II K 302/55

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jana K. osk. z art. 23 § 1 m.k.k., po rozpoznaniu założonej przez oskarżonego rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Łodzi z dnia 2 lutego 1955 r., na podstawie art. 375, 383 pkt 2 i 3, 388 § 1 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok, uznał oskarżonego Jana K. za winnego tego, że przechowywał pisma i druki, których treść miała pozostać tajemnicą wobec władzy państwowej i za ten czyn z mocy art. 24 § 1 m.k.k. skazał go na 1 (jeden) rok więzienia.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Łodzi oskarżony Jan K. skazany został na 3 lata i 6 miesięcy więzienia za przestępstwo z art. 23 § 1 m.k.k. popełnione w ten sposób, że sporządzał i przechowywał w celu rozpowszechniania pisma i druki, których treść miała pozostać tajemnicą wobec władzy państwowej.Od wyroku tego oskarżony założył rewizję, która zarzuca błędną ocenę okoliczności faktycznych, stanowiących podstawę wyroku wskutek niesłusznego uznania, że przepisanie przez oskarżonego notatek dla kolegi miało na celu ich rozpowszechnianie i w następstwie tego niezasadne skazanie go za przestępstwo z art. 23 § 1 m.k.k.W konkluzji rewizja wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Sąd Wojewódzki bezbłędnie ustalił, że oskarżony przepisał i przechowywał pisma i druki o treści odpowiadającej dyspozycji art. 23 § 1 m.k.k., tj. o treści mającej pozostać tajemnicą wobec władzy państwowej, niezasadnie jednak ustalił, że celem oskarżonego było rozpowszechnianie tych przepisanych i przechowywanych pism i druków, albowiem przewód sądowy nie dostarczył dostatecznych dowodów, które by dawały niewątpliwą podstawę do takiego ustalenia.Na podstawie wyjaśnień oskarżonego Sąd Wojewódzki ustalił, że oskarżony na prośbę znajomego imieniem "Franek" przepisał dwa konspekty napisane przez "Franka" ołówkiem oraz notatki tegoż "Franka" i przez pewien czas przechowywał je u siebie (do czasu zwrócenia "Frankowi"). Na podstawie faktu przepisania przez oskarżonego materiałów dowodowych dostarczonych przez "Franka" Sąd doszedł do wniosku, że "bezsprzecznie miało ono na celu umożliwienie dalszego ich rozpowszechniania przez osobnika o imieniu "Franek", wychodząc z założenia, że sam fakt przechowywania pism oraz że sam fakt przepisywania tego rodzaju pism… wypełnia dyspozycję art. 23 § 1 m.k.k.".Taka ocena jest błędna. Sam fakt przepisana pism, a następne sam fakt ich przechowywania odpowiada jedynie dyspozycji art. 24 § 1 m.k.k., dla przyjęcia zaś kwalifikacji z art. 23 m.k.k. konieczne jest ustalenie takich faktów i okoliczności, które by uzasadniały przyjęcie, że celem działania oskarżonego było rozpowszechnianie. Jednakże przewód sądowy (wyjaśnienie oskarżonego) nie daje podstawy do ustalenia takich faktów i okoliczności. Przeciwnie, okoliczność, że oskarżony każdy z dostarczonych mu przez "Franka" brudnopisów przepisywał w jednym tylko egzemplarzu i następnie miał te przepisane egzemplarze zwrócić temuż "Frankowi" przemawia raczej za tym, że celem działania oskarżonego nie było rozpowszechnianie.W tych warunkach wyniki przewodu sądowego dają niewątpliwie podstawę jedynie do przypisania oskarżonemu przestępstwa z art. 24 § 1 m.k.k.Z uwagi na poprzednią niekaralność oskarżonego, jego niski poziom rozwoju umysłowego i okazaną przez niego na rozprawie skruchę oraz przy uwzględnieniu znacznej szkodliwości społecznej jego czynu za współmierną zawinieniu oskarżonego uznać należy karę roku więzienia.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.