II K 700/53

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Konstantego B., Ferdynanda R. i Józefa T., osk. z art. 1 § 1 dekretu z dn. 4.III.1953 r., po rozpoznaniu założonych przez oskarżonych rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 20 sierpnia 1953 r., na podstawie art. 375 k.p.k. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki we Wrocławiu wyrokiem z dnia 20 sierpnia 1953 r. uznał oskarżonych Konstantego B., Ferdynanda R. i Józefa T. za winnych tego, że, wchodząc w skład komisji powołanej do wyceny przedmiotów skonfiskowanych orzeczeniem Delegatury Komisji Specjalnej we Wrocławiu, spowodowali wycenienie aparatów fotograficznych przekazanych do upłynnienia przez wydział finansowy Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Legnicy, Hurtowni Nr 6 "Argedu" poniżej ich istotnej wartości i po cenach przez siebie ustalonych. Oskarżony Konstanty B. nabył następnie dwa aparaty, oskarżeni Ferdynand R. i Józef T. po jednym aparacie, zagarniając w ten sposób ze szkodą interesu publicznego mienie społeczne. Czyn ten stanowi przestępstwo przewidziane w art. 1 § 1 dekretu z dn. 4.III.1953 r. o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. Nr 17, poz. 68). Na podstawie cytowanego dekretu Sąd skazał oskarżonego Konstantego B. na jeden rok i sześć miesięcy więzienia, oskarżonych Ferdynanda R. i Józefa T. na kary po jednym roku więzienia.Wyrok powyższy zaskarżyli wszyscy oskarżeni, wnosząc o uchylenie wyroku.Rewizja oskarżonego Konstantego B. zarzuca, między innymi obrazę art. 1 § 1 dekretu z dn. 4.III.1953 r. o wzmożeniu ochrony własności społecznej przez skazanie oskarżonego na podstawie tego przepisu, chociaż ustalono, że za aparaty fotograficzne, o których mowa w sprawie, oskarżony zapłacił cenę kupna, a działanie takie nie stanowi zagarnięcia mienia społecznego karalnego w myśl wyżej wymienionego dekretu.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził, między innymi, następujący pogląd prawny:Teza, że o zagarnięciu mienia społecznego, o którym stanowi art. 1 dekretu z dn. 4.III.1953 r. nie może być mowy wówczas, gdy sprawca wchodzi w posiadanie danego przedmiotu w drodze aktu kupna, jest błędna. Typowym przypadkiem przeczącym tej tezie jest posłużenie się przez sprawcę oszustwem przy kupnie. Dla bytu karalnego, w myśl wspomnianego dekretu, zagarnięcia mienia społecznego jest obojętne, w jaki sposób sprawca działa, aby znaleźć się lub utrzymać w bezprawnym posiadaniu tego mienia jako swej własności. Dokonane przez członków komisji zbyt niskie oszacowanie przedmiotów stanowiących własność społeczną, a przeznaczonych na sprzedaż, następnie zaś, zgodnie z zamysłem towarzyszącym temu niskiemu oszacowaniu, kupno tych przedmiotów przez członków owej komisji po ustalonych przez siebie cenach, stanowi przypadek zagarnięcia mienia społecznego w postaci różnicy pomiędzy rzeczywistą wartością nabytych przedmiotów, a ceną za nie zapłaconą (art. 1 dekretu z dn. 4.III.1953 r. Dz. U. Nr 17, poz. 68) (...).