II CSK 291/13

WyrokIzba Cywilna2014-06-10

Skład orzekający: Józef Frąckowiak, Hubert Wrzeszcz, Dariusz Zawistowski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy nazwa orzeczenia nadana przez sąd (np. postanowienie zamiast wyroku) może podważyć jego istotę, jeśli ustawa określa właściwą formę rozstrzygnięcia?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy, prostując własne postanowienie, stwierdził, że istotę orzeczenia określa ustawa, a nadanie rozstrzygnięciu niewłaściwej formy (np. nazwanie postanowieniem wyroku co do istoty sprawy) nie może podważyć tej zasady. Omyłka w nazwie orzeczenia, jeśli nie dotyczy kwestii procesowych, powinna zostać sprostowana.
Stan faktyczny
Sąd Najwyższy rozpatrywał sprawę z powództwa o zapłatę. W toku postępowania Sąd Najwyższy stwierdził, że jego własne orzeczenie z dnia 14 lutego 2014 r., sygn. akt II CSK 291/13, zostało błędnie nazwane 'Postanowieniem', podczas gdy powinno być 'Wyrokiem w Imieniu Rzeczypospolitej Polskiej'. Dotyczyło ono bowiem istoty sprawy, a nie kwestii procesowych.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy prostuje w postanowieniu z dnia 14 lutego 2014 r., sygn. akt II CSK 291/13, nazwę orzeczenia, wpisując w miejsce 'Postanowienie' 'Wyrok w Imieniu Rzeczypospolitej Polskiej'.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt II CSK 291/13 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący) SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca) SSN Dariusz Zawistowski w sprawie z powództwa J. Z. przeciwko L. Z. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 czerwca 2014 r. z urzędu prostuje w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2014 r., sygn. akt II CSK 291/13, nazwę tego orzeczenia w ten sposób, że w miejsce "Postanowienie" wpisuje "Wyrok w Imieniu Rzeczypospolitej Polskiej". 2 UZASADNIENIE Zgodnie z przyjętym przez Kodeks postępowania cywilnego podziałem orzeczeń i związaną z tym podziałem ich funkcją, sąd w procesie orzeka wyrokiem co do istoty sprawy, natomiast postanowieniem rozstrzyga nasuwające się kwestie procesowe. Skoro zatem istotę orzeczeń określa ustawa, nadanie przez sąd rozstrzygnięciu niewłaściwej formy nie może podważyć tej zasady (por. uchwała Sądu Najwyższego Izby Cywilnej i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 6 marca 1972 r., III CZP 27/71; OSNC 1973, nr 1, poz. 1). Nie ulega wątpliwości, że rozstrzygnięcie zawarte w prostowanym postanowieniu nie dotyczyło kwestii procesowych. Nadanie zatem orzeczeniu nazwy postanowienia zamiast wyroku należało uznać za oczywistą omyłkę i orzec - na podstawie art. 350 § 1 w związku z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c. – jak w sentencji postanowienia. aw

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 350 § 1art. 39821art. 391 § 1 KPC§ 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 17.07.2026. · PDF źródłowy