I PR 118/77

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia SN W. Formański (sprawozdawca). Sędziowie SN: W. Dębicka, M. Rafacz-Krzyżanowska.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy z wniosku Jana S. przeciwko Przedsiębiorstwu Przemysłu Drzewnego w O. o ustalenie prawa do premii jubileuszowej na skutek odwołania pozwanego Przedsiębiorstwa od wyroku Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Opolu z dnia 22 września 1977 r.zmienił zaskarżony wyrok i oddalił wniosek o ustalenie.Uzasadnienie faktyczneOkręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, po rozpatrzeniu wniosku o nagrodę jubileuszową przekazanego do rozpoznania przez zakładową komisję rozjemczą, zaskarżonym wyrokiem ustalił, że okres pracy wnioskodawcy na terenie Związku Radzieckiego od maja 1952 r. do maja 1958 r. zalicza się do okresu pracy uprawniającego do nagrody jubileuszowej. Rozstrzygnięcie swe Okręgowy Sąd oparł na następujących przesłankach:Warunkiem zaliczenia okresu pracy do okresu ciągłości pracy jest nieprzerwana praca w zakładach pracy, w których przysługują nagrody jubileuszowe, pod warunkiem zachowania ciągłości pracy według zasad obowiązujących przy określaniu urlopu wypoczynkowego. Wynika to zarówno z przepisów załącznika nr 19 do układu zbiorowego pracy obowiązującego u pozwanego, jak i z przepisów zarządzenia nr 100 Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 czerwca 1959 r. w sprawie zasad ustalania okresów pracy i ciągłości pracy uprawniających do nagród za wieloletnią pracę (gratyfikacji jubileuszowych) (M. P. Nr 58 poz. 282).Wnioskodawca ma udokumentowany okres pracy na terenie Związku Radzieckiego, a pracę podjął u pozwanego przed upływem trzech miesięcy od dnia powrotu do Polski, zachował więc ciągłość pracy uprawniającą do urlopu wypoczynkowego w świetle przepisów § 2 ust. 3 uchwały Rady Ministrów z dnia 12 kwietnia 1957 r. w sprawie pomocy dla repatriantów.Ponadto Okręgowy Sąd powołał się na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 14.V.1963 r. (III Pr 16/82), według którego przy ocenie prawa repatrianta do gratyfikacji jubileuszowej istotną okolicznością jest zachowanie ciągłości pracy po powrocie do kraju oraz wykonywanie za granicą pracy w zakładach państwowych lub samorządowych.Pozwane Przedsiębiorstwo w odwołaniu zarzuciło, że Okręgowy Sąd naruszył przepis § 2 ust. 3 lit. c uchwały nr 145 Rady Ministrów z dnia 12 kwietnia 1957 r. w sprawie pomocy dla repatriantów (M. P. Nr 32, poz. 217) oraz wniosło o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie wniosku.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Zarzut naruszenia prawa materialnego jest uzasadniony. Okręgowy Sąd powołał się na przepisy zarządzenia nr 100 Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 czerwca 1959 r., jak i na postanowienie obowiązującego strony pozwanej układu zbiorowego pracy. Tymczasem zagadnienie zaliczenia czasu pracy za granicą na poczet czasu pracy wymaganego do uzyskania uprawnień płacowych, a więc i do prawa do nagrody jubileuszowej, zostało - gdy chodzi o repatriantów - w sposób szczególny unormowane w § 2 ust. 3 lit. c uchwały nr 145 Rady Ministrów z dnia 12 kwietnia 1957 r. w sprawie pomocy dla repatriantów. Nie mają więc zastosowania w takich przypadkach przepisy zarządzenia nr 100 Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 czerwca 1959 r., jak i postanowienia układu zbiorowego normujące zagadnienie związane z pracą w kraju.Wprawdzie zaskarżony wyrok odwołuje się także do powołanej uchwały, ale - jak wynika z przytoczonej w wyroku przesłanki - Okręgowy Sąd zwrócił uwagę na przepis uchwały dotyczący zagadnienia zachowania ciągłości pracy wymaganej prawem do nabycia lub zachowania uprawnień do urlopu, podczas gdy zagadnienie zaliczenia czasu pracy za granicą dla uzyskania prawa do nagrody jubileuszowej zostało odrębnie unormowane przez uchwałę w § 2 ust. 3 lit. c. Według zaś ostatnio przytoczonego przepisu warunkiem zaliczenia czasu pracy za granicą na poczet czasu pracy wymaganego do nabycia uprawnień do uzyskania określonego stanowiska lub uposażenia jest wykonywanie za granicą pracy tego samego rodzaju co praca wykonywana po powrocie do kraju. Pojęcie uposażenia w szerokim znaczeniu obejmuje także prawo do nagrody jubileuszowej.Rozważany przepis, w świetle którego - jako przepisu szczególnego, wyłącznie właściwego - należy ocenić uprawnienia wnioskodawcy do nagrody jubileuszowej, nie daje podstawy do uwzględnienia żądania wnioskodawcy, skoro wykonywana przez niego za granicą praca nie jest tego samego rodzaju co praca wykonywana po powrocie. Przez pracę zaś tego samego rodzaju należy rozumieć co najmniej pracę wykonywaną w tej samej branży. Tymczasem praca wnioskodawcy dotyczy dwóch odmiennych branż (rolnictwo i przemysł drzewny).Z tych przeto względów zaskarżony wyrok należało zmienić i wniosek oddalić.