II CSKP 1724/22

II CSKP 1724/22 POSTANOWIENIE 14 lipca 2026 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Adam Doliwa na posiedzeniu niejawnym 14 lipca 2026 r. w Warszawie na skutek skargi kasacyjnej R.C. i B.C. od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 22 grudnia 2020 r., I ACa 801/20, w sprawie z powództwa K.A. przeciwko R.C. i B.C. o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną, 1. uzupełnia wyrok Sądu Najwyższego z 9 stycznia 2025 r., wydany w sprawie o sygnaturze akt II CSKP 1724/22, w ten sposób, że dodaje punkt 3 o treści: „zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego we Wrocławiu na rzecz adwokat J.H. 8100 (osiem tysięcy sto) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu”; 2. oddala wniosek powoda o uzupełnienie wyroku. UZASADNIENIE Pismem z 11 września 2025 r. pełnomocnik pozwanych z urzędu R.C. i B.C. wniósł o uzupełnienie wyroku Sądu Najwyższego z 9 stycznia 2025 r. w sprawie o sygn. akt II CSKP 1724/22 przez wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej przez pełnomocnika z urzędu. II CSKP 1724/22 2 Pismem z 25 września 2025 r. pełnomocnik powoda K.A. wniósł o uzupełnienie pkt II wskazanego wyżej wyroku przez wydanie rozstrzygnięcia w zakresie orzeczenia odsetek od zasądzonych kosztów procesu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek pełnomocnika pozwanych należało uznać za zasadny, natomiast wniosek pełnomocnika powodów, jako niezasadny, podlegał oddaleniu. Pełnomocnik pozwanych z urzędu w terminie wniósł wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej przez pełnomocnika z urzędu. Wartość przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu kasacyjnym wywołanym wniesieniem skargi kasacyjnej przez pozwanych wynosiła 378 000 zł. Zgodnie z § 8 ust. 7 w zw. z § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 87) wynagrodzenie pełnomocnika w stawce minimalnej wynosi 10 800 zł. W niniejszej sprawie pozwani przed Sądem Najwyższym byli reprezentowani przez nowego pełnomocnika, innego niż przed Sądem drugiej instancji. W konsekwencji koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanym wyniosły 8100 zł i należało orzec na podstawie § 8 ust. 7 w zw. z § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 87). Wniosek pełnomocnika powoda uznać należało za niezasadny, albowiem o zasadności roszczenia odsetkowego kosztów procesu decyduje data wytoczenia powództwa. Ustawą z 4 lipca 2019 r. do Kodeksu postępowania cywilnego dodany został art. 98 § 11 k.p.c., stosownie do którego od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia II CSKP 1724/22 3 uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. Jeżeli orzeczenie to jest prawomocne z chwilą wydania, odsetki należą się za czas po upływie tygodnia od dnia jego ogłoszenia do dnia zapłaty, a jeżeli orzeczenie takie podlega doręczeniu z urzędu - za czas po upływie tygodnia od dnia jego doręczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty. Z mającego charakter intertemporalny art. 9 ust. 6 ustawy z 4 lipca 2019 r. wynika, że art. 98 § 11 k.p.c. stosuje się w postępowaniach wszczętych po dniu wejścia w życie tej ustawy, co miało miejsce 6 listopada 2019 r. W niniejszej sprawie powództwo zostało wytoczone 6 października 2017 r. (k. 41v). W tej dacie przepisy o roszczeniu odsetkowym od kosztów procesu nie obowiązywały. Należało zatem uzupełnić wyrok na podstawie art. 351 § 3 w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 39821 k.p.c. i orzec jak w sentencji niniejszego orzeczenia. (P.H.) [SOP]