III ARN 13/85

SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Ministra Handlu Wewnętrznego i Usług (...) w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 1984 r. I SA 949/84uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę.Uzasadnienie faktycznePrzepis art. 17 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o zasadach prowadzenia na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej działalności gospodarczej w zakresie drobnej wytwórczości przez zagraniczne osoby prawne i fizyczne (Dz. U. Nr 19 poz. 146/ nie uzależnia uprawnienia do cofnięcia zezwolenia od stopnia, czy rodzaju naruszenia warunków ustalonych w zezwoleniu i ocenę, czy w konkretnym przypadku cofnięcie zezwolenia jest celowe pozostawia organom administracji państwowej.Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Przedsiębiorstwo Zagraniczne naruszyło warunki zezwolenia poprzez prowadzenie działalności produkcyjnej w innym lokalu niż to wynikało z zezwolenia oraz zatrudniało pracowników bez dopełnienia wymogu uzgodnienia z terenową stacją sanitarno-epidemiologiczną.Gdyby zatem wszystkie pozostałe zarzuty okazały się nieuzasadnione to okoliczność ta nie pozbawiłaby organów administracji państwowej uprawnienia do wydania zaskarżonej decyzji.W tych warunkach nie można zgodzić się ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że brak ustaleń co do zasadności pozostałych zarzutów uniemożliwia kontrolę legalności decyzji organu odwoławczego. Powołany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 207 par. 2 pkt 3 k.p.a., jako podstawa uchylenia decyzji organów administracji państwowej obu instancji, wymaga stwierdzenia takiego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy.W zaskarżonym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wykroczył poza zakres swej kognicji, określony w art. 196 § 1 k.p.a. zajmując się celowością cofnięcia decyzji i dokonując oceny ciężaru gatunkowego uchybień skarżącego pod kątem zasadności dalszego prowadzenia przez niego działalności gospodarczej.