I K 821/51

SentencjaSąd Najwyższy przy udziale Prokuratora Generalnej Prokuratury na rozprawie rewizyjnej dnia 31 stycznia 1952 r. w sprawie H.S., J.M. i T.K., oskarżonych z art. 259 k. k., po rozpoznaniu rewizji oskarżonych od wyroku Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu Nr II K 68/51 z dnia 6 kwietnia 1951 r., na podstawie art. 375 i 459 k.p.k. oraz art. 4 dekretu o o.s.k. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, zwalnia oskarżonych od kosztów postępowania rewizyjnego i od opłaty sądowej w Sądzie Najwyższym.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem z dnia 6 kwietnia 1951 r. Sąd Wojewódzki we Wrocławiu uznał oskarżonych S., M. i K. za winnych przestępstwa z art. 259 k.k., popełnionego przez to, że "w nocy z 12 na 13 stycznia 1951 r. w L., obaliwszy na ziemię Sz.N. uderzeniami po głowie i twarzy, zabrali w celu przywłaszczenia zegarek ręczny, rękawiczki skórzane i portfel skórzany z kwotą 1.500 zł" i skazał: S. na 7 lat więzienia, M. na 12 lat więzienia i K. na 10 lat więzienia.Od wyroku rewizję założyli wszyscy oskarżeni...Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd wymierzył oskarżonym karę surową, której jednakże nie można uznać za karę niewspółmierną w stosunku do przypisanego im czynu. Należy mieć na uwadze, że względy prewencji ogólnej przemawiają za tym, by zwalczanie bandytyzmu było jak najbardziej bezwzględne. Rozbój jest przestępstwem godzącym przede wszystkim w ład prawny społeczeństwa i w jego bezpieczeństwo. Wszelkie akty samowoli i przemocy, poczynając od chuligaństwa, a kończąc na bandytyzmie, wszelkie próby anarchizowania naszego życia, muszą być w społeczeństwie budującym nowy porządek jak najostrzej zwalczane.Oskarżeni, ludzie bez określonego zajęcia, karani (z wyjątkiem S.), są jednostkami aspołecznymi i jedynie kara długoterminowego więzienia może rokować nadzieję na ich reedukację moralną...Z przytoczonych względów należało zaskarżony wyrok utrzymać w mocy.