I K 663/53

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Stanisława I. i Kazimierza W., osk. z art. 23 m.k.k., po rozpoznaniu założonej przez oskarżonych rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Kielcach z dnia 4 listopada 1953 r., na podstawie art. 375 k.p.k. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Uzasadnienie faktyczne Sąd Wojewódzki w Kielcach wyrokiem z dnia 4 listopada 1953 r. uznał Stanisława I. i Kazimierza W. za winnych tego, że działając w zmowie sporządzili ulotkę z napisem nawołującym do popełnienia zbrodni, zamierzając tak sporządzoną ulotkę nakleić w miejscu publicznym i za czyn ten na podstawie art. 23 § 1 m.k.k. skazał Stanisława I. na 3 lata więzienia, a Kazimierza W. na 6 lat więzienia (...).Rewizje oskarżonych zarzucają, między innymi, niewłaściwe zastosowanie art. 23 m.k.k. zamiast art. 29 m.k.k.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził, między innymi, następujący pogląd prawny:Rozpowszechnianie pism, druków lub wizerunków o treści określonej w art. 23 § 1 m.k.k. polegać może zarówno na puszczeniu w obieg egzemplarza takiego pisma lub druku przez wręczenie go innej osobie, jak i na wywieszeniu ulotki w miejscu publicznym.Żadne przekonywające względy nie uzasadniają potrzeby zacieśnienia pojęcia rozpowszechnienia w rozumieniu art. 23 § 1 m.k.k. tylko do pierwszej z wymienionych wyżej postaci działania, skoro jest oczywiste, że pismo czy druk o treści przestępnej w razie wywieszenia go w miejscu publicznym, zwłaszcza dostępnym dla znacznej, bliżej nieokreślonej liczby osób, może mieć bez porównania szerszy zasięg oddziaływania, niż przy wręczeniu różnym osobom choćby nawet kilku jego egzemplarzy, a tym samym i szkodliwość społeczna takiej formy propagandy może być znacznie większa.Skoro więc Sąd Wojewódzki należycie ustalił, że oskarżeni sporządzili w zmowie bezadresowy plakat o przestępnej treści w celu jego rozpowszechnienia przez wywieszenie w miejscu publicznym, dopatrzenie się w tak ustalonym czynie istoty przestępstwa przewidzianego w art. 23 § 1 m.k.k. nie ujawnia błędu.Nie ma przecież wątpliwości, że plakat taki stanowi przedmiot materialny, którego przeznaczeniem jest rozpowszechnienie zawartej w nim treści. Okoliczność natomiast, że nie był on przeznaczony do przechodzenia z rąk do rąk, lecz według intencji oskarżonych mieli go czytać przechodnie, nie pozbawia działania oskarżonych charakteru kolportażu.Twierdzenie oskarżonego Stanisława I., iż jego działanie należy ocenić jako usiłowanie, od którego dobrowolnie odstąpił, jest błędne, gdyż istotę przestępstwa przewidzianego w art. 23 § 1 m.k.k. wyczerpuje całkowicie samo sporządzenie pisma lub druku w celu rozpowszechnienia bez względu na to, czy zamierzone przez sprawcę rozpowszechnienie istotnie nastąpiło.