I PR 128/62

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Meszorer. Sędziowie: J. Tyszka, M. Godlewska (sprawozdawca).SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Mieczysława P. przeciwko Miejskiemu Ogrodowi Zoologicznemu w G. o zapłatę 32.480 zł, na skutek rewizji wniesionej przez powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 30 marca 1962 r.,rewizję oddalił.Uzasadnienie faktycznePowód żądał zasądzenia od pozwanego sumy 32.480 zł z ustawowymi odsetkami i kosztami procesu twierdząc, że był zatrudniony u pozwanego na stanowisku głównego księgowego, ale oprócz obowiązków związanych z tym stanowiskiem wykonywał czynności, które powinien spełniać planista, i w związku z tym w czasie od 17.4.1959 r. do 31.12.1960 r. pracował w godzinach nadliczbowych: w rozmiarze trzech godzin - w dni powszednie i ośmiu godzin - w niedziele i święta.Sąd Wojewódzki w Gdańsku wyrokiem z dnia 30.III.1962 r. oddalił powództwo, ustalając na podstawie zeznań świadków C., K., Z., J. i W., że powód wykonywał pracę u pozwanego do godziny 18-19, a nawet do 20, lecz przychodził do pracy dopiero o godz. 9, 10, 12 i jeszcze później. Praca wykonywana przez powoda w godzinach popołudniowych była więc świadczona w ramach ośmiogodzinnego dnia pracy. Powód przyznał, że w okresie czterech miesięcy (za które domaga się również wynagrodzenia z tytułu nadliczbowych godzin pracy) pracował jednocześnie w innym przedsiębiorstwie. Powód przyznał ponadto, że w pozwanym Przedsiębiorstwie otrzymywał - poza premią wynoszącą 20% wynagrodzenia zasadniczego oraz premią bilansową - dalsze świadczenia w postaci nagród, które w okresie objętym sporem przysporzyły mu ogółem 11.000 zł. Skoro więc powód nie udowodnił, żeby pracował w godzinach nadliczbowych, a jego większy wysiłek związany z wykonywaniem prac księgowego i planisty został odpowiednio wynagrodzony, to powództwo jego ulega oddaleniu.Powód zaskarżył powyższy wyrok rewizją opartą na zarzucie niewyjaśnienia sprawy wskutek odrzucenia jego wniosku o przesłuchanie jako świadka M., dyrektora pozwanego Przedsiębiorstwa.Strona pozwana wniosła o oddalenie rewizji.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Z mocy art. 14 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o przedsiębiorstwach państwowych (tekst jednolity: Dz. U. z 1960 roku Nr 18, poz. 111) oraz art. 1 dekretu z dnia 2 czerwca 1954 r. o zastępstwie sądowym władz, urzędów, instytucji i przedsiębiorstw państwowych (Dz. U. Nr 25, poz. 93) dyrektor jest organem przedsiębiorstwa. Biorąc w tym charakterze udział w procesie, nie może on być przesłuchany jako świadek. Z istoty bowiem funkcji spełnianych przez dyrektora przedsiębiorstwa wynika, że może on być przesłuchany tylko w charakterze strony.Wniosek powoda o przesłuchanie dyrektora pozwanego Przedsiębiorstwa nie mógł być jednak uwzględniony przez dopuszczenie dowodu z przesłuchania stron. W myśl bowiem art. 311 § 1 k.p.c. sąd może zarządzić dowód z przesłuchania stron, "jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub w ich braku pozostały nie wyjaśnione fakty sporne, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy". Tymczasem istotna dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczność, czy powód pracował w godzinach nadliczbowych, została w sensie negatywnym wyjaśniona zeznaniami świadków.Z braku zatem uzasadnionych podstaw rewizja powoda ulega - stosownie do art. 383 k.p.c. - oddaleniu.