IV CZ 52/61

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Piekarski (sprawozdawca). Sędziowie: B. Łubkowski, J. Kamiński.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Skarbu Państwa - Prezydium Rady Narodowej w P. przeciwko Gertrudzie P. o 86.300 zł, na skutek zażalenia pozwanej na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu z dnia 25 listopada 1960 r.,zażalenie oddalił.Uzasadnienie faktycznePowód żądał zasądzenia od pozwanej wartości domu wybudowanego przez okupanta niemieckiego na jej nieruchomości. Pozwana uznała roszczenie dochodzone pozwem w nieznacznej części, żądając oddalenia powództwa w pozostałej części.Powód wniósł o zawieszenie postępowania aż do ukończenia postępowania o wywłaszczenie nieruchomości pozwanej. Sąd Wojewódzki wniosek uwzględnił zaznaczając, że ewentualna decyzja o wywłaszczeniu załatwi także kwestie objęte niniejszym sporem, który stanie się bezprzedmiotowy.Pozwana zwalcza w zażaleniu tę ocenę zarzucając, że ustawa o wywłaszczeniu nie reguluje roszczeń Skarbu Państwa z tytułu nakładów poczynionych przez okupanta na nieruchomościach opuszczonych, chociaż nowela do tej ustawy (Dz. U. z 1961 r. Nr 5, poz. 32) stworzyła podstawę wywłaszczenia nieruchomości ze względu na takie nakłady.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Wspomniana nowela (ustawa z dnia 31.I.1961 r.) wprowadziła do ustawy z dnia 12.III.1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości art. 46a. W myśl tego przepisu nieruchomości, na których władze okupacyjne wzniosły budowle o wartości przekraczającej pozostałą wartość nieruchomości, mogą być wywłaszczone, przy czym do odszkodowania za wywłaszczenie nie wlicza się wartości budowli wzniesionej przez okupanta. Nowela (art. 3 ust. 2) nakazuje stosować wymieniony przepis także w sprawach wszczętych przed jej wejściem w życie. Prawidłowo więc Sąd Wojewódzki stwierdził, że wynik procesu zależy od wyniku postępowania wywłaszczeniowego. Gdyby bowiem nastąpiło orzeczenie wywłaszczenia, spór stałby się bezprzedmiotowy.Z tych przyczyn zaskarżone postanowienie jest uzasadnione w świetle art. 191 pkt 3 k.p.c. i dotychczasowego orzecznictwa (por. orzeczenie z 19.VIII.1961 r. 4 CZ 40/61 oraz z dnia 30.VIII.1961 r. 4 CZ 79/61). Należało więc zażalenie oddalić, stwierdzając zarazem, że odmienne orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 25.I.1961 r. 4 CZ 134/60 (OSN 1962 poz. 34) straciło aktualność wskutek zmiany stanu prawnego, dokonanej cytowaną wyżej ustawą z dnia 31.I.1961 r.