I KR 39/77

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia S. Mirski. Sędziowie: S. Fornalik, L. Jax (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: H. Kubicki.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Marii Ł., oskarżonej z art. 227 § 2, art. 205 k.k. i art. 47 § 1 u.k.s. w związku z art. 60 § 1 k.k., z powodu rewizji wniesionej przez oskarżoną od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Siedlcach z dnia 30 grudnia 1976 r.:1) zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: zamiast polecenia zniszczenia orzekł przepadek przerobionych czterech banknotów jednodolarowych wymienionych w zaskarżonym wyroku;2) w pozostałych częściach utrzymał tenże wyrok w mocy (...).Uzasadnienie faktyczneMaria Ł. wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Siedlcach z dnia 30 grudnia 1976 r. została uznana za winną tego, że dnia 16 stycznia 1976 r. w M. - działając wspólnie z nie ustaloną osobą i bez wymaganego zezwolenia na sprzedaż zagranicznych środków płatniczych - wprowadziła w obieg cztery dolary przerobione z wartości nominalnej każdy jako jeden dolar na sto dolarów, a działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wprowadzając w błąd Mariannę G. i Jadwigę Z. doprowadziła je do niekorzystnego rozporządzenia swoim mieniem, sprzedając Jadwidze Z. jeden dolar przerobiony na sto dolarów oraz Mariannie G. trzy dolary każdy przerobiony na sto dolarów, i w ten sposób wyłudziła od Jadwigi Z. 9.000 zł, a od Marianny G. 27.000 zł, przy czym czynu tego dopuściła się po odbyciu w 1975 r. przeszło 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za przestępstwo podobne. Za czyn ten Sąd Wojewódzki - przyjmując za podstawę skazania art. 227 § 2, art. 205 § 1, art. 47 § 1 u.k.s. w związku z art. 60 § 1, art.10 § 2 k.k. - wymierzył jej na podstawie art. 227 § 2 k.k. w związku z art. 10 § 3 i art. 60 § 1 oraz art. 36 § 2 i 3 k.k. karę 3 lat pozbawienia wolności i 20.000 zł grzywny. Sąd ten ponadto "polecił zniszczyć" dowód rzeczowy w postaci czterech przerobionych banknotów dolarowych.Od powyższego wyroku wniósł rewizję obrońca oskarżonej.(...) Zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 kwietnia 1952 r. w sprawie wykonania ustawy dewizowej (Dz. U. Nr 21, poz. 137 z późn. zm.) za wartości dewizowe należy uważać między innymi zagraniczne banknoty nie mające nawet obiegu ustawowego, jeżeli są ustawowo wymienialne. Banki zagraniczne wymieniają banknoty uszkodzone (a także przerobione) na inne w tej samej wysokości nominalnej (por. wyrok SN z dnia 29 kwietnia 1960 r. - IK 225/59).W konsekwencji cztery przerobione banknoty jednodolarowe stanowiące dowód rzeczowy w niniejszej sprawie i zdeponowane obecnie w Skarbcu Emisyjnym Narodowego Banku Polskiego stanowią nadal wartość dewizową. Za bezpodstawne zatem należy uznać - zawarte w zaskarżonym wyroku - polecenie zniszczenia tychże banknotów. Dlatego też Sąd Najwyższy skorygował w tej części zaskarżony wyrok, orzekając na podstawie art. 48 § 1 k.k. - zamiast orzeczenia o zniszczeniu - przepadek tychże banknotów, które służyły do popełnienia przypisanego oskarżonej przestępstwa (...).