III CR 949/61

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Piekarski (sprawozdawca).Sędziowie: Z. Glabisz, S. Rejman.SentencjaW uzasadnieniu odesłanie do: art. 239 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 października 1933 r. Kodeks zobowiązań (Dz. U. z 1933 r. Nr 82, poz. 598) w związku z art. 7 k.p.c. z 1932 r. (Tekst jednolity: Dz. U. z 1950 r. Nr 43, poz. 394).[Notka]1. Orzeczenie niniejsze jest wyrazem przeważającego w judykaturze poglądu co do niedopuszczalności kwalifikowania odpowiedzialności osób na kierowniczym stanowisku za szkody przez nich wyrządzone w mieniu społecznym, z art. 134 k.z., wyjąwszy przypadki przywłaszczenia tego mienia (między innymi orzeczenie z 22 stycznia 1963 r. 2 CR 1126/61).2. W tezie 2 powyższego orzeczenia 3 CR 949/61 Sąd Najwyższy wypowiada się za rozszerzająca interpretacją art. 158 § 1 k.z. Upoważnienie sądu do modyfikowania wysokości odszkodowania w zależności od konkretnych okoliczności sprawy przyjmują również inne orzeczenia Sądu Najwyższego między innymi z 20 marca 1962 r. 4 CR 880/61, z 11 stycznia 1962 r. 3 CR 460/61.Ścieśniającą natomiast interpretację art. 158 § 1 k.z. reprezentują orzeczenia z 23 kwietnia 1962 r. 4 CR 293/62, z 4 kwietnia 1962 r. 2 CR 455/61, czy z 13 marca 1963 r. 1 CR 198/62.Poruszony problem najszerzej omówił prof. W. Czachórski w pracy pt. "Ustalenie wysokości odszkodowania według przepisów k.z." Nowe Prawo 1958/4 poz. 54 i 1958/5 poz. 24.