II CR 659/58

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Lisiewski (sprawozdawca). Sędziowie: Z. Warman, M. Kenigsberg.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Zbigniewa D. przeciwko Przedsiębiorstwu Skupu Owoców i Warzyw w S. o wynagrodzenie za godziny nadliczbowe, po rozpoznaniu rewizji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Łodzi z dnia 5 lutego 1958 r.,zaskarżony wyrok w części oddalającej powództwo co do sumy 5.298 zł oraz w części zasądzającej koszty procesu uchylił i w tym zakresie sprawę Sądowi Wojewódzkiemu w Łodzi do ponownego rozpoznania przekazał.Uzasadnienie faktycznePowód na początku roku 1955 zgłosił w Terenowej Komisji Rozjemczej wniosek o rozpoznanie jego roszczenia o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych przepracowanych w latach od 1952 do 1954. Terenowa Komisja Rozjemcza postanowiła skierować rozpoznanie sprawy na drogę sądową. Sąd Wojewódzki wyrokiem zaocznym zasądził na rzecz powoda, zgodnie z jego żądaniem, sumę 15.837 zł. Na skutek sprzeciwu pozwanego Sąd Wojewódzki wyrok ten uchylił, powództwo co do sumy 5.298 zł oddalił, a w pozostałej części postępowanie umorzył, ponieważ w związku z ustawą z dnia 23.III.1957 r. (Dz. U. Nr 15, poz. 76) powód ograniczył swe żądanie do kwot przypadających mu za okres do 1.VII.1953 r. a wynoszących łącznie 5.298 zł, jednakże żądanie w tej części uległo - zdaniem Sądu - prekluzji na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2 dekretu z dnia 24.II.1954 r. o zakładowych komisjach rozjemczych (Dz. U. Nr 10, poz. 35).W rewizji od tego wyroku powód domaga się jego uchylenia i odesłania sprawy do I instancji, ewentualnie - jego zmiany i uwzględnienia powództwa.Uzasadnienie prawneRewizja jest uzasadniona.Słuszny jest pogląd skarżącego, że Sąd Wojewódzki nie był władny do badania sprawy pod względem należytego zastosowania art. 6 ust. 1 pkt 2 dekretu z dnia 24.II.1954 r. (raczej art. 17 ust. 3). Sąd bowiem, do którego sprawa zostaje skierowana przez komisję rozjemczą, nie jest w stosunku do niej instancją odwoławczą. Przed sądem tym rozpoczyna się nowe postępowanie, tak jak na skutek pozwu. Sąd powszechny powinien zatem ograniczyć się do badania, czy prawidłowa jest czynność, która w tym wypadku jest namiastką wniesienia pozwu, a zatem czy wniosek pracownika został skierowany do sądu zgodnie z art. 10 ust. 2 dekretu z dnia 24.II.1954 r. i § 43 ust. 1 rozp. Rady Min. z dnia 24.IV.1954 r. (Dz. U. Nr 18, poz. 68).Co prawda, postanowienie Terenowej Komisji Rozjemczej jest w tym względzie nieprawidłowe. Komisja bowiem powinna była powziąć uchwałę zgodną z § 45 ust. 2 rozp. z dnia 24.IV.1954 r., zawiadomić o niej strony przez ogłoszenie lub doręczenie i zaczekać, czy w terminie dwutygodniowym pracownik wystąpi z wnioskiem o skierowanie sprawy do sądu. Tymczasem Terenowa Komisja Rozjemcza, stwierdziwszy brak jednomyślności, postanowiła od razu skierować sprawę do sądu. Skoro jednak wadliwość pozwu może być usanowana przez uzupełnienie braków na rozprawie i niepodniesienie z tego powodu zarzutów przez pozwanego, to Sąd Wojewódzki nie miał również i z tej przyczyny podstawy do odmówienia żądaniu powoda.Zresztą Sąd Wojewódzki, dopatrzywszy się naruszenia art. 6 ust. 1 pkt 2 dekretu z dnia 24.II.1954 r., nie powinien był powództwa oddalić, lecz pozostawić sprawę bez rozpoznania. Ponieważ jednak przez prowadzenie sprawy nawiązane zostało prawidłowe postępowanie, przeto wyrok Sądu Wojewódzkiego w części oddalającej powództwo o 5.298 zł oraz w części orzekającej o kosztach ulega uchyleniu i sprawa w tym zakresie zostaje przekazana do I instancji celem merytorycznego rozpoznania.