III CR 130/58

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa J. K. przeciwko Skarbowi Państwa (Prezydium WRN Zarząd Spraw Wewnętrznych) o 58.000 zł po rozpoznaniu rewizji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Rzeszowie z dnia 30 grudnia 1957 r., oddalił rewizję.Uzasadnienie faktycznePowód twierdził w pozwie, że dnia 29 lutego 1946 r. w czasie jazdy furmanką z R. do domu w W. W. został bezprawnie postrzelony przez funkcjonariusza MO, w wyniku czego doznał kalectwa w postaci porażenia nerwu łokciowego i usztywnienia palców prawej ręki. W związku ze swym kalectwem powód domaga się od pozwanego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 15 listopada 1956 r. o odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez funkcjonariuszów państwowych (Dz. U. Nr 57, poz. 243) zasądzenia renty w kwocie 500 zł miesięcznie, kwoty 48.000 zł z tytułu utraconego zarobku przez okres 10 lat wstecz od dnia pozwu oraz kwoty 10.000 zł tytułem zadośćuczynienia za cierpienia fizyczne i krzywdę moralną.Pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zaprzeczając treści pozwu zarzucił przedawnienie roszczenia powoda.Sąd Wojewódzki wyrokiem z dnia 30 grudnia 1957 r. uwzględniając zarzut przedawnienia roszczenia powoda oddalił powództwo.Wyrok Sądu Wojewódzkiego zaskarżył powód rewizją z powodu naruszenia prawa procesowego i materialnego (art. 371 § 1 ust. 1 i 4 k.p.c.) i wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył co następuje:Skarżący wywodzi z rewizji, że kalectwo powoda jest wynikiem zbrodni, że roszczenie powoda według obowiązujących przepisów w chwili wypadku uległo 20-letniemu przedawnieniu i że zgodnie z art. XLIII przepisów wprowadzających k.z. nie jest przedawnione.Zarzut powyższy nie jest uzasadniony.Zagadnienie terminu, w jakim należy dochodzić szkód powstałych przed wejściem w życie ustawy z dnia 15 listopada 1956 r., za które Państwo dotychczas nie odpowiadało, zostało w sposób szczególny unormowane ust. 2 art. 6 wym. ustawy. Według tego przepisu wynagrodzenia szkody, o jaką chodzi w tym sporze, nie można dochodzić, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy roszczenie byłoby już przedawnione. Szczegółowe i odrębne unormowane w wymienionym przepisie terminów, w jakich poszkodowani mogą dochodzić od Państwa wynagrodzenia szkody, za które uprzednio Państwo nie odpowiadało, prowadzi do wniosku, że do terminu w tym przepisie przewidzianych nie mają zastosowania przepisy wprowadzające k. z. i art. XIX przepisów wprowadzających przepisy ogólne prawa cywilnego, skoro brak wyraźnego przepisu ustawy.Nieuzasadniony jest również zarzut skarżącego obrazy przez Sąd Wojewódzki art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1956 r. W myśl tego przepisu może być przyznane poszkodowanemu odszkodowanie nawet w razie braku podstaw odpowiedzialności Państwa według przepisów prawa cywilnego, jeżeli wskutek czynności pracownika państwowego poszkodowany doznał uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia albo utracił żywiciela, a za naprawieniem szkody przemawiają względy słuszności, zwłaszcza niezdolność poszkodowanego do pracy lub jego ciężkie położenie materialne, ale i takie roszczenie podlega ograniczeniom z art. 6 ustawy z dnia 15 listopada 1956 r. (Dz. U. Nr 54, poz. 243).Z tych względów Sąd Najwyższy rewizję jako nieuzasadnioną oddalił (art. 383 k.p.c.).