III KO 67/56

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Paluch. Sędziowie: J. Potępa (sprawozdawca), A. Kafarski (współsprawozdawca). Prokurator: H. Rajzman.SentencjaSąd Najwyższy na posiedzeniu niejawnym w sprawie Henryka P., osk. z art. 1 § 3 dekretu z dn. 4.III.1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 68), po wysłuchaniu wniosku Prokuratora, postanowił przedstawioną przez Sąd Wojewódzki w Gdańsku kwestię prawną wymagającą zasadniczej wykładni ustawy:"Czy sprawca kradzieży z uspołecznionego sklepu komisowego odpowiada za zagarniecie mienia społecznego, przewidziane w dekretach z dn. 4.III.1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 68 lub 69)?"rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneDo istoty przestępstwa zagarnięcia mienia społecznego należy bezprawny zabór lub zawładnięcie w jakikolwiek inny sposób mienia, co do którego sprawca ma świadomość lub przewiduje i na to się godzi, że jego utrata przez państwo lub spółdzielnię lub inną organizację społeczną, mające to mienie w swoim władztwie, wyrządza państwu, spółdzielni lub innej organizacji społecznej szkodę odpowiadającą wartości danego mienia.Zabór rzeczy powierzonej uspołecznionemu przedsiębiorstwu komisowemu, które powinno zwrócić komitentowi tę rzecz albo jej cenę, stanowi przestępstwo określone w art. 1 dekretu z dn. 4.III.1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 68 i poz. 69) w zależności od wartości rzeczy, jeżeli działaniu temu towarzyszył cel przywłaszczenia (kwestia "ius disponendi"), a nie tylko chwilowego użycia ("ius utendi") - gdyż zabrane mienie znajdowało się we władaniu podmiotu uspołecznionego, zabór zaś uniemożliwił mu wykonanie ciążącego na komisancie obowiązku zwrotu komitentowi rzeczy lub ceny kupna.Z tych powodów rozstrzygnięto jak w sentencji.