IV CZ 17/08

Sygn. akt IV CZ 17/08 POSTANOWIENIE Dnia 18 marca 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie ze skargi pozwanego J. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty Sądu Rejonowego w O. z dnia 16 maja 2006 r., sygn. akt I Nc (…) oraz wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 13 września 2006 r., sygn. akt I C (…), w sprawie z powództwa I. T. przeciwko P. B., D. B., J. B. i L. B. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 marca 2008 r., zażalenia pozwanego J. B. na postanowienie Sądu Rejonowego w O. z dnia 15 października 2007 r., sygn. akt I WSC (…)7, odrzuca zażalenie Uzasadnienie Współpozwany J. B. wniósł osobiście zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego w O. z dnia 15 października 2007 r. odrzucające jego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia z dnia 13 września 2006 r. oraz nakazu zapłaty z dnia 16 maja 2006 r., które wydane zostały przez ten Sąd. Zażalenie jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów bądź radców prawnych. Zasada ta nie 2 odnosi się jedynie do osób określonych w paragrafie drugim tego przepisu. Także więc w postępowaniu zażaleniowym zachodzi konieczność wykazania się przez skarżącego zdolnością postulacyjną (por. np. postanowienie SN z dnia 24 maja 2007 r., II CZ 33/07, nie publ. oraz postanowienie SN z dnia 30 lipca 2007 r., IV CZ 61/07, nie publ.). Wniesienie zażalenia przez stronę, która nie ma zdolności postulacyjnej, czyni zażalenie to niedopuszczalnym i pociąga za sobą konieczność jego odrzucenia. Mając powyższe na względzie, jako bezprzedmiotową należało uznać ocenę spełnienia pozostałych przesłanek warunkujących dopuszczalność niniejszego zażalenia. W tej sytuacji, jedynie już na marginesie można zauważyć, iż wniesiona w sprawie niniejszej skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia była niedopuszczalna z tej samej przyczyny co niniejsze zażalenie. Postępowanie ze skargi również jest na podstawie art. 871 § 1 k.p.c. objęte przymusem adwokacko-radcowskim. Skarga pozwanego, jako wniesiona przez niego osobiście, trafnie zatem została przez Sąd Rejonowy odrzucona (art. 4246 § 3 k.p.c.). Z omówionych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 39821 w zw. z art. 3941 § 3 i 373 k.p.c.