I KR 119/69

SentencjaNie są słuszne zarzuty rewizji, co do ustaleń odnośnie wartości skradzionego crilatu, a w szczególności - twierdzenie rewizji, że "skoro przedmiotem zaboru jest artykuł, co do którego nie ma ustalonej ceny detalicznej... to dla prawidłowego ustalenia wysokości szkody w mieniu społecznym należało zażądać z Państwowej Komisji Cen kalkulacji przybliżonej ceny detalicznej".Ceny detaliczne bowiem rzeczywiście wyznaczają z reguły wartość mienia społecznego, ale odnosi się to do "cen detalicznych obowiązujących w miejscu i czasie popełnienia przestępstwa" (por. rozdz. I pkt 2 wytycznych SN - OSN zesz. III z 1962 r., poz. 37). Skoro więc w miejscu i czasie popełnienia przestępstwa nie było ustalonych przez państwo cen detalicznych na crilat, to słusznie Sąd Wojewódzki odmówił wnioskom obrony zmierzającym do zobowiązania Państwowej Komisji Cen do ustalenia "ad hoc" takiej ceny. Nie mogła w danym wypadku również być wykorzystana - jako podstawa do wyliczenia wartości zagarniętego mienia - cena rynkowa, gdyż crilat, jako produkt importowany w niedużych stosunkowo ilościach, nie znajdował się w zasadzie w obrocie handlowym i ceny takiej "sensu stricto" nie posiadał.W tej sytuacji Sąd Wojewódzki nie popełnił błędu, skoro za podstawę wyjściową do wyliczenia wartości zagarniętych odpadów crilatu przyjął - jako quasi cenę rynkową - cenę sprzedażną PHZ "Prodimex", ustaloną w dolarach przez Komisję Ustalania Cen Dewizowych. Nie można również uznać za błędne przyjęcie, przy przeliczeniu tej ceny na wartość złotową, jako równoważnika 1 dolara - kwoty 80 złotych, skoro równoważnik taki, ustalony wprawdzie dla celów podatkowych, stosowany jest przez PHZ "Prodimex" jako podstawa do określenia ceny crilatu w fakturach wystawianych odbiorcom crilatu.