II PR 90/72

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Formański (sprawozdawca). Sędziowie: M. Piekarski, Z. Stypułkowska.SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu sprawy z powództwa Alfreda R. przeciwko Wojewódzkiemu Przedsiębiorstwu Państwowej Komunikacji Samochodowej - Oddział w W. o zmianę opinii i odszkodowanie, na skutek rewizji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 7 grudnia 1971 r.,oddala rewizję.Uzasadnienie faktycznePowód domagał się nakazania pozwanemu Przedsiębiorstwu wydania świadectwa pracy, usunięcia z akt opinii o nim wystawionej w dniu 26.X.1970 r. oraz zasądzenia 6.000 zł tytułem wyrównania szkody, jaką poniósł wskutek niemożności otrzymania pracy z uwagi na złą opinię.Pozwane Przedsiębiorstwo zarzuciło, że powód otrzymał świadectwo pracy, opinia zaś wydana o nim jest w całości obiektywna i trafnie oceniająca jego zachowanie podczas pracy. W toku procesu okazało się, że powód otrzymał świadectwo pracy i że pracuje od lutego 1971 r. w Miejskim Przedsiębiorstwie Transportu Budownictwa.Sąd Wojewódzki oddalił powództwo, poczyniwszy następujące ustalenia:Powód był zatrudniony u strony pozwanej od 3.II.1954 r. do 19.IX.1970 r. jako robotnik przeładunkowy. Z dniem 30.VIII.1968 r. rozwiązano już uprzednio z powodem umowę o pracę ze skutkiem natychmiastowym z uwagi na stan nietrzeźwości w pracy w dniu 20.VIII.1968 r., jednakże został on przywrócony do pracy wyrokiem Sądu Powiatowego we Wrocławiu z dnia 19.III.1969 r. Powód był w dniu 23.II.1970 r. nieobecny w pracy, za co został ukarany potrąceniem części zarobku. Natomiast w dniu 3.IX.1970 r. był w takim stanie upojenia alkoholowego, iż nie mógł wykonywać swojej normalnej pracy rozładunkowej. W związku z tym ostatnim wydarzeniem rozwiązano z powodem umowę o pracę za 2-tygodniowym wypowiedzeniem, tj. z dniem 19.IX.1970 r. Jednostka nadrzędna odmownie załatwiła wniosek powoda o sprostowanie treści jego pracowniczej opinii. Jak podał bezpośredni przełożony powoda Franciszek T., powód był pracownikiem niezdyscyplinowanym, nie wywiązywał się ze swych obowiązków służbowych, w lipcu 1970 r. nie dowiózł na miejsce przeznaczenia 1 beli papieru, zabierając ją, w czerwcu 1970 r. podczas przeładunku zbił balon, czego nie zgłosił, narażając stronę pozwaną na szkodę, był arogancki w stosunku do świadka jako przełożonego, przez co stwarzał złą atmosferę w pracy.Według zaś zeznań Władysława S. i Józefy S., w czasie pracy powoda przy przeładunku węgla powstawały nieuzasadnione niedobory.Pozwany zakład pracy sporządził kwestionowaną opinię po uzgodnieniu jej treści z radą zakładową.Biorąc pod uwagę treść kwestionowanej przez powoda opinii z dnia 26.X.1970 r. oraz poczynione w związku z nią ustalenia, Sąd Wojewódzki uznał, iż jest ona obiektywna i zawiera słuszną ocenę pracy powoda jako pracownika strony pozwanej, a ponadto nie wykracza poza rzeczową potrzebę.Brak zatem przesłanek z art. 23 i 24 k.c. do uznania za uzasadnione roszczenia powoda w przedmiocie nakazania zmiany powyższej opinii.Z tej też przyczyny należało oddalić roszczenie o odszkodowanie, tym bardziej że powód nawet nie wykazał, aby zachodził jakikolwiek związek przyczynowy między omawianą opinią a pozostawaniem przez niego przez 4 miesiące bez pracy.Powód w rewizji, kwestionując swe zobowiązanie do przedstawienia zaświadczeń zakładów pracy, w których ubiegał się o zatrudnienie, podaje w wątpliwość prawdziwość danych zawartych w opinii i wypowiada pogląd, że sporadyczne wprawienie się w stan nietrzeźwości nie stanowi podstawy do dyskwalifikowania pracownika i zamieszczania o tym wzmianki w opinii. Skarżący wniósł więc o zmianę wyroku i uwzględnienie powództwa w całości lub o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Chybione są zarzuty skarżącego przytoczone w rewizji. Oddalenie powództwa nastąpiło dlatego, że Sąd Wojewódzki uznał, iż wystawiona powodowi na jego żądanie opinia pracownicza była prawdziwa i nie wykraczała poza rzeczową potrzebę. Ustalenia swoje Sąd Wojewódzki poczynił na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach osobowych powoda oraz zeznań kilku świadków spośród współpracowników i przełożonych powoda, przy czym nadając tym dowodom moc i wiarygodność, Sąd nie uchybił przepisowi art. 223 § 1 k.p.c. W świetle tych dowodów stwierdzenia w opinii, że powód kilkakrotnie był współwinny szkód przy przewozie masy towarowej, wykazywał brak zdyscyplinowania oraz był niegrzeczny, a nawet arogancki, odpowiadają prawdzie. Z przedstawionej dokumentacji wynika również, że przyczyną zwolnienia była odmowa wykonania pracy w dniu 3.IX.1970 r. i stwierdzony w tym dniu stan nietrzeźwości powoda.Wprawdzie powód nie był pracownikiem majątkowo odpowiedzialnym i nie zajmował stanowiska kierowniczego, nie musiał więc legitymować się opinią zakładu pracy w razie podejmowania starań o zatrudnienie, jeżeli jednak powód żądał wystawienia mu opinii przez pozwane Przedsiębiorstwo, nie mogło ono pominąć w tej opinii stwierdzeń niekorzystnych, lecz odpowiadających prawdzie.Nie można aprobować poglądu skarżącego, że fakty nietrzeźwości pracownika w czasie pracy, zdarzające się sporadycznie, powinny być pominięte w opinii, jako stanowiące informację zbędną, nie podyktowaną uzasadnioną potrzebą.Wprawianie się w stan nietrzeźwości przez pracownika w czasie pracy wskazuje na wysoce naganne postępowanie pracownika, bez względu na to, ile razy miało ono miejsce, i dlatego - jeśli się zważy ponadto, że chodzi o pracownika zatrudnionego w transporcie - pominięcie o tym wzmianki nie było uzasadnione.Podważanie zasadności zarządzenia, którym Sąd rzekomo zobowiązał powoda do uzyskania i przedstawienia zaświadczeń stwierdzających przyczyny odmowy zatrudnienia go w zakładach pracy, w których składał oferty, jest chybione nie tylko dlatego, że Sąd Wojewódzki wspomina w uzasadnieniu wyroku o niewykazaniu przez powoda związku przyczynowego między omawianą opinią a niemożnością uzyskania zatrudnienia tylko marginesowo, powództwo zaś zostało oddalone, ponieważ opinia była prawdziwa i rzetelna, ale także dlatego, że tenże Sąd - jak wynika z protokołu rozprawy w dniu 20.VIII.1971 r. - wezwał powoda, by wniósł pismo ze wskazaniem dowodów, które wykażą związek przyczynowy, o jakim mowa, nie określając, że muszą to być koniecznie dowody w postaci dokumentów.Rewizja więc wobec braku uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu (art. 387 k.p.c.).