III CZ 169/23

III CZ 169/23 POSTANOWIENIE 12 listopada 2024 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Ewa Stefańska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 12 listopada 2024 r. w Warszawie zażalenia M. J. na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 23 marca 2023 r., I S 24/23, w sprawie ze skargi M. J. o stwierdzenie przewlekłości w postępowaniu, które toczy się przed Sądem Okręgowym w Katowicach pod sygnaturą akt I C 1658/21, odrzuca zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 23 marca 2023 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach odrzucił skargę M. J. o stwierdzenie przewlekłości w postępowaniu, które toczy się przed Sądem Okręgowym w Katowicach pod sygn. akt I C 1658/21. W zażaleniu skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. Postępowanie ze skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki zostało uregulowane jako postępowanie incydentalne, III CZ 169/23 2 oparte na modelu postępowania jednoinstancyjnego. Przepisy ustawy o skardze na przewlekłość nie przewidują możliwości zaskarżenia postanowienia wydanego na skutek wniesienia skargi na przewlekłość postępowania (zob. postanowienia SN z: 13 kwietnia 2006 r., III SO 41/05, z 21 września 2010 r., III SO 8/10, z 23 października 2014 r., III SO 2/14; uchwałę składu siedmiu sędziów SN – zasada prawna – z 23 marca 2006 r., III SPZP 3/05, OSNP 2006, nr 21-22, poz. 341). Tak określona niedopuszczalność zażalenia obejmuje także postanowienia o odrzuceniu skargi na przewlekłość postępowania sądowego (zob. postanowienie SN z 13 kwietnia 2006 r., III SO 41/05). Z tego względu stronie nie przysługuje środek odwoławczy od orzeczeń i innych rozstrzygnięć wydanych w toku postępowania prowadzonego na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1725 ze zm. – dalej: „Ustawa”). Z tych względów, na podstawie art. 3941 § 3, art. 397 § 11, art. 39821 i art. 373 k.p.c. w zw. z art. 8 ust. 2 Ustawy, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. [SOP] r.g.