IV CZ 56/76

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia S. Rudnicki. Sędziowie: W. Kuryłowicz, K. Zieliński (sprawozdawca).SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku małoletniego Sławomira L. zastąpionego przez matkę Elżbietę L. przeciwko Bartłomiejowi L. o egzekucję alimentów, na skutek zażalenia tłumacza przysięgłego Stefana G. na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Rzeszowie z dnia 6 kwietnia 1976 r.zmienił zaskarżone postanowienie i przyznał tłumaczowi przysięgłemu mgr Stefanowi G. kwotę 350 zł tytułem wynagrodzenia za wykonane czynności tłumacza.Uzasadnienie faktycznePostanowieniem z dnia 17 marca 1976 r. Sąd Wojewódzki w Rzeszowie przyznał tłumaczowi przysięgłemu mgr Stefanowi G. kwotę 1.040 zł za tłumaczenie 13 stron dokumentacji z języka polskiego na język niemiecki. W przyznanej tłumaczowi kwocie mieści się: 130 zł za maszynopis i 910 zł za 13 stron tłumaczenia, licząc po 70 zł za stronę, stosownie do § 1 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 grudnia 1975 r. w sprawie wynagrodzenia tłumaczy przysięgłych (Dz. U. Nr 43, poz. 221).Tłumacz przysięgły złożył wniosek o przyznanie mu wyższego wynagrodzenia zgodnie z przedstawionym przez niego rachunkiem, w którym wymienione zostały wszystkie przetłumaczone teksty ze wskazaniem wysokości wynagrodzenia podwyższonego o 50%. W tym bowiem zakresie wniosek tłumacza nie został rozpoznany.Zaskarżonym postanowieniem Sąd Wojewódzki oddalił wniosek tłumacza o przyznanie mu wyższego wynagrodzenia, uznając, że wszystkie przetłumaczone pisma są sporządzone w języku potocznym i nie mogą być zaliczone do tekstów specjalistycznych, uzasadniających podwyższenie wynagrodzenia o 50%.Uzasadnienie prawneRozpoznając zażalenie tłumacza przysięgłego na powyższe postanowienie - Sąd Najwyższy zważył, co następuje:§ 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 grudnia 1975 r. w sprawie wynagrodzenia tłumaczy przysięgłych przewiduje podwyższenie stawki wynagrodzenia tłumaczy przysięgłych o 50% za tłumaczenie tekstów naukowych, technicznych i specjalistycznych oraz streszczeń prac naukowych.Właściwe ujęcie słowne wszelkiej dokumentacji stosowanej w obrocie prawnym posiada istotne i doniosłe znaczenie w zakresie łączących się z nią skutków. Redagowanie takiej dokumentacji wymaga ścisłych określeń i nie zezwala na używanie sformułowań wieloznacznych, powszechnie w języku potocznym używanych, ale mających różne znaczenie.Szczególne wymagania pod tym względem dotyczą pism sądowych co do ich treści, charakteru i znaczenia dla potrzeb toczącego się postępowania. Wprawdzie właściwa redakcja tych pism należy do organu, który je sporządza i wysyła, to jednak i na tłumaczu, przekładającym je na inny język, ciąży obowiązek właściwego doboru słów czy też całych składni językowych dla oddania nie tylko dosłownej treści tłumaczonego tekstu, ale i zamierzonego celu, dla którego dokument został sporządzony.Zwiększony wkład pracy tłumacza i utrudnienia występujące przy tłumaczeniu pisma uzasadniają zaliczenie ich od tekstów specjalistycznych w rozumieniu § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 grudnia 1975 r. w sprawie wynagrodzenia tłumaczy przysięgłych, za które przysługuje wynagrodzenie zwiększone o 50%.Do tekstów specjalistycznych, o których mowa w § 2 cyt. rozporządzenia zaliczyć należy w szczególności wszelkie pisma sądowe wysyłane za granicę dla realizacji roszczeń obywateli polskich w międzynarodowym postępowaniu cywilnym.Skarżący słusznie zatem żądał przyznania mu zwiększonego wynagrodzenia za tłumaczenie z języka polskiego na język niemiecki dokumentacji dotyczącej realizacji roszczenia osoby uprawnionej do alimentów i dostosowanej do wymagań konwencji o dochodzeniu roszczeń za granicą podpisanej w Nowym Jorku w dniu 20 czerwca 1956 r. Z tych przyczyn Sąd Najwyższy zmienił zaskarżone postanowienie i przyznał tłumaczowi przysięgłemu - zgodnie z jego wnioskiem zażaleniowym - dodatkowo sumę 350 zł za wykonane czynności tłumacza.