I KRn 1039/54

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Adama S., osk. z art. 35 dekretu z dn. 21.XII.1945 r. o publicznej gospodarce lokalami (Dz. U. z 1950 r. Nr 36, poz. 343), po rozpoznaniu założonej przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego rewizji nadzwyczajnej od wyroku Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 27 stycznia 1954 r., na podstawie art. 394-396, 384 pkt 2 k.p.k. zmienił zaskarżony wyrok w części dotyczącej kary w ten sposób, że uchylając karę trzech miesięcy aresztu skazał oskarżonego za przypisany mu czyn przestępny na pięćdziesiąt zł grzywny (…).Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki we Wrocławiu, zmieniając wyrok Sądu Powiatowego dla m. Wrocławia, wyrokiem z dnia 27 stycznia 1954 r. skazał Adama S. na karę trzech miesięcy aresztu za przestępstwo z art. 35 dekretu z dn. 21.XII.1945 r. (Dz. U. z 1950 r. Nr 30, poz. 343) popełnione przez to, że wszedł on samowolnie w posiadanie mieszkania, nie uzyskawszy uprzednio przydziału z Wydziału Kwaterunkowego Prezydium MRN.Od powyższego prawomocnego wyroku założył rewizję nadzwyczajną Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego.Rewizja, zarzucając powyższemu wyrokowi obrazę art. 57 § 2 k.k., wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze i skazanie oskarżonego na karę grzywny.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Rewizja nadzwyczajna jest zasadna.Art. 36 dekretu z dn. 21.XII.1943 r. o publicznej gospodarce lokalami (Dz. U. z 1950 r. Nr 36, poz. 343) przewiduje jako sankcję karną karę aresztu lub grzywny. Sąd Wojewódzki, wymierzając oskarżonemu Adamowi S. karę aresztu, uzasadnił swoje stanowisko tym, że uznał za niecelowe skazanie oskarżonego na karę grzywny, ponieważ doszedł do wniosku, że oskarżony bez uszczerbku dla swej rodziny nie byłby w stanie grzywny uiścić. Tego rodzaju twierdzenie Sądu Wojewódzkiego należy uznać za błędne z punktu widzenia prawa socjalistycznego, albowiem zapatrywanie takie mogłoby doprowadzić w konsekwencji do dyskryminacji obywateli mniej zarabiających, których wolność nie byłaby tak ceniona jak wolność obywatela zarabiającego więcej. Zgodnie bowiem z zapatrywaniem wyrażonym przez Sąd Wojewódzki we Wrocławiu, za taki sam czyn należałoby obywatela zarabiającego więcej skazać na grzywnę, zaś obywatela zarabiającego mniej - i tylko z tego powodu - na areszt, zatem na karę pozbawienia wolności. Tego rodzaju zapatrywanie narusza zasadę równości wszystkich obywateli przed sądem.Wysokość zarobku oskarżonych nie może spowodować wymierzenia innej jakościowo kary i w ten sposób nie można interpretować słów zawartych w art. 57 § 2 k.k., że "skazanie na grzywnę nie byłoby celowe", albowiem grzywnę można rozłożyć oskarżonemu na nieuciążliwe dla niego i rodziny raty. Natomiast stosunki majątkowe sprawcy, a tym samym i wysokość jego zarobków powinny być uwzględnione przy wymiarze wysokości grzywny (art. 56 k.k.) (…)