III CR 711/59

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództw H.W. przeciwko nieletniej R.W. i Z.W. o zaprzeczenie ojcostwa, po rozpoznaniu rewizji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Katowicach z dnia 25 marca 1959 r. rewizję oddalił.Uzasadnienie faktycznePowód H.W. w pozwie przeciwko małoletniej R.E.W. i Z.W. żądał ustalenia, że małoletnia pozwana nie jest jego córką.Sąd oddalił powództwo przyjmując, że powód nie zachował 6-miesięcznego terminu do wytoczenia powództwa o zaprzeczenie ojcostwa przewidzianego w art. 48 § 1 k.r. Sąd ustalił bowiem na podstawie akt Sądu Wojewódzkiego w Bydgoszczy II C 108/58, że powód już w dniu 29 stycznia 1958 r. miał wiadomość o urodzeniu się dziecka, gdyż pozwana doniosła mu listownie (vide: treść pozwu w cytowanej sprawie). Sąd uznał, że zawiadomienie powoda przez pozwaną o urodzeniu dziecka stanowiło wiadomość wiarygodną, jako pochodzącą od jego żony i matki dziecka, od tego więc czasu należało liczyć termin do wytoczenia powództwa o zaprzeczenie ojcostwa. Okoliczność, że powód nie znał ani daty urodzenia, ani imienia dziecka, nie może mieć znaczenia, skoro obowiązkiem powoda było poczynić starania w terminie sześciomiesięcznym od daty dowiedzenia się o urodzeniu dziecka o tych danych. Powód znał adres matki dziecka, skoro wytoczył przeciwko niej powództwo i wskazał tam właściwy jej adres.Wyrok powyższy zaskarżył rewizją powód, wnosząc o jego uchylenie z powodu obrazy art. 48 i 1 k.r. oraz art. 242 i 218 k.p.c.Sąd Najwyższy wziął przede wszystkim pod uwagę, że według dołączonego do pozwu wyciągu aktu urodzenia rzekome dziecko żony powoda R.E. jest dzieckiem Z. z domu A. i nosi nazwisko K., a nie W. W celu wyjaśnienia tej kwestii Sąd zażądał z Urzędu Stanu Cywilnego odpisu zupełnego aktu urodzenia i na jego podstawie stwierdził, że urodzone w dniu 28 listopada 1957 r. dziecko o imionach R.E. jest dzieckiem W.K. i Z.K. z domu A. Wynikałoby z tego, że powód nie udowodnił, żeby z jego żony urodziło się dziecko w powyższym czasie. Powództwo z tego względu podlegałoby oddaleniu. Jeżeliby zaś rozumieć stanowisko powoda w ten sposób, że twierdzi on, iż powyższy akt urodzenia mylnie podaje nazwisko dziecka i matki oraz wymienia jako ojca osobę, która nim według prawa nie jest, to twierdzenie takie w obecnej sprawie nie mogłoby być brane pod uwagę, gdyż według przepisu art. 25 prawa o aktach stanu cywilnego akt stanu cywilnego stanowi wyłączny dowód zdarzeń nim objętych, a jego niezgodność z prawdą może być udowodniona jedynie w postępowaniu niespornym o sprostowanie aktu.W tym stanie rzeczy przed sprostowaniem aktu urodzenia dziecka na właściwej drodze powództwo o zaprzeczenie ojcostwa byłoby przedwczesne, nie można bowiem mówić o powzięciu wiadomości o urodzeniu dziecka żony, jeżeli to dziecko z mocy art. 25 pr. o akt. st. cyw. nie jest jej dzieckiem, ale osoby o innym nazwisku.Z tych powodów, bez rozważenia zarzutów rewizyjnych, orzeczono jak w sentencji.