III K 918/53

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Józefa T., osk. z art. 17 ust. 1 dekretu z dn. 9.II.1953 r. (Dz. U. Nr 11, poz. 40), po rozpoznaniu założonej przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego rewizji nadzwyczajnej od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Szczecinie z dnia 9 września 1953 r. i od wyroku Sądu Powiatowego w Myśliborzu z dnia 18 lipca 1953 r., na podstawie art. 394-396, 400 § 1 i 4, art. 383 pkt 2, art. 388 § 1 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Powiatowemu w Myśliborzu do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneSąd Powiatowy w Myśliborzu wyrokiem z dnia 18 lipca 1953 r. skazał Józefa T. z art. 17 ust. 1 dekretu z dn. 9.II.1953 r. o całkowitym zagospodarowaniu użytków rolnych (Dz. U. Nr 11, poz. 40) na karę 1 roku i 6 miesięcy więzienia za to, że jako użytkownik 12,97 ha ziemi, złośliwie uchylał się od całkowitego jej zagospodarowania.Sąd Wojewódzki w Szczecinie wyrokiem z dnia 9 września 1953 r. wyrok Sądu Powiatowego utrzymał w mocy.Od obydwóch wyroków założył rewizję nadzwyczajną Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego zarzucając obrazę art. 1 ust. 2 i art. 17 ust. 1 dekretu z dn. 9.II.1953 r. o całkowitym zagospodarowaniu użytków rolnych (Dz. U. Nr 11, poz. 40) w związku z art. 320 i 339 lit. a) k.p.k. przez skazanie oskarżonego Józefa T. z art. 17 ust. 1 tegoż dekretu, pomimo nieustalenia, w czyim władaniu znajdował się wyżej wspomniany grunt oraz z jakich powodów gruntu tego nie zagospodarowano.Rewizja wnosi o uchylenie wyroku Sądu Wojewódzkiego w Szczecinie z dnia 9 września 1953 r. oraz wyroku Sądu Powiatowego w Myśliborzu z dnia 18 lipca 1953 r. i o przekazanie sprawy Sądowi Powiatowemu w Myśliborzu do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Oba Sądy ustaliły zgodnie z okolicznościami sprawy, że oskarżony był wykluczony z rolniczego zespołu spółdzielczego "Przełom" i po wykluczeniu go ze spółdzielni otrzymał zamiast gruntu, który wniósł do spółdzielni, inną działkę gruntu o tej samej powierzchni, ponieważ poprzednia jego działka leżała w środku pola spółdzielczego. Oskarżony tej nowej działki gruntu zupełnie nie zagospodarował, pomimo że miał ku temu wszelkie warunki.Sądy merytoryczne nie ustaliły natomiast, kiedy i od kogo oskarżony otrzymał tę nową działkę gruntu oraz czy, kiedy i w jaki sposób oraz z jakiego powodu odmówił przyjęcia w swe władanie tego gruntu, aczkolwiek bez ustalenia tych okoliczności nie podobna rozstrzygnąć, czy i jakie przestępstwa oskarżony popełnił w związku z niezagospodarowaniem gruntu, o który tu chodzi, oraz na jaką karę ewentualnie zasłużył.Karom przewidzianym w art. 17 ust. 1 wyżej wymienionego dekretu ulegają bowiem tylko ci posiadacze gruntu, którzy złośliwie uchylają się od jego całkowitego i należytego zagospodarowania przy czym art. 1 ust. 2 tegoż dekretu stwierdza wyraźnie, że za posiadacza gruntu w rozumieniu przepisów tego dekretu można uznać jedynie osobę "w której władaniu grunt się znajduje". Jeżeli więc właściciel, dzierżawca, użytkownik lub zarządca gruntu nie ma go w swoim władaniu, to nie może on odpowiadać na podstawie przepisów tego dekretu.