylko utrudnienie wspomnianej akcji, ale również nie mogło być inaczej rozumiane, jak nawoływanie do uchylania się od obowiązku wynikającego z cytowanego dekretu.Obowiązki wynikające z dekretu z dn. 23.VII.1951 r. o planowym skupie zbóż (Dz. U. R. P. Nr 39, poz. 297) powstały już z chwilą jego wydania, plan zaś skupu zbóż miał jedynie określić i sprecyzować te obowiązki w stosunku do poszczególnych gospodarstw indywidualnych. Czyn przypisany oskarżonemu wypełnia wiec stan faktyczny z art. 23 omawianego dekretu.Sąd Najwyższy uznał natomiast, że okoliczności łagodzące, istniejące w niniejszej sprawie, powinny spowodować złagodzenie kary wymierzonej oskarżonemu C. do granic wymienionych w sentencji niniejszego wyroku. Fakt, że oskarżony jest pracującym, średniorolnym chłopem i że z nałożonych na niego obowiązków wywiązuje się sumiennie, daje podstawę do łagodniejszego potraktowania.Oskarżony to typowy średniak, który łatwo uległ podniecającej atmosferze zebrania nieprzychylnie ustosunkowanego do wystąpienia prelegenta, ale który z drugiej strony wywiązuje się bez zarzutu z obowiązków swych wobec Państwa Ludowego. Nie wymaga on surowszego potraktowania, a kara o charakterze przestrogi powinna być w danym przypadku wystarczająca.